Gram Parsons - GP (1973)

Bij Gram Parsons - G.P./Grievous Angel (1973):

Beste mensen, waar blijven de lofuitingen op deze plaat (deze twee platen)?
Zelden zo iets moois gehoord. Een must voor alle liefhebbers van country(rock).

Dankzij mijn pa ken ik deze plaat ook (heeft 'm op LP), ik vind 'm bij vlagen best goed klinken. Vooral In My Hour of Darkness en Return of the Grievous Angel zijn prachtig, in de rest heb ik me (nog) niet zo verdiept.

Persoonlijk luister ik nog liever naar Frankie Miller, ook zo'n rasartiest uit de jaren '70 die er op fantastische wijze in slaagt verschillende stijlen samen te smelten tot een indrukwekkend geheel. Vooral deze is prachtig:
http://www.musicmeter.nl/album/33914

Dit is een magische cd. Heerlijke duetten met Em. Harris. Deze jongen weet hoe je country en rock met elkaar doet versmelten tot iets prachtigs. James Burton neemt de gitaar voor zijn rekening. Gram Parsons is jong gestorven en was een goeie vriend van Keith Richards, hij heeft de Stones aan de country geholpen.(Exile on mainstreet) Kijk ook de film Grand Theft Parsons met Johnny Knoxville! Dank je wel god voor deze schitterende plaat!

Grootmeester in country rock. Love hurts met Emmylou Harris echt het allermooiste duet ooit gezongen. Vergeet the eagles, dit is de ware shit!

De beste countryrock van de jaren zeventig werd gemaakt door Pure Praire League en Gram Parsons. Van die laatste is dít echt essentieel. Er is ook een dure compilatie met wat oudere songs hem en The Byrds verkrijgbaar. Heb ik ook wel, maar hiermee moet je eigenlijk beginnen.

Attenzione! Gram Parsons' album 'G.P./Grievous Angel' is verwijderd omdat het een combi was van al twee eerdere Gram Parsons albums. De berichten zijn naar hier verplaatst, maar de stemmen zijn helaas verloren moeten gaan.

Deze plaat beviel me, net als Grievous Angel, direct. Ik vind 'm iets minder sterk dan die plaat, maar toch trok Gram me hier met zijn prachtige nummers direct over de streep: 4,5*

Het is niet omdat het één zeer goed is dat het ander opeens slecht moet wezen !!

Ik heb deze plaat samen met Grievous Angel, op één ceedee.

Gewoon top!

Mààr The Eagles zijn ook top, echt wel de beste countryrockers ever, het spijt me, maar kan je opmerking over de Eagles dus niet echt appreciëren...

De lovende kritieken over deze klassiekers van G.P. 'all over the world' en hier ook op MM , zijn zonder meer terecht.
Gram Parsons schreef met deze 2 onomstreden fantastische ' country -rock ' platen(op 1cd nu en zo'n 8 eurootjes) geschiedenis.

er wordt enorm veel opgeschept met gram parsons , maar ik vindt het maar flauwe country , geef mij maar johnny cash , 1000 x beter
en dan emmylou die staat te mekkeren op de achtergrond , nee niks voor mij

Het is natuurlijk wel zo dat zonder Gram Parsons de Eagles nooit zouden bestaan. Gram is tenslotte uitvinder van het genre "countryrock" en de Eagles zijn uiteindelijk met het grote geld gaan strijken. Daarmee wil ik niet zeggen dat de Eagles slecht zijn, maar origineel waren ze zeker niet.

Dan toch alleen de eerste en de tweede plaat van Pure Prairie League. De rest die ze hebben gemaakt kan nog niet in het randje van de schaduw van Gram Parsons staan.

Een goed album, maar de opvolger was in alle opzichten beter: gevarieerder, intenser en vernieuwender. Op dit album zijn de duetten met miss Harris al de betere nummers. Oorspronkelijk muzikaal talent, deze Gram Parsons

Dit album heb ik met "Grevious Angel" op één CD.
Eén van de meest essentiële country(rock)albums in de jaren '70, Gram Parsons stuurde the Byrds eerder richting countryrock en beïnvloedde daarmee ook bands als the Eagles en Poco. Tevens zorgde hij ook voor de doorbraak van Emmylou Harris, één van de beste country-zangeressen ooit.
De 11 songs vind ik hier alle 11 mooi, vooral de eerste 3 en dit draai ik nog regelmatig, vooral vanwege de passie en de puurheid.

Mama mia, wat kan muziek toch hemelstergend mooi zijn, 4 en een halve *, maar ik ga hem straks maar weer eens opzetten en dan kon hij nog wel eens op 5***** uitkomen.

Het is natuurlijk wel leuk : G.P en G.A. op één cd voor 8 euri, maar dit is een overdosis zoals Parsons ze ook wel eens nam.
De beide lp's, rustig uit de hoes halen, zorgvuldig naar smaak en meug de juiste kant opzetten en dan kan het genieten beginnen, terwijl je de klaphoes bewondert. Ik moet er niet aandenken die cd op random of shuffle tijdens het klussen te musac-en.
Hoewel, dat kan eigenlijk ook, die muziek blijft top!

Een waar meesterwerk. Vooral A Song for You en She zijn songs van wonderbaarlijke schoonheid en prachtig en doorleefd gezongen.

