Sanctuary - Into the Mirror Black (1990)

Geweldige plaat, Warrel Dane zingt niet zo "over the top" als op het debuut wat ik toch ook wel gaaf vond. Ik luister hier liever naar dan naar Nevermore, wat ik gewoon vaak te druk en te overdreven complex vind klinken.

Ik gebruik deze plaat vaak om mijn set te testen, als de kabels niet matchen word je helemaal gestoord van de hoge tonen

Getalenteerde vocalist is die Warrel Dane inderdaad. Wat Nevermore betreft sta ik je bij. De emotie die zij aan de dag brengen wordt vaak volledig teniet gedaan door het overdonderende technische geweld, jammer. En hoewel dit ook niet bepaald een makkelijk plaatje is, slik ik dit toch iets makkelijker weg. Heb dit vroeger bij een vriend meerdere malen gehoord.

Mijn kennismaking met deze band was overigens met de geschifte versie van 'White Rabbit' die te vinden is op hun debuut. De gitaarsolo in het begin komt uit de vingers van Dave Mustaine die het debuut produceerde.

Ik heb hen in 1988 nog op Aardschokdag gezien. Of het lange witte haar van Warrel Dane nu echt was of niet, het was wel mooi om te zien als hij aan het headbangen was.

Megadeth was die dag de hoofdact. Vooraf kwamen nog Vicious Rumors, Testament, Nuclear Assault en Flotsam & Jetsam. Onvergetelijke dag.

Het debuut van Sanctuary was al erg veelbelovend, maar deze opvolger is nog ietsje beter. Jammer dat het bij die twee albums gebleven is.

Ik las ergens dat de band uit elkaar was gegaan omdat de platenmaatschappij wilde dat ze grunge gingen spelen. Twee leden hebben toen Nevermore opgericht.

Deze cd heb ik vorige week bij toeval ontdekt toen ik wat aan het rondneuzen was hier op MuMe. Sindsdien heb ik hem elke dag minstens 1 keer gedraaid, en nog niet een slecht nummer kunnen ontdekken.
Vergeleken met de Nevermore cd die ik heb (Enemies of Reality) is deze plaat vele malen beter. Goede nummers, en het geluid van de plaat klinkt ook nog eens fantastisch Niet helemaal doodgeproduceerd, maar toch heel hard. En erg strak.

Qua gitaargeluid (dus hoe het op de plaat staat, niet per se wat gespeeld wordt) deed de plaat me overigens eerst een beetje aan de Cowboys from Hell-cd van Pantera denken. Die is ook zo strak.

Mijn favoriete nummers zijn Eden Lies Obscured, Future Tense en Season of Destruction. Ik moet nog even doorzoeken naar zwakke broeders.

4.5*

Sanctuary boeit mij ook meer dan Nevermore. Hoewel Enemies Of Reality niet het beste voorbeeld van die band is. Dead Heart In A Dead World is een veel beter voorbeeld en best wel een juweeltje eigenlijk.De muzikale verschillen zijn niet zo heel groot maar het is bij Sanctuary allemaal nog niet zo dichtgesmeerd. Dat geeft Sanctuary haar charme. Vooral deze Into The Mirror Black zou ik wel een kleine klassieker willen noemen. De metal is origineel te noemen en de songs zijn stuk voor stuk erg boeiend.

Voor mij een klassieker, en trouwens 1 van mijn eerste CD's, voordien hield ik het nog koppig bij vinyl. Zal hem nogges uit de kast halen nu hij hier op MuMe Metal album van de week is. Goede keus!

Voor mij toch een van die albums van vroeger die nu wat tegenvallen. De zang van Warrel Dane vind ik nu eigenlijk gewoon niet meer goed. Nevermore heb ik ook al eens uitgeprobeerd, maar dat doet me niet veel. Straks nog eens naar het debuut luisteren.

Om eerlijk te zijn hoor ik hier toch niets anders in dan oerdegelijke heavy metal die nergens echt spannend wordt of de grens op zoekt.

Ik kan MDV hier wel bijtreden. Heel degelijke heavy metal, verfijnd in opbouw, maar nergens gedurfd of 'gevaarlijk'. Het irriteerde me nergens maar écht boeien kon het me ook niet.

Omdat dit album enkele weken geleden het metal album van de week was heb ik hem beluisterd.

