Gram Parsons - GP (1973)

Gram Parsons was blijkbaar goed bevriend met Keith Richards, en zijn invloed moet ook groot zijn geweest op het album Exile on Main St.
De aftakeling van Parsons tijdens dit opnameproces, met indirect later zijn dood tot gevolg deed Richards blijkbaar meer dan die van Brian Jones.
Dan wordt het voor mij ook tijd om mij in Gram Parsons te verdiepen, maar mij doet het verder weinig; hoor er ook geen Stones in terug.
Voor mij is dit standaard country, ik mis het dreigende van Johnny Cash, en het western sfeertje van Eagles.
Ook zogenaamde nazaten als Wilco en Ryan Adams hoor ik niet terug.
De link tussen stoere rocker Richards en farmer Parsons kan ik niet leggen, en dat farmer bedoel ik niet verkeerd.
Voor mij heeft het leven en de uitvoering van Cash veel meer raakvlakken met Richards.
Ik kan als postpunk liefhebber ook goed bevriend zijn met iemand die wekelijks los gaat op techno party’s, maar het verbond tussen The Stones en Parsons hoor ik niet.
Mijn muziek is het niet, al is er ook voor mij meer dan genoeg country en Americana die ik wel kan waarderen.
Misschien komt het gevoel ooit nog, bij Neil Young heeft het ook jaren geduurd.
Gram Parsons was blijkbaar goed bevriend met Keith Richards, en zijn invloed moet ook groot zijn geweest op het album Exile on Main St.
De aftakeling van Parsons tijdens dit opnameproces, met indirect later zijn dood tot gevolg deed Richards blijkbaar meer dan die van Brian Jones.
Dan wordt het voor mij ook tijd om mij in Gram Parsons te verdiepen, maar mij doet het verder weinig; hoor er ook geen Stones in terug.
Voor mij is dit standaard country, ik mis het dreigende van Johnny Cash, en het western sfeertje van Eagles.
Ook zogenaamde nazaten als Wilco en Ryan Adams hoor ik niet terug.
De link tussen stoere rocker Richards en farmer Parsons kan ik niet leggen, en dat farmer bedoel ik niet verkeerd.
Voor mij heeft het leven en de uitvoering van Cash veel meer raakvlakken met Richards.
Ik kan als postpunk liefhebber ook goed bevriend zijn met iemand die wekelijks los gaat op techno party’s, maar het verbond tussen The Stones en Parsons hoor ik niet.
Mijn muziek is het niet, al is er ook voor mij meer dan genoeg country en Americana die ik wel kan waarderen.
Misschien komt het gevoel ooit nog, bij Neil Young heeft het ook jaren geduurd.
P.S. bij de stem van Parsons moet ik net te vaak aan Nico Dijkshoorn denken, prima schrijver, maar dat zingen moet hij achterwege laten, al zal hij een week lang goed slapen als hij hoort dat zijn naam genoemd wordt bij een recensie van Gram Parsons.

Gram Parsons is één van die artiesten die op jonge leeftijd zijn overleden en wat voor velen geldt, is ook bij Parsons van toepassing…eeuwig zonde!! De country rocker Ingmar Cecil Conner III geboren op 5 november 1946 en werd als Gram Parsons bekend toen hij in 1968 toe trad tot The Byrds en maakte samen met die band het album “SWEETHEART OF THE RODEO”. In hetzelfde jaar verliet hij deze band en richtte samen met (ook ex-Byrds lid) Chris Hillman de Flying Burrito Brothers op. Het debuutalbum van deze band, “THE GILDED PALACE OF SIN” wordt gezien als een klassieker in het countryrock genre, met invloeden van folk, gospel en soul. In januari 1973 verscheen zijn eerste solo album, “G.P.” en dit album laat het geluid horen, dat van Parsons verwacht werd. De 11 tracks zijn country pur sang. Gebruik van viool, banjo, dobro en de pedal steel geven het album die sfeer en “feel” die je mag verwachten. De vocale ondersteuning die Parsons krijgt van Emmylou Harris geeft het album alleen maar meer kwaliteit, want die 2 stemmen kleuren schitterend met elkaar! Zes van de 11 songs zijn door Gram Parsons geschreven en daarmee bewees hij eens te meer voorop te lopen met het combineren van de authentieke country en rock. In de familie van Gram Parsons waren ze bekend met suïcidaal gedrag en verslavingen en dat gold helaas ook voor Gram zelf. Op jonge leeftijd was hij al verslaafd aan heroïne en alcohol en op woensdag 19 september 1973 wordt zijn levenloze lichaam in de Joshua Tree Inn gevonden en reanimatie mocht niet meer baten. Parsons had een overeenkomst gesloten met zijn road manager, Phil Kaufman, dat, als hij zou komen te overlijden, zijn lichaam verbrand moest worden in Joshua Tree National Park. Kaufman weet met valse papieren de lijkkist te pakken te krijgen en vervuld de laatste wens van Gram Parsons, en verbrand het lichaam in de bekende woestijn. De kwaliteit van zijn muziek, het verhaal van zijn leven en dood, maken van Gram Parsons een uniek persoon in de muziekgeschiedenis en met zijn “cosmic American music” heeft hij een onuitwisbare indruk achter gelaten en dat maken van “G.P.” een klassieker van de bovenste plank!

Na 2x luisteren is dit album toch wel erg country en merk ik niet veel van de stempel country rock die door anderen gegeven wordt aan dit album. Of misschien wordt er het 2e album van GP mee bedoeld?

Zelf ben ik er nog niet kapot van, ik had verwacht dat het wat meer in de lijn van Buffalo Springfield, Poco of early Eagles zou zijn. Toch nog wat extra luisterbeurten geven deze week.

Overigens ben ik een Eagles fan en vind ik reactie op hun 'commerciele muziek' altijd wat aan de flauwe kant. Alsof de meeste muziekanten hopen om liever maar geen lp's te verkopen en concerten te geven voor een dozijn mensen. Ik vind muziek mooi of niet en ga me daar toch niet in laten beinvloeden door de exacte commerciele bedoelingen van een band.