menu

Gram Parsons - GP (1973)

mijn stem
4,05 (209)
209 stemmen

Verenigde Staten
Country / Roots
Label: Reprise

  1. Still Feeling Blue (2:41)
  2. We'll Sweep Out the Ashes in the Morning (3:13)
  3. A Song for You (4:58)
  4. Streets of Baltimore (2:54)
  5. She (4:59)
  6. That's All It Took (2:59)
  7. The New Soft Shoe (3:54)
  8. Kiss the Children (2:58)
  9. Cry One More Time (3:38)
  10. How Much I've Lied (2:29)
  11. Big Mouth Blues (3:51)
totale tijdsduur: 38:34
zoeken in:
Hendrik68
Draai de beide albums helemaal aan flarden de laatste tijd. Hierdoor valt het toch wel op dat de opvolger gewoon net iets meer de perfectie nadert dan deze. Daarom verlaag ik deze met een halfje, maar o,o,o wat een geweldenaar was het toch. Het andere genie Bob Dylan komt op 11 september met een nieuw album. Wat zou ik graag hebben gezien dat Gram Parsons binnenkort zijn zoveelste nieuwe album zou uitbrengen. Helaas, de opmars van Gram Parsons werd al snel hardhandig gestopt. Waarom toch?

avatar van Shangri-la
4,5
Hendrik68 schreef:
Veel gelikter en commercieler kan het niet klinken en toch is het briljant.


Ik heb even deze zin uit je bericht gequote omdat ik het hier dus totaal niet mee eens ben, ik vind Gram namelijk helemaal niet gelikt en commercieel maar erg puur en ongepolijst overkomen op deze platen. Nee dan zou ik eerder The Eagles gelikt te noemen die bovendien met de eer gingen strijken.

Hendrik68
Je hebt uiteraard het volste recht het niet met mij eens te zijn, maar ik vind dit behoorlijk glad, maar daarom juist zo briljant, want het stoort totaal niet. Je mag het ongepolijst noemen, maar dat is het natuurlijk niet helemaal, dat kan je zo horen. Bovendien was Parsons absoluut niet vreemd van glitter & glamour en dat is duidelijk te horen, vind ik. Ik vind het echter prima, want de songs staan als een huis. Mono stereo, door een megafoon of DDD, goede songs als die van Parsons klinken altijd. Parsons is juist de man die country weer hip wilde maken voor het grote publiek en daarom van alles probeerde om het grote publiek te plezieren, wat mij betreft is dat aan de productie van zijn albums, ook met de Flying Burrito Brothers zeer goed te horen. Maar nogmaals, dat vind ik nou juist zo briljant. Op dat randje balanceren van waar commercie nog acceptabel is of waar het vervelend wordt. Parsons blijft met elke song aan de goede kant.

Wel een beetje jammer trouwens om nou net weer Eagles als voorbeeld te noemen. Dat zij met de eer gingen strijken dat klopt en ze hebben ook goed naar Parsons geluisterd, maar is daar iets mis mee? Als Parsons iets beter voor zichzelf had gezorgd had hij zelf met de eer kunnen strijken. Dan kun je beter die andere band noemen, die zo mogelijk nog commercieler klonk, maar ondanks dat nog steeds nauwelijks verkocht, dat is pas zielig. Eagles hebben het gewoon uitstekend gedaan en heel veel songs worden nog steeds door het grote publiek meegeschreeuwd. Ik denk dat Parsons juist heel blij zou zijn als hij wist dat zijn pionierswerk in de vorm van de Eagles toch het grote publiek zou bereiken. Want was dat niet zijn bedoeling?

avatar van Shangri-la
4,5
Dan verschillen wij duidelijk van mening, Gram Parsons is in mijn ogen the real deal, The Eagles hebben er bubblegum van gemaakt.