Kende deze band alleen van naam maar ben positief verrast! Het andere album ook eens gaan beluisteren

Hierbij, voor de liefhebber, nog mijn lap tekst dat ik bij het Metal Album van de Week heb gepost:

Ik heb deze cd ontdekt toen ik in het afgelopen jaar voor mijn studie in Zweden was. Hoe ik er precies bijkwam, weet ik niet helemaal zeker meer. Volgens mij was het doordat ik op MusicMeter ergens op 'vergelijkbare bands' klikte, daarna random op Sanctuary klikte om erachter te komen dat Into The Mirror Black een erg hoge waardering had. Wat ik nog wel weet, was dat ik deze cd voor de eerste keer in de trein Lund - Kristianstad luisterde. Halverwege, tijdens een overstap was ergens in een gat een of ander feest met Zweedse volksmuziek. Of iets dergelijks, want ik heb er niks van meegekregen. Want ik met open mond van verbazing naar Into the Mirror Black te luisteren.

Genoeg geluld over mezelf. Laat ik maar eens iets zeggen over de cd. Die begint met een dreigend baslijntje, waarna al snel drum en gitaar invallen. Na de eerste tempoversnelling kan het geweld echt losbarsten om, op een paar rustmomentjes hier en daar na, ook niet weer op te houden tot een paar galmende drumslagen in Communion het album afsluiten.
Hoewel, geweld..dat is niet helemaal de juiste term. Laat ik het maar subtiel geweld noemen. Into the Mirror Black zit namelijk vol met tempowisselingen, bruggetjes (die al dan niet net iets langer duren dan je verwacht), en fijne stukjes drumwerk. En dat alles afgemaakt met de afwissende (hard-zacht, hoog-laag) vocalen van Warrel Dane, die hier gelukkig minder luchtalarmsireneachtig zingt als op voorganger Refuge Denied, maar nog steeds redelijk hoog zit, maar gelukkig wel een emotioneel randje aan zijn stem kan geven. Verder gaan de teksten ook redelijk de diepte in, ook al heb ik me hierin niet al tezeer verdiept.
Zijn er dan helemaal geen negatieve dingen? Voor de eerlijkheid moet ik er bij zeggen dat de vocalen je wel moeten liggen, anders kan deze cd een hele lange zit zijn. Verder zijn de meeste nummers ongeveer even snel, maar aan de andere kant verandert het tempo binnen de nummers redelijk vaak, dus dat vind ik zelf niet zo'n probleem.

Na deze cd viel de band uit elkaar, waarna Warrel Dane, Jim Sheppard en Jeff Loomis Nevermore oprichtten.

Ondanks mijn hoge waardering heb ik deze cd nog niet in mijn top-10 staan. Dat is omdat ik hem tot nu toe alleen als gedownloade versie heb beluisterd, en ik in mijn top-10 alleen cd's heb gezet die ook fysiek in mijn platenkast staan.

Veel kan ik niet toevoegen aan de “mening” van collega wizard die ik overigens procifiat wens met zijn mooi stukje. Toch ervaar ik Epitaph als een dip alsook de eerste helft van Eden Lies Obscured.
Ik onderging deze de afgelopen weken als de meest tijdrovende om gewoon te worden, wellicht omdat deze groep tegen de tijdsgeest in redelijk zijn eigen gangetje zocht in de muziekwereld: niet doen wat verwacht wordt en geen concessies doen, ook al zit je op een major. Ik heb nog de vinylversie gehad maar nooit teruggekregen na een uitlening aan een kameraad (Grrrrrr). Ik heb deze wel nog op cassette.
Sommige nummers leunen tegen thrash aan maar dan gebeurt er iets anders in een nummer om daarop verder te gaan. Het is even wennen maar de stem viel voor mij wonderwel mee zolang Warrel Dane niet te hoog gaat.
OK, eerste drie nummers zijn af, daarna mijn persoonlijk dipje met Epitaph, geweldig titelnummer (mijn favoriete nummer op dit album) en de rest is gewoon zeer degelijk tot heel goed (prima gitaarwerk trouwens!). Een dikke vier sterren strooi ik over dit album uit.

Intussen ben ik weer helemaal om voor dit album.

De 'moeilijke' stem van Warrel Dane irriteert me weer niet meer.

