Golden Earring - Something Heavy Going Down (1984)

Zo'n 3,5 jaar na 2nd Live alweer een live album op de markt, commercieel bezien begrijpelijk want in die tussentijd 2 grote hits en veel publiciteit over hun altijd bijna doorbraak in de States.
Ik lees in de comments dat men deze plaat te steriel vind overkomen, klink idd minder ruig maar de songs hebben dat extra ruige in mijn ogen helemaal niet nodig.

Wat is dan de meerwaarde van zo'n live plaat ?
De tijdsduur van de songs zijn langer, meer uitgesponnen wat voor mij toch wel een live gevoel geeft.

Minpunten zijn de aanwezigheid van "Long Blond Animal" (ook een stuk langer, veel geouwehoer van Barry maar klinkt wel OK) en "Radar Love".
Had daarvoor in de plaats gewoon 2 songs van "Cut" of "NEWS" erop gezet, had je helemaal een perfect tijdsbeeld waar de Earring in die tijd voor stond.
Het titelnummer is niet echt geweldig, maar irritanter is dat zo'n studio opname midden tussen de live songs is gekwakt.

De DVD van deze concerttour is eigenlijk leuker, visueel prima in orde.
Mooie lichtshow, de heren zagen er prima uit (waren in die tijd ergens in de 30) nooit heeft hun stage show er beter uit gezien als toen.
Ik dan heb ik nog niet eens over die danseressen in het leer, geweldig toch ?
Staan ook extra nummers op, waaronder het door mij hoog gewaardeerde NEWS waar Barry met een ghettoblaster (wat een woord trouwens) op zijn schouder het podium ronddoolt.

De DVD zou ik 4,5 ster geven, het album 3,5 ster en wat zou het mooi zijn als er ooit een expanded edition zou verschijnen.

SOMETHING HEAVY GOING DOWN straalt zoveel jaren 80 uit, dat het pijn doet aan je nostalgieklieren. Cut en NEWS kietelen die ook, maar deze wordt ook nog eens begeleid door Barry met kleine inside jokes als "he looks exactly like Cesar" tijdens Long Blond Animal en vlak voor When The Lady Smiles "er zijn trouwens nonnen in de zaal vanavond. Hadden ze beloofd. Hi.". Het maakt het ondanks het ietwat, maar toch prachtige blikkerige geluid, intiem. Make It All Up To You (quilty pleasure van mij) en natuurlijk Devil Made Me Do It (heerlijk dansnummer), minus Something Heavy (want studio track), zouden het definitief het beste live album van de band hebben gemaakt. En dat terwijl het eigenlijk heel anders klinkt dan hun andere live albums, of juist daarom. Het heeft iets helders en straks, het foutloze van studio-opnamens. Een bepaalde rust. Ik ben ze pas in 1988 tijdens hun Very Best Of Tour... voor het eerst gaan bekijken. George met weer heel lang haar. Jaren 60/70 hits met hetzelfde jaren 80 gitaargeluid als op dit album. Betoverend natuurlijk, maar het klopte ergens niet. Something Heavy klopt, zoals alleen de Earring kan kloppen, maar niet altijd deed, maar waar je als fan wel concert na concert voor bleef aflopen. Die belofte achterna, terwijl je juist achteruit moest gaan, terug naar 1984, terug naar Something Heavy. Het jaar ernaar verscheen de film Back To The Future, waarin ze nog verder terug gingen: de jaren 50, het decennium waarin rock 'n' roll werd geboren, met deze concertregistratie als een van haar vele hoogtepunten uit haar volwassen leven. Nu nog afmaken, mannen. Dan alleen krijgt dit album de volledige vijf sterren van mij. Nu moet ik helaas blijven steken op een 4,5. En daar ga ik weer, bij gebrek aan ooit nog nieuwe Earring concerten, opnieuw op jacht naar een niet ingeloste Earring belofte, maar dan op plaat. Er blijft altijd iets te dromen over bij de Earring, zelfs nu ze niet meer bestaan. Wat een band.