Hendrik68
Mijn mening is dat vrijwel alle negatieve meningen over Eagles vooral voortkomen uit afgunst door de hoge verkoopcijfers. Het is not done Eagles goed te vinden. Kijk maar eens naar de reacties bij Hotel California. Toen de titelsong 2 jaar terug op nummer 1 kwam in de top 2000 stond iedereen te dringen om het album af te zeiken. Afgelopen jaar stond een ander nummer op 1 en in die periode nauwelijks 1 reactie bij Hotel California. Succes irriteert blijkbaar. Zie ook de ongefundeerde kritiek die je bij bands als U2 en Coldplay tegenkomt, of bij Springsteen, Michael Jackson. Ik ben ervan overtuigd dat Gram Parsons en Eagles nog wel eens zouden hebben samengewerkt in wat voor vorm dan ook als de eerste nog had geleefd. Lyin' Eyes, Take it to the limit, Peaceful Easy Feeling. Parsons zou zulk soort nummers ook hebben kunnen schrijven. Ik vind de verschillen tussen Parsons en Eagles niet zo groot dat Parsons de real deal is en Eagles nivootje bubblegum. Maar zoals gezegd, verkoopcijfers. Als Parsons miljoenen had verkocht, stonden hier ook nauwelijks nog positieve reacties. Dan was dit ook slappe commerciele country geweest. Wat mij betreft zijn zowel Eagles als Gram Parsons grandioos. Parsons was beter, dat wel, maar Eagles bubblegum noemen, waarbij ik ervan uitga dat dit niet vleiend bedoeld is, gaat mijns inziens nergens over. Die andere commerciele countryband noem je namelijk niet, waarom niet? Die verkocht niet.

Ach man ik kan hier zonder problemen de hele avond over dooremmeren. Leuk.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Nah, je hoort te duidelijk terug in de muziek dat ze op hoge verkoopcijfers uit zijn. Heb met name een lichte hekel aan die gelikte producties van ze.

avatar van LucM
4,5
Bubbelgumpop in die periode associeer ik met Bay City Rollers en Osmonds. The Eagles hadden veel meer diepgang en trokken vooral een ouder publiek maar waren ook vrij populair bij jongeren.
De muziek van the Eagles is inderdaad meer gepolijst (ik zeg duidelijk gepolijst en niet gelikt) dan dat van Graham Parkins maar dat doet niets af van hun compositorische klasse.

avatar van Shangri-la
4,5
En dat succesverhaal gaat ook niet op, er zijn een hoop succesvolle artiesten die ik wel goed vind. Ik noem een David Bowie, U2 in hun begintijd, Bruce Springsteen en zo kan ik nog wel even doorgaan dus daar heeft het niets mee te maken. En daarbij komt dat ik de Eagles niet slecht vind, alleen dat ze gladder klinken en meer op succes uit waren dan Parsons. Poco bijvoorbeeld, en dat is waarschijnlijk die andere band die je bedoeld vind ik dat wel weer wat eerlijker klinken en dat vind ik dan ook een betere band dat de Eagles.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Parsons toont veel meer respect tegenover de 'echte' country. Per album werd de country minder op Eagles albums. Daarnaast had Parsons iets rebels, iets vurigs. 'Passie' als je het in één woord moet vangen. Ik geloof hem als hij zingt en dat heb ik bij de Eagles gewoon niet. Eagles zijn goede muzikanten, maar te laidback en te beredeneert. Als ze die hit maar pakken.

Volledig eens met Shangri-La dus.

avatar van LucM
4,5
Gram Parsons stierf voordat countryrock echt populair werd (1975) en The Eagles waren aanvankelijk ook nauwelijks succesvol totdat ze in 1975 ineens en gigantisch doorbraken (mede dankzij hun singlehit One of These Nights) al werd hun sound per album inderdaad meer rock en minder country. Van Poco ga ik mij dit jaar ook iets aanschaffen (ik opteer voor de box met hun eerste 5 albums).

avatar van Shangri-la
4,5
Sterker nog, Gram Parsons is de grondlegger voor de countryrock. Hij was de eerste die rock, country en soul vermengde en daar een heel eigen stijl mee creëerde, dus zonder hem zouden er helemaal geen Eagles geweest zijn.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
LucM schreef:
(ik opteer voor de box met hun eerste 5 albums).


Aanrader! Online al voor minder dan vijftien euro te krijgen. Vergeet Deliverin' en Cantamos niet, die zijn samen met het debuut het beste.