Idd. A song for you is tergend mooi gezongen. Prachtig nummer. Verder luisterd dit album heerlijk weg. Zelf vind ik juist die zijpaadjes waarin Gram de country vermengt met andere stijlen, de mooiste nummers, zoals in She. Gram heeft een bepaalde kwetsbaarheid in zijn stem, dat juist zijn charme vergroot.
Daarnaast doet Gram in The new soft shoe precies wat voor mij country leuk doet maken, nl. een verhaal vertellen, met weemoedige klanken. De duetten met Emmylou Harris zijn dik in orde. Zij heeft m.i gewoon een ideale stem voor dit genre.
Ik vind dit een heel aangenaam album om naar te luisteren. Bijv. in Kiss the Children, dat heel basic lijkt, maar juist de kracht in zich heeft om iets groots klein te brengen.
Cry one more time, vind zijn roots dan meer in de rock 'n roll, met dat heerlijke geluid van die sax. Valt m.i wel een beetje buiten toon van de rest van het album.

Ik zou het wel leuk vinden als JW Roy een eerbetoon aan GP zou doen in het dialect.

Schitterend album van Gram Parsons. Een waanzinnig talent, helaas te vroeg heengegaan. Emotionele en ingetogen muziek, maar ook heerlijk swingend zoals bijvoorbeeld 'Big Mouth Blues' bewijst.

Ik vind Gram's stem erg mooi, en als Emmylou Harris (mijn op één na favoriete vrouwelijke artiest) dan ook nog van de partij is kan het niet meer stuk met dit album!

Al Perkins (die ook het Manassas album uit ditzelfde jaar naar een hoger niveau tilde) op pedal steel levert ook een niet te onderschatten bijdrage aan de kwaliteit.

Ik twijfel nog tussen 4 en 4,5, dus laat ik 'm voorlopig nog even op 4* staan.

Dit album is een meesterwerk! Wat is Gram Parsons een groots artiest, zanger, componist van de Country/Rock!!!!
Wat een heerlijke muziek met als topnummer The new soft shoe, zo mooi gezongen!
Ik wist al dat hij goed was door zijn werk op Sweetheart of the Rodeo, en zijn werk binnen de Flying Burrito Brothers, maar z'n solocarriere mag er best wezen.
Emmylou Harris die hem heeft ondersteund zingt ook geweldig. Prima combinatie!
Voor mij krijgt dit album een dikverdiende 5.0* ( en die geef ik lang niet altijd)

Net als Grievous Angel verlaag ik de beoordeling ook bij G.P.
Een zeer mooi album maar niet zo subliem als Blonde on Blonde en/ of Harvest van deze twee grootmeesters!
Hij gaat naar 4.5*

Het grote probleem dat ik meestal heb bij country, is dat het te melig klinkt. Dat beeld heb ik natuurlijk door de vele commercieel ingestelde artiesten, en de clichés in hun muziek, waardoor het algauw saai wordt. Maar uiteraard zijn er uitzonderingen. Ryan Bingham is zo iemand, die me wel raakt. En het zou me niet verbazen mocht zijn grote voorbeeld deze Gram Parsons zijn, want bij hem heb ik net hetzelfde als bij Bingham. Een echte artiest, die zijn ziel blootlegt. Country zoals country moet zijn.

Het is inderdaad zo dat country gedurende jaren '70 alsmaar zoeter en meliger klonk, het neigde meer naar easy listening. Maar deze G.P. is wel échte country, bezield en authentiek.

Heb je zo nog tips misschien, LucM? Ik heb al gehoord dat Micky Newbury de moeite zou zijn, maar voor het overige ken ik niet zoveel van goeie country..

Van Micky Newbury heb ik nog niets maar dat is inderdaad de moeite waard.
Verder bezit ik compilatieboxen van Dolly Parton, Linda Ronstadt en Emmylou Harris (hun reguliere albums zijn hier moeilijk te verkrijgen). Johnny Cash en Willie Nelson zijn natuurlijk ook aan te raden.
Van Guy Clark moet ik mij ook iets aanschaffen.

Als hij nog geleefd had zou Gram vandaag 65 zijn geworden en zou hij dus met pensioen hebben gekund.

Gram Parsons.... muziekinhoud met de uitstraling van een bubblegum artiest. Altijd een beetje vreemd gevonden. Maar wat een Godgegeven talent! Ik heb alles gekocht wat ik van hem kon vinden, inclusief "Early Years" e.d., Shilo's en zo. GP en GA krijgen beide een 5 van mij.

Wat ik nog vergeten ben om te vermelden is dat GP de mooiste hoes heeft die ik in mijn collectie heb. Zowel de uitklapbare frontcover als de grote binnenplaat zijn supermooi.

Ja, met die vrachtwagen met wietbalen (tenminste dat schijnt het idee erachter te zijn, dat wij denken dat het wiet is). Inderdaad een geweldige hoes.

Dat heb ik bij Gram Parsons in het begin ook gehad. De Flying Burrito Brothers' Gilded Palace of Sin vond ik altijd al briljant en nog steeds beter dan Gram's solowerk. Naar verloop van tijd ben ik Parsons echter steeds beter op waarde gaan schatten. Ik moet nu concluderen dat deze man werkelijk briljant was. Een perfecte balans tussen meligheid en intellect. Dat is bij country ook net het lastige. Parsons kende dit kunstje echter als geen ander. Veel gelikter en commercieler kan het niet klinken en toch is het briljant. Op deze manier gladheid en songwriterschap samenvoegen is tot op heden in mijn ogen door niemand geevenaard. En dat allemaal nog voor zijn 27ste verjaadag, want die maakte hij al niet meer mee. Daarom ook verhoog ik beide albums naar 5 sterren, want ik zou niet weten waar hij ook maar iets laat liggen.

Nog een tip voor mensen die het nog niet kennen. Gram Parsons heeft ook een prachtig album uitgebracht met de International Submarine Band. Doet nauwelijks voor zijn solowerk onder.