Sanctuary - Into the Mirror Black (1990)

Hierbij, voor de liefhebber, nog mijn lap tekst dat ik bij het Metal Album van de Week heb gepost:

Ik heb deze cd ontdekt toen ik in het afgelopen jaar voor mijn studie in Zweden was. Hoe ik er precies bijkwam, weet ik niet helemaal zeker meer. Volgens mij was het doordat ik op MusicMeter ergens op 'vergelijkbare bands' klikte, daarna random op Sanctuary klikte om erachter te komen dat Into The Mirror Black een erg hoge waardering had. Wat ik nog wel weet, was dat ik deze cd voor de eerste keer in de trein Lund - Kristianstad luisterde. Halverwege, tijdens een overstap was ergens in een gat een of ander feest met Zweedse volksmuziek. Of iets dergelijks, want ik heb er niks van meegekregen. Want ik met open mond van verbazing naar Into the Mirror Black te luisteren.

Genoeg geluld over mezelf. Laat ik maar eens iets zeggen over de cd. Die begint met een dreigend baslijntje, waarna al snel drum en gitaar invallen. Na de eerste tempoversnelling kan het geweld echt losbarsten om, op een paar rustmomentjes hier en daar na, ook niet weer op te houden tot een paar galmende drumslagen in Communion het album afsluiten.
Hoewel, geweld..dat is niet helemaal de juiste term. Laat ik het maar subtiel geweld noemen. Into the Mirror Black zit namelijk vol met tempowisselingen, bruggetjes (die al dan niet net iets langer duren dan je verwacht), en fijne stukjes drumwerk. En dat alles afgemaakt met de afwissende (hard-zacht, hoog-laag) vocalen van Warrel Dane, die hier gelukkig minder luchtalarmsireneachtig zingt als op voorganger Refuge Denied, maar nog steeds redelijk hoog zit, maar gelukkig wel een emotioneel randje aan zijn stem kan geven. Verder gaan de teksten ook redelijk de diepte in, ook al heb ik me hierin niet al tezeer verdiept.
Zijn er dan helemaal geen negatieve dingen? Voor de eerlijkheid moet ik er bij zeggen dat de vocalen je wel moeten liggen, anders kan deze cd een hele lange zit zijn. Verder zijn de meeste nummers ongeveer even snel, maar aan de andere kant verandert het tempo binnen de nummers redelijk vaak, dus dat vind ik zelf niet zo'n probleem.

Na deze cd viel de band uit elkaar, waarna Warrel Dane, Jim Sheppard en Jeff Loomis Nevermore oprichtten.

Ondanks mijn hoge waardering heb ik deze cd nog niet in mijn top-10 staan. Dat is omdat ik hem tot nu toe alleen als gedownloade versie heb beluisterd, en ik in mijn top-10 alleen cd's heb gezet die ook fysiek in mijn platenkast staan.

Veel kan ik niet toevoegen aan de “mening” van collega wizard die ik overigens procifiat wens met zijn mooi stukje. Toch ervaar ik Epitaph als een dip alsook de eerste helft van Eden Lies Obscured.
Ik onderging deze de afgelopen weken als de meest tijdrovende om gewoon te worden, wellicht omdat deze groep tegen de tijdsgeest in redelijk zijn eigen gangetje zocht in de muziekwereld: niet doen wat verwacht wordt en geen concessies doen, ook al zit je op een major. Ik heb nog de vinylversie gehad maar nooit teruggekregen na een uitlening aan een kameraad (Grrrrrr). Ik heb deze wel nog op cassette.
Sommige nummers leunen tegen thrash aan maar dan gebeurt er iets anders in een nummer om daarop verder te gaan. Het is even wennen maar de stem viel voor mij wonderwel mee zolang Warrel Dane niet te hoog gaat.
OK, eerste drie nummers zijn af, daarna mijn persoonlijk dipje met Epitaph, geweldig titelnummer (mijn favoriete nummer op dit album) en de rest is gewoon zeer degelijk tot heel goed (prima gitaarwerk trouwens!). Een dikke vier sterren strooi ik over dit album uit.

Mee eens. Ik trek de stem van Warrel Dane bovendien niet zo, heb ik nog nooit gedaan, en vind dit in combinatie met het productiegeluid zelfs een beetje irritant. Niks voor mij, dit soort metal, daar ben ik zo onderhand wel achter gekomen.