Parsons was inderdaad het eerste, al gaan er ook wel wat credits naar Richie Furay.

avatar van Shangri-la
4,5
Maar Richie Furay was toch al weer wat later dacht ik?

avatar van henk01
4,5
Hahah, nee hoor

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Nope. Furay moest natuurlijk wel opboksen tegen Stills en Young en kon daarom niet een heel album vol countryrock doorduwen zoals Parsons wel kon binnen de International Submarine Band.

Hendrik68
Daarmee geef je aan dat Furay ruggegraat miste. Terecht. Dat heeft hem als leider van Poco lelijk opgebroken. Furay wilde commercieel succes na Buffalo Springfield en meende met Poco definitief door te kunnen breken. Iedereen kon goed tot zeer goed musiceren, de song moet echter ook nog ergens naar klinken en dat ontbrak eraan bij Poco, evenals een zanger met een karakteristieke stem. Niemand binnen Poco had de capaciteiten om lekker in het gehoor liggende songs te schrijven zoals Parsons, Henley en Frey. Henley en Fey konden elkaar bij vlagen wel vermoorden, maar voor hun doel (wereldroem) zetten ze alle opzij. Zij hebben er nooit een geheim van gemaakt dat het ze om succes te doen was en dus slaat het nergens op om te zeggen dat hun muziek minder eerlijk klinkt dan Poco. Ze hebben het toch altijd gezegd? Poco zou je eerder oneerlijk kunnen noemen. Commercieel succes willen, maar de doelgroep bedonderen met de ene slappe hap na de andere. Technisch prima, maar elke song mist een richting. Ook de Eagles hebben op vrijwel elk album een paar zwakke songs staan, behalve op Desperado. Poco mag blij zijn met 1 redelijke song per album. Ik zie net toevallig bij Cantamos (toen Furay gefrustreerd vanwege het uitblijven van wereldroem de handdoek al had gegooid) 17 stemmen staan en daar sta ik nog bij ook. (Ik haat de dag dat ik Poco voor het eerst hoorde). De mannen van Poco kunnen wel janken bij zo weinig aandacht. Maar dat gebrek aan aandacht is wat mij betreft volledig terecht. Als je commercieel wil scoren moet je niet te ingewikkeld doen. Dat hebben de Eagles een stuk beter begrepen dan Poco. Maar niemand begreep het zo goed als, want daarom waren we hier, als Gram Parsons. Op dit album is niks ingewikkeld en juist daarom zo razend knap. Maar dat vind ik.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Furay mist inderdaad wel een beetje ruggengraat. En daar komt dan (in ieder geval voor de buitenwereld) nog zijn imago van brave priester bij. Ik vind hem toch wel een van de grootste muzikale beloftes die nooit helemaal ingelost zijn. Chris Hillman heeft dat ook een beetje: voelde zich in zijn topjaren prima in de rol van sidekick (Byrds, Burritos & Manassas).

Poco was zeker aanvankelijk meer een harmonieband dan dat het echt om een leadzanger draaide. Ik ben echt een harmoniefreak en vind m.n. het vroege Poco daar behoorlijk goed in. Furay heeft een goede stem met ditto beheersing, maar hij mist inderdaad iets kenmerkends en onderscheidends als solozanger. Solo is het dan ook nooit echt wat geworden (en ook daar stapte hij weg van de country).

Ze waren wel hard op zoek naar commercieel succes, maar aanvankelijk wilde zij dat wél met zoveel mogelijk respect tegenover de muziek waar hun roots lag. Dat sloeg niet aan. Pas wat later zijn ze toen ook meer op de Hotel California-tour gegaan met bijv. Poco - Rose of Cimarron (1976) of nog erger (en helemaal MOR): Poco - Under the Gun (1980) Maar de Eagles hebben geen albums gemaakt met een countrygehalte zoals op Pickin' up the Pieces en Deliverin' hoorbaar is. Zij maakten daar een soort light-variant van die steeds 'lighter' werd.

Als ik mocht kiezen tussen een singletje met alleen deze medley ( YouTube - Poco -- Hard Luck / Pickin' Up The Pieces ) of de hele discografie van Eagles.....

Instrumentaal waren ze eigenlijk makkelijk een klasse beter dan Buffalo Springfield, maar ook dat is een groep die hun potentie nooit volledig heeft kunnen waarmaken.

Ach ja, ik houd niet zo van té makkelijke muziek. Het moet een beetje prikkelen, anders kan het m'n interesse niet vasthouden.

