Savatage - Streets (1991)

Schitterende rock-opera van Savatage.

Ik heb deze een keer op basis van een enkele recensie aangeschaft (ik kende verder niets van de band) en heb er absoluut geen spijt van van gehad.

Het album heeft een uitstekende afwisseling tussen rock/metal en ballads en de composities zijn ook allemaal uitstekend. Het enige minpuntje is af en toe de stem van zanger Jon Olivia. Bij de harde stukken en de balladstukken is hij prima te verteren, maar bij de melodieuze stukken ertussen komt hij wat tekort.

Ik heb op basis van dit album ook de albums Hall of the mountain king en Edge of thorns geprobeerd, maar deze konden mij al een stuk minder bekoren. Misschien moet ik Gutter ballet nog maar eens proberen.

Neemt niet weg dat dit een album is dat altijd wel in mijn collectie zal blijven. Topper.

Als ik af ga op de commentaren hier is dit het Magnum Opus van Savatage. Ik verder nog geen volledige albums van hen beluisterd (behalve verzamelaar ‘From the Gutter to the Stage’), maar kan me dit heel goed voorstellen, want wát een album is dit zeg.

Ik zal niet ingaan op het concept (het doet me ook vrij weinig en doet enigszins clichématig aan), maar de muziek is geweldig. Wat Savatage hier doet is de perfecte balans vinden tussen lekkere metal songs en gevoelige ballads, met respectievelijk het kenmerkende gitaarwerk van Criss en het eenvoudige maar gevoelige toetsenspel en de (technisch ongetwijfeld niet hoogstaande maar wel) o zo emotionele vocalen van Jon als pijlers. Ook de momenten dat Jon zijn rasperige ‘metal stem’ bovenhaalt mogen niet onvermeld blijven: het vormt de perfecte aanvulling op het gitaargeweld van Criss.

Het mooiste nummer is wat mij betreft echter het nummer waarop Oliva’s rasperige schreeuwstem en gevoelige toetsenspel samenkomen: uiteraard heb ik het over ‘If I Go Away’. Met name vanaf het begin van het tweede couplet zorgt de combinatie van door merg en been gaande vocalen en gevoelig toetsenspel voor kippenvel. In ‘Believe’ kent dit album ook een perfecte afsluiter.

Al met al een album dat zeker uitnodigt nog meer van Savatage te gaan beluisteren.
De Oliva’s (en trawanten) krijgen van mij vijf dik verdiende sterren.

Altijd gedacht dat dit album commercieel succesvoller was dan het daadwerkelijk is. Een beetje vergelijkbaar met The Crimson Idol van WASP qua concept (rise and fall verhaal van een rockster), maar waar dat album in mineur eindigt, zit er hier verlossing aan het einde. Zoetsappig en ik ben nooit zo'n fan van het religieuze aspect in dit soort verhalen, maar ik kan toch niet anders dan Believe een prachtig nummer vinden. Tonight He Grins Again, Can You Hear Me Now en If I Go Away zijn eveneens favorieten en het is niet voor niets dat dit allemaal de ballads zijn. Oliva raakt hier de juiste gevoelens en de composities zijn prachtig. Misschien had het iets korter gekund, maar alsnog zeker een van mijn favoriete Savatage-albums.

Voorlopige tussenstand:
1. Streets
2. Gutter Ballet
3. Hall Of The Mountain King
4. The Dungeons Are Calling
5. Fight For The Rock
6. Power Of The Night
7. Sirens

A rock opera. Tja, daar gaat het vaak al mis bij mij. Wanneer een band een verhaal wil vertellen over een complete plaat, dan moet je wat mij betreft van heel goede huize komen. Savatage is op de vorige twee platen flink op dreef en zou het dus moeten kunnen, maar mijn enthousiasme zakt toch wel rap weg na een handvol songs. Streets is een heel leuke opener. Jesus Saves hakt er lekker op in, maar daarna is het in mijn oren toch vooral meer van hetelfde. Savatage wisselt wel af tussen ballads en normale songs, maar ik heb de indruk dat de teksten het enige is dat steeds verandert. De muziek bouwt zelden op. De meeste nummers zijn los niet te beluisteren, omdat ze dan saai zijn. Dit album duurt bijna zeventig minuten en na een kwartier kwam ik erachter dat ik nog bijna een uur te gaan had. Kortom, het begint goed, maar daarna gaat het concept en de minimale afwisseling wel echt tegenstaan. Believe is dan wel weer een mooie afsluiter, maar zeker niet het beste wat Savatage te bieden heeft.

Tussenstand:
1. Gutter Ballet
2. Hall Of The Mountain King
3. The Dungeons Are Calling
4. Sirens
5. Streets
6. Fight For The Rock
7. Power Of The Night

Wat mij betreft de beste cd van savatage?

Savatage goes Broadway.

Gisteren lag Gutter Ballet hier nog op, vandaag mocht Streets na vele jaren stof te verzamelen in mijn collectie nog eens integraal voorbij komen op mijn ochtendloopje. De progressie die de groep reeds aan het maken was op de vorige platen, en zeker de directe voorganger, wordt hier duidelijk verder gezet: piano en symfonische elementen nemen welhaast een even prominente plaats in als het immer klasse-gitaarspel van Criss Oliva, en alles wordt opgebouwd rond het levensverhaal van DT Jesus, een rockster die de typische ups en downs verbonden aan de levensstijl doormaakt. Erg origineel is het concept dus niet (zie o.a. een zeker album over een muur van Pink Floyd), maar muzikaal valt er gelukkig genoeg leuks te beleven om dit album zijn bestaansrecht te verlenen.

