The Byrds - Ballad of Easy Rider (1969)

Dit is een heerlijk rustig Byrds album. Het is tot stand gekomen tijdens een periode waarin de enige originele Byrd Roger McGuinn eigenlijk met zijn Gene Tryp project bezig was. Dat ging uiteindelijk niet door maar de nummers hiervan kwamen op de twee albums hierna terecht. Het enige nummer dat door McGuinn geschreven is op dit album is de titeltrack.

De rest van de nummers zijn covers of kwamen van de andere bandleden. Het zou dus eigenlijk een van de mindere Byrdsalbums moeten zijn, maar deze komt toch altijd bovendrijven.

De voornaamste kwaliteit is de heerlijke rustieke sfeer die van het album afstraalt. Het begint al goed met Ballad of Easy Rider, een oersimpel nummer, twee minuten lang maar deze twee minuten zijn zo'n beetje de mooiste ooit op plaat vastgelegd.

De rest van de nummers kan hier dan ook niet aan tippen, maar er zijn nog voldoende klassetracks over. Fido mag dan wel weer over een hond gaan, de track is lekker funky en heeft zelfs een korte drumsolo. Tulsa County is een heerlijke countryrock song die een hoogtepunt zou zijn geweest op Sweetheart of the Rodeo.

Jesus is Just Allright is de (geflopte) gospelsingle en Bob Dylan´s It´s All Over Now, Baby Blue wordt teruggebracht tot de snelheid van een slak, maar is niettemin prachtig. Het door Gene Parsons geschreven Gunga Din is het een na beste nummer van het album en ook de Woody Guthrie cover Deportee is erg mooi. Armstrong, Aldrin and Collins is de traditionele aparte afsluiter.

De rest van de nummers zijn goed, maar iets minder en alleen Jack Tarr the Sailor skip ik wel eens.

Al met al weer een prima Byrds album, eentje die ideaal is voor een rustige zondagmorgen of voor wanneer het zo warm is dat de mussen dood van het dak vallen.

Dit album vond ik na de eerste draabeurt helemaal toppie.
Met de titel konden The Byrds prima meeliften op het succes van de film 'Easy Rider'. De McGuinn-versie van 'Ballad of Easy Rider' die op de soundtrack voorkomt vind ik wat minder. 'Fido', dat andere Byrds-nummer dat over een hond gaat heeft als hoogtepunt die lange drumsolo die maar niet op lijkt te houden. Op andere Byrds-platen heb ik verder geen drumsolo's kunnen ontdekken. Verder prachtige songs, waaronder een aantal verByrdiseerde covers.
Wat wel verwarring zaait is als er onder een track G. Parsons staat, want je zou kunnen denken dat het een Gram Parsons-compositie is, maar Gene kon er ook wel wat van. Hij heeft ook zo'n mooie zangstem.

Ik zie het al, ik moet dit Byrds album eens dringend te pakken krijgen en alzo mijn Byrds collectie met een topper aanvullen...

Na aanschaf van dit album zul je zeker geen spijt krijgen.
De herziene versie met bonus tracks bevat ook het grappige moog experiment 'Fiddler a dram'. Als je dat nummer eenmaal gehoord hebt, gaat het niet meer uit je hoofd.

Ondertussen staat deze al een tijdje in de kast. Door nu alle lekkers van deze topband naar i-tunes te schrijven voor de i-pod ben ik alles nog eens aan het herbeluisteren;
Jawel, ook deze plaat vind ik erg geslaagd. Iets meer ingetogen dan eerder werk, maar echt wel behoorlijk op niveau.

De glorietijd van The Byrds lag al achter ze, maar ze hebben de storm van formatiewisselingen in principe goed doorstaan. Op 'It's All over Now, Baby Blue' na hoor ik geen echte hoogtepunten, maar het niveau van elk nummer is meer dan voldoende.

Het talent van Gene Parsons komt er nog niet helemaal uit, maar hij krijgt dan ook vrij weinig ruimte.

Opvallend dat het bonusnummer 'Way Beyond the Sun' net één van de betere nummers is.

Wat een saaie plaat zeg.
Nergens weet deze naar een hoogte punt te kruipen.
De nummers, zoals het titel nummer, hebben wel wat maar weten dat nergens echt hard te maken.
Ook vind ik het verschil in volume tussen de nummers extreem irritant.
Soms ligt de percussie/drums wel erg op de voorgrond en staat de stem dieper in de mix waardoor het een gek geheeltje word.

Het wil niet direct zeggen dat dit geen groeier is, maar echte pareltjes staan hier niet op.
Deze versie van "Its All over Now, Baby Blue" weet mij enigszins te pakken, mede door de harmonieën(op de CDhoes staat overigens dat deze op deze plaat terug keren, maar echt opvallend zijn ze helemaal niet.)