Hendrik68
Geweldige reactie Stijn. Ik had ook niet verwacht dat je het met me eens zou zijn, ha, ha. Toch blijf ik die Poco liefde van jou moeilijk te rijmen vinden met je liefde voor Gram Parsons. Maar goed, het is niet anders.

Maar eh, terug naar dit album. Je houdt niet van te makkelijke muziek, maar ik vind G.P. nou juist totaal niet ingewikkeld. Jij wel? En waar dan? Ik zie je antwoord morgen wel.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Moet wel zeggen dat ik van Poco het debuut, Deliverin' en Cantamos fantastisch vind. De rest uit pakweg 1970-75 vind ik ook weer geen meesterwerken. Als Poco verder van de country afstapt vind ik 't ook al snel wat minder.

De basis bestaat natuurlijk uit simpele akkoorden en songstructuren, maar Parsons heeft een verzameling goede countrymuzikanten om zich heen verzameld die de nummers iets extra's geven. De composities zijn eenvoudig, de arrangementen zijn vrij goed verzorgd (maar wel altijd in dienst van het nummer gehouden).

De harmoniezang van Emmylou Harris is van zeer hoog niveau (al vind ik haar nog beter op Grievous Angel). Als je haar stem hoort, wordt je al haast verliefd op haar! Ik ben geen expert, maar de vioolpartijen van Byron Berline lijken me niet heel eenvoudig (de opener bijv.). En op pedal steel niemand minder dan Al Perkins (die zich soms wat inhoudt, maar wel een fantastische muzikant is).

De volle folky harmonie uit 'Kiss the Children' vind ik ook tof gedaan. Lijkt zo uit een folkcafé omstreeks 1962-64 vandaan te komen.

Ook opvallend: Ric Grech van o.a. Family en Blind Faith op bas.

Het is natuurlijk geen progressieve rock, maar het zijn wel stuk voor stuk smaakvolle muzikanten die hun instrument beheersen en precies aanvoelen wat een nummer nodig heeft. Bijvoorbeeld Union Station (Alison Krauss) is dan wel weer een stukje virtuoser.

Ik vraag me soms wel eens af wat Parsons nog allemaal gedaan had als hij was blijven leven. Op basis van wat hij gedaan heeft, staat hij voor mij eigenlijk op hetzelfde niveau als mijn held Neil Young (ik geef bijna nooit 5*, maar Gram heeft er twee te pakken).

avatar van blaauwtje
5,0
Leuk om dit alles te lezen, vind de Byrds,Eagles,Poco,Flying Burrito Brothers fenomenale bands, die allemaal een connectie hadden.

Heb het genoegen gehad om van elke band een of meerdere artiesten te hebben gezien en uiteraard gehoord, helaas is Gram Parsons daar niet bij, maar wel medebandleden Chris Hillman en Bernie Leadon en vorig jaar nog Roger McGuinn, dat mensen vaak afgeven op de Eagles begrijp ik niet zo goed, ze maken toch hun eigen muziek, de mensen kopen het en gaan naar hun concerten er is niemand die gedwongen wordt en als je het niet leuk vind ga en luister je toch niet, ik ga graag en luister veel , toevallig vind ik My man van de Eagles een van hun mooiste en laat dit nummer nou net over Gram gaan.

De erfenis van Gram Parsons straalt nog steeds uit naar oa Chris Hillman die nog vaak nummers van hun samen uitbrengt.

Over Gp , een prachtig album dat nog vaak op mijn draatafel ligt, heerlijke rauwe country muziek recht uit het hart en het raakt je ook recht in het hart, idd jammer dat deze geweldenaar maar twe regulier albums van zichzelf uit kon brengen, waarvan ook nog eentje posthuum.

kistenkuif
Nee ik heb geen aandelen maar voor belangstellenden....in muziekblad Uncut nu 10 pagina's aandacht voor Gram Parsons en alle albums. Goede verhalen. Plezier ermee.

avatar van Dustbowl
4,0
Bij het luisteren van Countrymuziek vindt er in mijn hoofd altijd een strijd plaats tussen zeikerigheid en schoonheid. Bij dit album ligt het zwaartepunt bij de laatste, maar toch kan ik mij niet geheel van die eerste losmaken. Dat kan met de tijd natuurlijk verdwijnen, maar voorlopig houd ik het bij 4*

kistenkuif
Shangri-la schreef:
Sterker nog, Gram Parsons is de grondlegger voor de countryrock. Hij was de eerste die rock, country en soul vermengde en daar een heel eigen stijl mee creëerde, dus zonder hem zouden er helemaal geen Eagles geweest zijn.


