John Foxx - Metamatic (1980)

Geweldig album,....beetje copy van Gary Numan,...maar dan nog

Underpass is een prachtig nummer. Ik heb een verzamelaar van hem, zal 'm binnenkort op MM plaatsen.

Metamatic is een van de beste en meest invloedrijke electronische pop albums allertijden. Het is het eerste soloalbum dat John Foxx maakte na zijn periode bij Ultravox!, een band waar hij medeoprichter van was. Op metamatic maakt hij uitsluitend gebruik van synthesysers en drummachines. Het album kent een prachtige kille sfeer door combinatie van electronica en het ijskoude stemgeluid van John Foxx. John Foxx heeft een grote invloed gehad op electronische acts als Gary Numan en Depeche Mode. Gary Numan besloot na het horen van de Ultravox plaat "systems of romance" syntesysers te combineren met gitaren.

Deze wil ik nog wel eens uitproberen ja, Underpass is geweldig!

Even herstellen,want Gary Numan heeft niets met John Foxx ,laat staan met Ultravox,alleen toetsenist Billy Currie heef bij Numan een tour mee gedaan om een zakcentje er bij te verdienen.

Hij kan toch beïnvloed zijn door Ultravox? Volgens mij zegt Stookery dat alleen maar..

Stookery heeft abslout gelijk. Ultravox heeft niets met Gary Numan te maken gehad. Ook stylistisch niet, het zijn twee verschillende planeten (ofwel alle twee electronische muziek maken)

Verder begrijp ookik Metamatic als die absolut beste John Foxx plaat, mischien vandag nog even herbeluisteren, ik denk dat ik deze hooger dan 4.5 *** moet waarderen

Deze regel van Stookery had ik graag zelf bedacht, komt precies op het punt: een prachtige kille sfeer door combinatie van electronica en het ijskoude stemgeluid van John Foxx

Beter kan men het niet uitleggen.

Verder vind ik de hoes prachtig

Heel duidelijk is het geluid van Visage en Ultravox te horen. Ook wel Fad Gadget hoor ik er door heen. Wel een aangename verrassing dit album. Ik krijg ook weer zin in de oude Depeche Mode, Human League en OMD te gaan luisteren.

Er is nu een fraaie dubbel cd van deze plaat te koop! Op de 2de disc staan 13 liedjes waarvan 3 zogenaamde alternative versions en de andere 10 zijn b-kantjes, unieke opnames en een losse single (Burning Car) die niet op de originele versie is verschenen. Een opgefristte cd en uitgebreid boekje en klaar is een fraaie dubbellaar

Bedankt voor het advies. Deze dubbelaar is zeker de moeite waard, komt meteen op mijn wenslist.

Er zijn in mijn beleving maar weinig albus die zo klinken als de verpakking. Dit album is daarop een positieve uitzondering. Een stijlvol grijs geheel met daarop een vent die licht uit het projectiescherm weet te halen.

Wie zo'n kunstje kan moet wel een zekere gave hebben om met techniek om te gaan. Deze John Foxx, mede oprichter van Ultravox, weet hiermee prima mee om te gaan. Op dit album staan mooie verstilde electronische popsongs die duidelijk de basis hebben gelegd voor de latere electro-pop. De op David Bowie gelijkende stem past hiet zeer goed op. Dit bij elkaar opgeteld levert een mooi debut album op.

Het grijs van de hoes is op een zeer smakelijke wijze door de songs verwerkt. Het krijgt hierdoor iets wat lijkt op arbeiders die helemaal murw gemaakt zijn door het werk. Na thuis even in bad te zijn geweest ontdekken ze dat daarnaast nog wat meer te toen dan saai naar het werk te gaan. Ondanks dit blijft hun leven er saai uitzien. Dit is volgens mij het idee achter dit grensverleggende album. In een song als No-One Driving komt dit voor mij allemaal bij elkaar. In een auto stappen zonder iemand achter het stuur, is een spannende aangelegenheid. De instrumentatie laat dit ook horen, maar uit de tekst haal ik zo iets dat het nog spannender kan.

Al bij al een goed debut-album van John Foxx, die volgens mij meer invloed heeft gehad in de muziekwereld dan we voor mogelijk houden tot nu toe...

Erg bijzonder album. Het was even wennen in het begin, maar ben het steeds meer gaan waarderen. 'Underpass' vind ik het beste nummer, maar ook de andere tracks zijn erg spannend en verrassend. Een uniek album, er bestaat zover ik weet geen ander album zoals dit. Ook van John Foxx zelf niet. In vergelijking met Gary Numan hoor ik toch liever John Foxx. Muzikaal vind ik beide artiesten erg goed, maar ik vind de stem van Foxx prettiger klinken.