Zo is het begin van de plaat erg sterk. Het zeer sfeervolle titelnummer zet onmiddellijk een onheilspellende toon en schetst treffend de ongure scène van de nachtelijke straten van New York City, vol dealers, pooiers en ander crimineel gespuis. Direct erna krijgen we onze introductie van het hoofdpersonage in Jesus Saves, een stevig rockende song gedreven door een aanstekelijke riff met de nodige melodische uitstapjes, vintage Savatage. Tonight He Grins Again is de eerste van de vele pianoballades die dit album rijk is, en het is er direct één van de meest meeslepende. Wat kan die Jon toch krachtige rauwe klanken uit zijn gezandstraalde strot puren!

De lat wordt dus direct heel hoog gelegd, en jammer genoeg houdt de groep dit niveau niet consistent genoeg aan om te blijven boeien gedurende de volle 70 minuten die Streets lang is. Zoals reeds aangehaald zijn er nog meer piano-ballades te vinden, die soms zeer goed uitpakken (If I Go Away en natuurlijk Believe vallen in deze categorie), maar soms helaas ook wat inwisselbaar zijn (A Little Too Far, St. Patrick's, Heal My Soul, Somewhere in Time). Jon is dan wel een geweldige zanger en bovengemiddelde componist, zijn pianospel is niet altijd zo uitzonderlijk en tegen het einde krijg je meermaals het gevoel dat je bepaalde passages in verschillende variaties al hebt horen passeren. De liefhebbers zullen het thematische coherentie noemen, de criticasters compositorische luiheid of gebrek aan inspiratie.

Tot zover mijn kritieken van dit album, want voor de rest valt hier nog steeds meer dan genoeg te genieten. Savatage schittert voor mijn geld minstens evenzeer wanneer het gaspedaal wat harder ingedrukt wordt, en ook hier houden de stevigere, op scheurende gitaren steunende nummers de luisteraar gelukkig bij de les tussen alle rustige momenten door. Sammy and Tex, over een uit de hand gelopen straatgevecht met een drugdealer waar DT Jesus geld aan verschuldigd is, steekt net op het goede moment de lont aan het kruit na wat softer materiaal. Op Can You Hear Me Now krijgt Criss halverwege een moment om helemaal los te gaan, wat hij gretig aangrijpt. Direct erna borduurt New York City Don't Mean Nothing prima verder op dat elan.

Nog graag een aparte passage over mijn nieuwe favoriet van dit album, en mogelijk van deze groep in het algemeen: Ghost in the Ruins. Wat een verdomd heerlijk swingende rocksong is dit toch. De band staat op alle fronten op scherp. Jon blaft een bijtende en snerende tekst over de verloren zielen in de duistere onderbuik van de grootstad op de luisteraar af, vooraleer de ritmesectie een strakke groove mag neerleggen en Criss zijn moment suprème aflevert, een absolute masterclass van een gitaarsolo. Een gepast intens slotstuk, waarin Jon zingt en krijst alsof zijn leven ervan afhangt, mag de boel afsluiten.

En dan is daar natuurlijk de grote finale in de vorm van de primus inter pares van de Savatage-ballades. Believe is een stukje ongegeneerd bombast met het hart op de juiste plaats, een meezinger voor de eeuwigheid. Als er een hemel bestaat, hoop ik dat de instrumentale climax van dit nummer mij mag begeleiden als ik door haar gouden poort binnen mag komen gewandeld. Leuk weetje: Jon was bij de opname van dit nummer plots de tekst kwijt en song per abuis die van When the Crowds Are Gone. De groep vond het zodanig goed dat ze maar besloten om deze te houden. Ik beschouw het als een soort positieve parafrasering van een inherent dieptriest nummer, alsof nadat de tranen opgedroogd zijn en de wonden geheeld, de protagonist vrede kan nemen met het verleden en zijn levenswandel verder kan zetten als een sterker en meer compleet persoon.

Al met al begrijp ik (en deel ik tot op zekere hoogte) dus de kritieken die anderen hebben over het theatrale musical-aspect van dit album, en in het bijzonder de vele pianonummers die niet altijd even memorabel zijn. Voor mij wordt dit echter ruimschoots gecompenseerd door een stevige hoeveelheid sterk songmateriaal, interessante arrangementen en de bevlogenheid waarmee de band het allemaal brengt. Het vergt ambitie en talent om een muzikaal project van deze omvang te realiseren zonder dat het bezwijkt onder zijn eigen pretenties, en ik bewonder Savatage ervoor dat het hen gelukt is om dat voor elkaar te krijgen op dit album.

Ik had er veel van verwacht gezien de lovende recensies hier en de hoge score, maar ik vind dit toch niet erg goed. Een hoop bombast en ze kunnen spelen, maar de songs herbergen te weinig vernuft en klasse vind ik, waardoor ik deze plaat toch een beetje als een lange zit ervaar.