Mee eens. Ik trek de stem van Warrel Dane bovendien niet zo, heb ik nog nooit gedaan, en vind dit in combinatie met het productiegeluid zelfs een beetje irritant. Niks voor mij, dit soort metal, daar ben ik zo onderhand wel achter gekomen.

Productie vind ik juist prima zo. De aparte stem van Dane mag ik trouwens ook graag horen. Eigenlijk is het gewoon een uitstekend vocalist.

Wellicht is zijn stem op dit album beter te genieten als je een beetje into the eighties bent.

Absoluut, maar hij heeft echt een love it or hate it-stem. Hij zingt vrij geaccentueerd en variëert enorm veel in toonhoogtes en dat kan enigszins irritant overkomen. Op This Godless Endeavour en als gastzanger op The Apostasy van Behemoth vind ik hem goed zingen, maar op zijn soloalbum Praises to the War Machine dan weer niet.

Je moet wel even aan zijn stem wennen, inderdaad. Zijn soloalbum ken ik niet. Andere stijl zeker? Wel is Dane gedurende de loop der jaren veel lager gaan zingen in vergelijking tot met wat hij op Into The Mirrorblack laat horen.
Ik kan mij voorstellen dat niet alle stijlen hem liggen. Met deze metalstijl heeft hij geen enkele moeite.

Ik ben alweer vergeten hoe zijn soloalbum klinkt. Zo weinig was ik onder de indruk, blijkbaar. Het was in ieder geval anders dan Nevermore, en anders dan Sanctuary. Meer rechttoe-rechtaan.

Zit ik vanmorgen nog eens genieten van Into The Mirror Black. Constaterende dat de band inderdaad minder emotioneel en complex klinkt dan het latere Nevermore, lees ik net dat Warrel Dane weer vriendjes is met Lenny Rutledge en dat Sanctuary weer bij elkaar gaat komen voor een nieuw album.
Ik hoop wel dat de verschillen in nuance tussen Sanctuary en Nevermore gewaarborgd blijven.

Wat zo'n metalabum van de week nogal niet teweeg kan brengen.

Nadat ik dit album uitgekozen had als Metal Album van de Week, eind vorig jaar, had ik hem iets te vaak beluisterd. Maar ik ben weer over die overdosis heen, en de afgelopen weken heb ik Into The Mirror Black weer regelmatig gedraaid. Het blijft een machtige plaat. Ik heb hem nu in het echt (niet meer als mp3) en het album staat intussen op plaats 9 in mijn top-10, maar hij gaat hoger komen als ik binnenkort die lijst weer eens up to date maak.

Volgens wikipedia is zanger Dane geboren in 1969 , hij was dus 20/21 toen deze plaat uitkwam.
Opmerkelijk, zeker omdat hij op het debuut zo rond de 18 jaar moest zijn geweest.

Gefeliciteerd. Er ligt een vergulde pijp voor u klaar op 221b Baker Street in Londen.

mmkay...

Hij was ook chef-kok voor een exclusief restaurant.. én heeft een klassieke (opera) zang-opleiding gehad.. Toen ging hij bij Sanctuary spelen en metal maken.

Ja, en bij zijn eerste potje golf sloeg hij zeker 11 holes in one?

En Billy Milano sloeg hem ooit in één keer knock out.
Alle gekheid op een stokje. Zo goed als Sanctuary was op Into The Mirror Black is Nevermore nooit geworden.
Vind ik dan. Halfje omhoog dus. Te lang niet geluisterd en luisteren voelt als thuiskomen.

Ja, dat van die chefkok en opera-opleiding was ook 'serieus', of iig echt waar Ik vind het soms wel interessant wat voor achtergrond er dan bij zo iemand hoort..
Afijn, U zult dan vast wel blij zijn met het nieuws dat ik zojuist ontdekte: Sanctuary is weer bij elkaar, en er komt wss en nieuw plaatje aan: The Year The Sun Died (Tentative Title) (2011)

Bronnen missen, maar wss tóch leuk om te weten, niet?

Dat van Milano was ook echt waar.
Dat ie 18 was ten tijde van het debuut was ook echt waar. Allemaal volstrekt irrelevant verder.

Overigens hangt die reünie al een paar jaar in de lucht. Ik vraag me alleen af in hoeverre Sheppard en Dane zich met Sanctuary gaan onderscheiden ten opzichte van Nevermore. Want eigenlijk is Nevermore gewoon Sanctuary. Althans, zo heb ik het altijd gezien.