Geen kwaad woord over Gram Parsons. Maar de grondlegger van countryrock die als eerste rock, country en soul mengde, was hij niet. Ooit gehoord van Elvis Presley, Charlie Rich en Joe South? Of van Ray Charles, Percy Sledge en James Carr misschien? Dat afro-amerikanen country zongen is trouwens niet zo gek als je beseft dat gospel de oorspronkelijk verbindende factor was tussen de blanke country en de zwarte soul. Ik vermoed dat door de vroege dood van Parsons de mythes en misvattingen rond zijn persoon behoorlijk zijn uitvergroot. Niet de grondlegger dus imo maar wel cruciaal voor de verdere ontwikkeling van de countryrock. Dat de Eagles in dit verband opduiken begrijp ik niet helemaal. Die produceerden gelikte westcoastmuziek. Da's toch duidelijk andere koek.

avatar van deric raven
3,5
Gram Parsons was blijkbaar goed bevriend met Keith Richards, en zijn invloed moet ook groot zijn geweest op het album Exile on Main St.
De aftakeling van Parsons tijdens dit opnameproces, met indirect later zijn dood tot gevolg deed Richards blijkbaar meer dan die van Brian Jones.
Dan wordt het voor mij ook tijd om mij in Gram Parsons te verdiepen, maar mij doet het verder weinig; hoor er ook geen Stones in terug.
Voor mij is dit standaard country, ik mis het dreigende van Johnny Cash, en het western sfeertje van Eagles.
Ook zogenaamde nazaten als Wilco en Ryan Adams hoor ik niet terug.
De link tussen stoere rocker Richards en farmer Parsons kan ik niet leggen, en dat farmer bedoel ik niet verkeerd.
Voor mij heeft het leven en de uitvoering van Cash veel meer raakvlakken met Richards.
Ik kan als postpunk liefhebber ook goed bevriend zijn met iemand die wekelijks los gaat op techno party’s, maar het verbond tussen The Stones en Parsons hoor ik niet.
Mijn muziek is het niet, al is er ook voor mij meer dan genoeg country en Americana die ik wel kan waarderen.
Misschien komt het gevoel ooit nog, bij Neil Young heeft het ook jaren geduurd.
Gram Parsons was blijkbaar goed bevriend met Keith Richards, en zijn invloed moet ook groot zijn geweest op het album Exile on Main St.
De aftakeling van Parsons tijdens dit opnameproces, met indirect later zijn dood tot gevolg deed Richards blijkbaar meer dan die van Brian Jones.
Dan wordt het voor mij ook tijd om mij in Gram Parsons te verdiepen, maar mij doet het verder weinig; hoor er ook geen Stones in terug.
Voor mij is dit standaard country, ik mis het dreigende van Johnny Cash, en het western sfeertje van Eagles.
Ook zogenaamde nazaten als Wilco en Ryan Adams hoor ik niet terug.
De link tussen stoere rocker Richards en farmer Parsons kan ik niet leggen, en dat farmer bedoel ik niet verkeerd.
Voor mij heeft het leven en de uitvoering van Cash veel meer raakvlakken met Richards.
Ik kan als postpunk liefhebber ook goed bevriend zijn met iemand die wekelijks los gaat op techno party’s, maar het verbond tussen The Stones en Parsons hoor ik niet.
Mijn muziek is het niet, al is er ook voor mij meer dan genoeg country en Americana die ik wel kan waarderen.
Misschien komt het gevoel ooit nog, bij Neil Young heeft het ook jaren geduurd.
P.S. bij de stem van Parsons moet ik net te vaak aan Nico Dijkshoorn denken, prima schrijver, maar dat zingen moet hij achterwege laten, al zal hij een week lang goed slapen als hij hoort dat zijn naam genoemd wordt bij een recensie van Gram Parsons.

