Golden Earring - The Hole (1986)

The Hole uit 1986 is met name een plaat waar producer Shell Schellekens zich helemaal uit leeft. De productie is prominent, te prominent, want er is te weinig nuance, te weinig soul, te gezocht en de drums klinken nergens naar.
Dat is één ding, maar ook het songmateriaal ansich is op een paar kleine uitzonderingen na, te weinig memorabel.
They Dance is ambitieus, maar te overdadig met de foeilelijke horns.
Quiet Eyes is by far het prijsnummer en zoals wel vaker bij de Earring, een ijzersterke single. Het heeft een geweldige spanningsboog en het verloop is voorbeeldig.
Save the Best for Later krijgt van mij nog een voldoende. Why Do I had een betere productie verdiend, maar het is in potentie een mooi liedje. Terecht dat ze het een paar jaar later unplugged gingen spelen live.
Helaas ben ik niet echt onder de indruk van het overige.
Het wordt hier en daar uitgesmeerd zonder dat het interessant wordt, en daarmee is het echt standaart rock wat de heren laten horen. Nogmaals werkt de dominante productie ook niet.
Ze hadden Shell echt wat terug moeten fluiten, maar dat is mijn mening.
Magere periode voor de Hagenezen.

Spijker op zijn kop wart mij betreft. Dit is voor mij ook het Earring album wat het minste op staat, en ook niet blijft hangen. Zelfs bij een eventuele expanded versie zou ik terughoudend zijn bij de aanschaf. Natuurlijk zijn Quiet eyes en Why do I mooie singles, die het niveau wat optrekken, maar eens dat Schellekens hier wat doordraafde. De sound op NEWS vind ik nog heerlijk, en hier slaat hij door.

NEWS vind ik ook al te glad en te steriel klinken maar dit album is nog erger om maar te zwijgen over de opvolger. De sound op Cut vind ik wel goed al vind ook daar niet alle songs sterk.

bikkel schreef:



Shel Shellekens heeft per ongeluk de vocalen gewist en heeft vervolgens de vocalen van de demo in het nummer geplakt. Kennelijk was er geen tijd of gelegenheid, misschien had Barry Hay er ook geen zin meer in, om de vocalen opnieuw in te zingen.
Gelukkig heeft de groep met de Unplugged versie alsnog een hele fraaie definitieve versie neergezet.

Ja, dat is inderdaad een apart verhaal nlkink. Het was wat met Shell.
De unplugged versie is prachtig. Alsof het er voor gemaakt is.

Klopt inderdaad. Ze,zaten met een deadline. Daardoorr werd de tweede zang eerste zang. In beginsel zou Why do i ook als eerste single uitgebracht worden. Ze hadden daar hoge verwachtingen van. Die stijl was destijds ook erg populair, vooral in Amerika. Denk maar aan bijvoorbeeld Heart, Journey, survivor, reo speelwagen.....maar door dat akkefietje met de zang werd daar maar van afgezien. Later dus toch geprobeerd als tweede single. Volgens mij, ooit ergens gelezen, was er ook een Amerikaanse producer bij betrokken. Die schreef van alles op in zijn boekje. Toen hij naar het toilet moest was Barry Hay zo brutaal om in zijn boekje te kijken om te kijken wat hij allemaal op schreef. Het laat zich raden wat hij had opgeschreven............................................................NIETS!!!

Met de kennis van nu...

Dat van Why Do I? heb ik nooit geweten. En ik moet zeggen dat ik het er ook niet aan afhoor. Maar de 80s haters hier weten er wel raad mee haha.

De vergelijkingen met Journey, Heart en REO Speedwagon begrijp ik al helemaal niet. Misschien wordt de stadionproductie bedoeld?

Er is getracht er een 'grote produktie' van te maken. Met veel overtolligheid.
Daar hoef je niet van huis uit een 80's hater voor te zijn.
Er zijn zat goed geproduceerde albums verschenen in de 80's ,neem nu Talk Talk's The Colour of Spring (1986), om door een ringetje te halen werkelijk.
Shell en ook de groep zelf hadden er beter aan gedaan wat gedoseerder te werk te gaan.
Dat is niet om deze plaat helemaal af te fikken hoor, maar eerlijk is eerlijk, het is ook songmatig lang niet het sterkste wat ze hebben gebracht.

Talk Talk maakte iets andere dingen. Dus dat vind ik geen vergelijking.

Eens, andere band, andere benadering. Ik maak alleen duidelijk dat je geen 80's hater hoeft te zijn een bepaalde produktie uit die tijd niet te waarderen.
Maar misschien betrek ik het teveel naar mijzelf.