Dit blijft voor mijn althans na al die jarren een bijzondere plaat uit de rock en electronic hoek. Al heb ik hem tig keer gedraaid, hij blijft mij toch boeien na al die jaren.

wat is 030 een geweldig nummer! rest van het album is ook meer dan ok. Beetje Kraftwerk, beetje Numan. Fatalistisch futurisme.

Naast acts als Kraftwerk, New Musik en OMD; bands die warme synthklanken voortbrachten en vaak de toekomst omarmden, had de opkomst van de synthmuziek ook een tegenovergestelde strekking; de minimal synth. Bij dit genre lag de nadruk op kille minimalistische synthklanken en thematiek rond de donkere kant van de modernere samenleving. De totale vergankelijkheid van menselijke gevoelens en het einde der tijden door kernoorlogen waren onderwerpen die vaak centraal stonden bij de meer experimentelere tak van dit soort acts. België deed het wat dit soort acts betreft zeer goed, zowel wat acts als aanhang betrof, het eerste album van Front 242 heeft ook nog duidelijke invloeden van dit soort muziek.

John Foxx - Metamatic, zie ik als een soort blauwdruk voor de minimal synth, en zeker en vast een invloedrijk album voor andere 80's acts. Het bevat de cultclassics Underpass en He's a Liquid.

Mooie synth muziek. muv het nummer Underpass kon ik dit album toen het uitkwam niet waarderen. Nu anno 2011 sta ik er toch een stuk positiever tegenover. Behalve Underpass klinkt 'He's a Liquid' ook erg mooi. Wel een typisch beginjaren tachtig album dat duidelijk in het verlengde ligt van Gary Numan en Tubeway Army.

3,5*

Als je het omdraait, zit je er dichterbij. Foxx heeft gewoon de lijn van de eerste drie U'vox albums (77 - 78) doorgetrokken. Replicas is van 79 en Numan heeft de Moog mede dankzij U'vox leren kennen.

Prima werk !

Dit album heb ik op basis van de hoes meegenomen uit de kringloop winkel. Ken de artiest echt helemaal niet!

Het oogde elektronisch, en het jaartal erbij maakte dat een eventuele interessante keuze. De hoes deed me denken aan Gary Numan, en nu ik de plaat heb beluisterd kan ik concluderen dat mijn gevoel goed is geweest!

De muziek doet ook erg aan Numan denken! Maar niet op die manier dat het stoort!

Het is gewoon een lekkere plaat, en ik ben blij dat mijn gevoel zei: "meenemen"

Foxx was de frontman van Ultravox V1 - da's ook misschien interessant voor je. Foxx was ook bezig met het mens-machine gegeven: I Want to Be a Machine (van de eerste van Ultravox).
Hij is tegenwoordig niet alleen 'mediaprof' aan de University of London, maar maakt ook nog steeds muziek; dit John Foxx + Jori Hulkkonen - European Splendour (2013) is zijn laatste worp, heel fraai (op vinyl). Cathedral Oceans 1 - 3 is meer ambient.

Daar kwam ik net ook achter toen ik wat ging googlen, het ironische is dat ik Ultrvox van voor Ure echt niks vind

Kan ook een kwestie van zitten, luisteren en gewenning zijn; I Want to Be a Machine, Hiroshima Mon Amour, The Wild the Beautiful and the Damned en Dangerous Rhythm zijn fraaie nummers. Die eerste 2 zijn gewoon ongelijkmatig. Het blijft opvallend dat zowel Ultravox V2 als Foxx de derde, Systems of Romance als een keerpunt zien.

Laat je overigens niet misleiden door dat album dat ie samen met Robin Guthrie (idd vanThe Cocteau Twins) heeft gemaakt: dat is gewoon puur ambient, al is het klankmatig wel aardig.

Prachtig album van deze ex-frontman van Ultravox. Het sterkst aan dit album vind ik de wisselwerking tussen koude beats en de bekoelde, "underplaying it just to be cool" zang van Foxx.

Ik stuitte op Metamatic toen ik me vorig jaar rond deze tijd door Kraftwerks oeuvre luisterde, in voorbereiding op een concert van ze. Vast ergens gelezen dat John Foxx op dit album door Kraftwerk geinspireerd was. Metamatic is niet een album geworden dat ik grijs heb gedraaid, maar wel eentje die zo nu en dan voorbij komt.
Het album heeft hier en daar geluiden die precies van een Kraftwerkalbum lijken te zijn gelopen. Misschien omdat de mogelijkheden van drummachines en synthesizers nog beperkt waren? Maar over het algemeen klinkt dit album veel killer en afstandelijker, zodat de sfeer wat minder optimistisch is als bij Kraftwerk.
Beste nummer vind ik No-one Drivin. Goed album.