avatar van buckingham
4,0
De kracht van herhaling? deric raven

avatar van willemmusic
4,5
Behalve gezamelijk beleden uitzinnig drank en drugsmisbruik is natuurlijk de Stones-song 'Wild Horses' de link tussen Gram en Keith. Parsons wordt het vaaks genoemd als degene die country "rock-waardig" maakte. Toen The Byrds de plaat 'Sweetheart of the Rodeo' uitbrachten beleefde Parsons zijn momentum. In Nederland werd op de VPRO door de congsi 'Amigos de Musica' (Jan Donkers, Wim Noordhoek, c.s.) bovenmatig veel aandacht aan countrymusic gegeven en mede door zijn vroege dood en met raadselen omwikkelde uitvaart werd Parsons een legende. Ik kan mij voorstellen dat je zijn muziek belegen vindt klinken deric raven, het sprankelende vernieuwende heeft zijn glans verloren, slechts de liefhebber weet door flink met nostalgisch poetsmiddel te wrijven deze weer op te roepen.

avatar van deric raven
3,5
buckingham schreef:
De kracht van herhaling? deric raven


Ik zie het nu pas.

avatar van nlkink
4,0
GP en Grievous Angel heb ik ooit als twofer op CD aangeschaft. Op de een of andere manier vind ik zijn bijdragen aan de albums van The Byrds, The Flying Burrito Brothers en zelfs de International Submarine Band frisser overkomen op mij dan zijn voornoemde twee solo albums. Zet dat oudere werk dan ook wat vaker op.

avatar van Marco van Lochem
4,0
Gram Parsons is één van die artiesten die op jonge leeftijd zijn overleden en wat voor velen geldt, is ook bij Parsons van toepassing…eeuwig zonde!! De country rocker Ingmar Cecil Conner III geboren op 5 november 1946 en werd als Gram Parsons bekend toen hij in 1968 toe trad tot The Byrds en maakte samen met die band het album “SWEETHEART OF THE RODEO”. In hetzelfde jaar verliet hij deze band en richtte samen met (ook ex-Byrds lid) Chris Hillman de Flying Burrito Brothers op. Het debuutalbum van deze band, “THE GILDED PALACE OF SIN” wordt gezien als een klassieker in het countryrock genre, met invloeden van folk, gospel en soul. In januari 1973 verscheen zijn eerste solo album, “G.P.” en dit album laat het geluid horen, dat van Parsons verwacht werd. De 11 tracks zijn country pur sang. Gebruik van viool, banjo, dobro en de pedal steel geven het album die sfeer en “feel” die je mag verwachten. De vocale ondersteuning die Parsons krijgt van Emmylou Harris geeft het album alleen maar meer kwaliteit, want die 2 stemmen kleuren schitterend met elkaar! Zes van de 11 songs zijn door Gram Parsons geschreven en daarmee bewees hij eens te meer voorop te lopen met het combineren van de authentieke country en rock. In de familie van Gram Parsons waren ze bekend met suïcidaal gedrag en verslavingen en dat gold helaas ook voor Gram zelf. Op jonge leeftijd was hij al verslaafd aan heroïne en alcohol en op woensdag 19 september 1973 wordt zijn levenloze lichaam in de Joshua Tree Inn gevonden en reanimatie mocht niet meer baten. Parsons had een overeenkomst gesloten met zijn road manager, Phil Kaufman, dat, als hij zou komen te overlijden, zijn lichaam verbrand moest worden in Joshua Tree National Park. Kaufman weet met valse papieren de lijkkist te pakken te krijgen en vervuld de laatste wens van Gram Parsons, en verbrand het lichaam in de bekende woestijn. De kwaliteit van zijn muziek, het verhaal van zijn leven en dood, maken van Gram Parsons een uniek persoon in de muziekgeschiedenis en met zijn “cosmic American music” heeft hij een onuitwisbare indruk achter gelaten en dat maken van “G.P.” een klassieker van de bovenste plank!

avatar van Poles Apart
5,0
Marco van Lochem schreef:
....en dat maken van “G.P.” een klassieker van de bovenste plank!

En dan toch maar 3,5 sterren waard???

Gast
geplaatst: vandaag om 17:58 uur

geplaatst: vandaag om 17:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.