Er waren natuurlijk ook goed geproduceerde albums in 1986 en niet alleen die van Talk Talk maar ook R.E.M., The Smiths, Paul Simon, Elvis Costello, Metallica, The Housemartins, The Triffids, XTC, T-Bone Burnette, Cocteau Twins, Peter Gabriel, Peter Case, Van Morrison, Billy Bragg ... albums die ook goed de tand des tijds hebben doorstaan itt. de albums die gekenmerkt zijn door een een blikkerige productie met overdaad aan synths en syndrums. Daarvoor moet je geen jaren '80-hater zijn.

Ik vind die van Metallica niet de fijnste productie hebben. Veel te lief, te wollig en te dichtgesmeerd.
Want dan vergeet je Slayer’s Reign In Blood nog. Die productie klinkt nog altijd als een splinternieuwe betonmolen die net nog bij de bouwmarkt gehaald is.

Verder zie ik in dat lijstje ook veel dingen staan die nadrukkelijk bij de 80s horen en dus niet de tand des tijds hebben doorstaan. Cocteau Twins en Housemartins bijvoorbeeld. Voor zover dat erg is natuurlijk. Van Peter Gabriel werd het halve album So als ondersteuningsmuziek in Miami Vice gebruikt. Ik bedoel maar.

Laten we het erop houden dat het vooral subjectieve belevingen zijn.

Ja, The Hole is wel een fascinerende plaat. In de zin dat het toch een beetje een mislukt experiment is, na de vorige twee succesvolle albums. Die waren ook geproduceerd door Shell Schellekens, dus het is logisch dat de Earring opnieuw met hem in zee ging. Maar je hoort het er duidelijk aan af: de band heeft zich teveel laten meeslepen in alle productionele foefjes die midden jaren tachtig in de mode waren. George Kooymans zou later zeggen dat ze zich echt hebben laten inpakken door het tijdsbeeld van toen. Ze vinden het zelf een van hun slechtste albums, geloof ik.

Niet helemaal terecht, want in aanleg zijn dit heel behoorlijke songs. Het fiasco van Why do I is hierboven al beschreven en eerste single Quiet eyes vind ik in zijn dreigende, midtempo voortstampende sfeertje ook wel wat hebben. Had eigenlijk een grotere hit moeten zijn. In Nederland nog krap goed genoeg voor de top 10 (één weekje), maar internationaal deed het nummer vrijwel niets.

Ze hebben er wel alles voor uit de kast getrokken: de eerste single was verkrijgbaar in vier verschillende hoesjes, met het hoofd van elk van de groepsleden op de foto (ik heb 'm zowel met George als met Cesar). Muzikaal riepen ze de hulp in van een legertje extra vocalisten en muzikanten, onder wie Robert Jan Stips, Pim Koopman, Otto Cooymans (allemaal 'additional keyboards', dat zegt al genoeg) en het album werd zelfs gemasterd in de VS, door de op dat terrein beroemde Greg Calbi van Sterling Sound.
Ik kan me voorstellen dat de Earring rond deze tijd nog altijd hoopte op Amerikaans succes, na de twee voorgaande albums. Maar die hoop werd helaas de bodem in geslagen.

Ach, per saldo vind ik het helemaal niet zo'n slecht album, maar dat komt mede omdat ik eigenlijk wel een liefhebber ben van die productiestijl die in de jaren tachtig zo gangbaar was. Ben je dat niet, dan kan ik me voorstellen dat de klank van dit album je in de weg kan zitten.

De Powerballads. Als je mee wilde tellen als rockband moest je toen ook met powerballads komen. Europe, BonJovi en zels het ongesminkte Kiss zijn daar ook voorbeelden van. Zeker als je als destijds nog een keer succes wilde hebben in Amerika. Golden Earring was toen nog niet vergeten in Amerika met de nummers als Twilight Zone en When the lady smiles vers in het geheugen

Ben het wel eens dat The Hole enigzins 'Amerikaans' aan doet, maar ook weer niet helemaal.
De vergelijking met Journey, REO Speedwagon en Heart hoor ik trouwens ook niet.
Zeker in de 80's waren dat A.O.R. bands met veel vocale krachtpatsersij en met gepoleiste powerballads voorop.
Quiet Eyes, de 1e single, is in dat kader compleet verschillend. Het is zelfs wat duister, vooral in vergelijking met het overige materiaal hierop.
Ik vind zelfs dan Why Do I in deze uitvoering nog vrij basic als je het vergelijkt met de ballads van eerder genoemde bands. Maar als het kleiner was gehouden had het meer impact gehad naar mijn idee.
De definitieve versie beschouw ik dan ook die op The Naked Truth staat.

Ik heb na aanleiding van alle berichten ook de plaat weer eens opgezet.
Het blijft voor mij een erg goede plaat, maar......die goedkoop klinkende synths zijn af en toe niet aan te horen.

Het is een tijdsbeeld.

Ik vind Why Do I in vergelijking met een Faithfully of Alone een a-typische powerballad. Ik zou Going To The Run eerder in dat rijtje zetten.

Mee eens.