Een re-release uit van dit album, al sinds 25 mei, wordt me nu pas via Spotify aanbevolen.

Maar liefst 49 nummers! Beetje erg veel van het goede om in één keer op te nemen.

Leuk album, maar wat me meteen opvalt is dat Touch and Go een kopie is van het nummer Mr X van Ultravox? In hetzelfde jaar. Lekker cashen (sterk nummer)

Dennis Leigh alias John Foxx bracht in 1975 zijn eerste single uit met de groep Tiger Lily, die via enkele naamwijzigingen transformeerde met Ultravox! dat in 1977 twee albums uitbracht en in '78 een volgende, waarbij de uitroepteken uit de groepsnaam is verdwenen. In 'Ultravox' zit de naam Foxx verscholen, een alias dat hij sinds oktober 1976 gebruikt.
De invloed van synthesizers werd per album sterker en met solodebuut Metamatic is niet meer sprake van een hybride synthband, waar deze nieuwigheden worden gecombineerd met conventionele instrumenten. Solo schakelt hij volledig over op de synthesizer. Anders dan zijn oude bandje, waar ene Midge Ure zijn plek innam en de groep meer tijd nodig had voor een nieuw album: Vienna verscheen in juli 1980, Metamatic al in januari dat jaar.

Ter promotie waren daar singles Underpass (#31 in februari in de Britse hitlijst) en No-One Driving (#32 in maart-april).
De koele sferen van de instrumenten stammen goed bij Foxx' stem, maar de melodieën willen niet zo beklijven. Slechts bij opener Plaza, A New Kind of Man en Blurred Girl vind ik het gehele nummer pakkend, bij de overige nummers zijn er weliswaar aangename synthgeluiden, maar als composities niet voldoende om me bij de lurven te pakken. Dat het album half februari #18 haalde, laat echter zien dat menigeen dat anders ervaarde en hierboven staan de nodige berichten waarin de MuMensen dat ook zo beleven.

Op reis door new wave bevind ik me in januari 1980. Ik kwam van de derde van 999; volgende nummer op mijn afspeellijst is Dance Stance van Dexys Midnight Runners, maar omdat ik hun debuut Searching for the Young Soul Rebels al besprak, vervolg ik bij The Special A.K.A. en dat bij het debuut van The Specials.

Toch bijzonder dat dit album in 1980 langs me heen is gegaan, terwijl ik wel Gary Numan/Tubeway Army kende en wat platen van hen heb gekocht toendertijd.
Net wat later begin jaren 80 totaal richting post punk/rock gegaan van Joy Division, the Cure, the Sound, maar ook de 4AD artiesten.
Maar John Foxx, geheel niet, hoewel ik wel een plaat van Ultravox had, achteraf dus net die plaat nadat John Foxx de groep had verlaten.
Ik heb deze plaat pas geleden op vinyl voor een enkele euro aan kunnen schaffen, achteraf had ik iets beter op moeten letten, want hij is niet echt erg recht. De naald maar iets zwaarder instellen.
Dit is muziek die in 1980 toch redelijk moet zijn ingeslagen. Zonder dat ik dat dus door had...
Het staat ver weg van de punk met de gitaarrevolutie uit die tijd van the Sex Pistols, the Damned en the Clash, maar ook ver weg van de gecultiveerde elektronische mystiek van Kraftwerk, Tangerine Dream en Klaus Schulze.
Twee zaken vallen direct op, het kille geluid en het minimalisme in de muziek. Dat laatste lijkt ergens nog wel op de oude Kraftwerk, maar de invulling is toch totaal anders. Ook een groot verschil met de richting die Ultravox opging met, the New Romantic . Niets van dit alles bij John Foxx. Ergens toch wel een keerpunt van de muziek, hoewel dat lang niet altijd zo ervaren is. De jaren 80 waren allesbehalve eenduidig. Ik denk wel dat deze muziek een heleboel artiesten heeft beïnvloed, uit die tijd heb ik ook nogal wat cassette uitgaven , onder ander van Kaye en Ignit, die dat minimalisme ook overnamen en het nog meer richting avant garde brachten.
Blij dat ik dit album uiteindelijk, 45 jaar na uitkomst toch heb leren kennen. Had natuurlijk veel eerder gemoeten, maar een mens kan ook niet alles.