De bonustracks zijn wat mij betreft beter gemixed, en ook iets sterker qua volume.
Op het gewone, originele album wil de ruimte tussen gitaar en ritmesectie wel eens wat groot zijn waardoor het gewoon enorm saai word.

de bonustrack versie van het titelnummer heeft een leuke gitaarsolo;dit is gewoon een sterk byrds album, een band die veel sterke platen heeft gemaakt in uiteenlopende stijlen met wisselend personeel=knap . prachtige hoes ook. de originele betekenis van easy rider moet in het erotische gezocht worden, net zoals dat voor de termen jazz en rock and roll geldt.

Mijn favoriete Byrds album. Er staan geen vullers op of experimentele onzin.(op het laatste nummer na dan).

Waarbij aangetekend dat dit album één van de allerbeste Byrds nummers óóit herbergt, Jesus is just alright.

Het is overigens niet geschreven door de Byrds maar door Arthur Reid Reynolds in 1965. Maar er wordt een draai aangegeven alsof de Byrds in hun beste tijd, die van Younger than Yesterday en The Notorious Byrd brothers, terug waren.

Zelfs de afwezigheid van David Crosby (die zonder twijfel zou zijn gevallen over een nummer met de titel Jesus is just alright) wordt hier (ook voor het eerst) prachtig gecamoufleerd.

Hoewel fabelachtig bewerkt, is het dus wel een cover. Maar een hoogtepunt uit de late Byrds periode. De rest van het album doet mij niet zo heel erg veel, de betere jaren waren inmiddels wel achter de rug en ik mis de psychedelische westcoast sound. Het is om die reden dat ik juist opveer bij Jesus is Just alright.

Die psychedelische West Coast sound maakte eind '69 al plaats voor het typische (vroege) 70s geluid. De invloeden drongen de grenzen over, van Montana tot Tenessee. Het kroop uit de Laurel Canyon omhoog naar de stadsgenzen van L.A. en verspreide zich langzaam door Californië.

De overgang naar Countryrock, het proces was al eerder in gang gezet maar werd nu dan ook geadapteerd door de 'populairste' groepen van dat moment.
The Byrds waren eigenlijk gewoon een grote spons, maar wel een hele grote en kleurrijke. Alles wat mode was deden ze, en precies op het juiste moment.
Was gitaar pop in ala the Beatles in? Amerika schreeuwde om een eigen product als de kevertjes, toen kwamen de Byrds die een typisch Amerikaanse twist gaven aan de pop die de Beatles brachten. Naarmate de 'pop' een kilometertje verschoof richting '66/'67 kwamen de effect pedalen uit de schuur, en konden the Byrds pyschedelica maken net als alle anderen.

Toen kwam de Country rock en ook daar zag McGuinn $$$ in, maar ook dat speelde ze prima.
Iedere stijl die onze vogels hebben bewandeld paste ze perfect. Toen het te zoet werd(Byrdmaniax) was het tijd om terug te gaan naar wat juist deze plaat kenmerkt. Maar dan helemaal zonder toeters en bellen, en gedoemt om 'vergeten' te worden(Farther Along).

Maar iedere stijl paste the Byrds als gegoten. Grappig dat je juist 'Jesus Is Alright', dat ondanks het soort van soulachtige karakter toch wel het dichtst bij de veranderingen binnen de Byrds qua sound staat dan alle andere nummers op deze plaat, met 'Sweetheart of the Rodeo' in het achterhoofd. (waar de Christelijke teksten en traditionals niet werden geschuuwd).

Die psychedelische West Coast sound maakte eind '69 al plaats voor het typische (vroege) 70s geluid. De invloeden drongen de grenzen over, van Montana tot Tenessee. Het kroop uit de Laurel Canyon omhoog naar de stadsgenzen van L.A. en verspreide zich langzaam door Californië.

De overgang naar Countryrock, het proces was al eerder in gang gezet maar werd nu dan ook geadapteerd door de 'populairste' groepen van dat moment.
The Byrds waren eigenlijk gewoon een grote spons, maar wel een hele grote en kleurrijke. Alles wat mode was deden ze, en precies op het juiste moment.
Was gitaar pop in ala the Beatles in? Amerika schreeuwde om een eigen product als de kevertjes, toen kwamen de Byrds die een typisch Amerikaanse twist gaven aan de pop die de Beatles brachten. Naarmate de 'pop' een kilometertje verschoof richting '66/'67 kwamen de effect pedalen uit de schuur, en konden the Byrds pyschedelica maken net als alle anderen.

Toen kwam de Country rock en ook daar zag McGuinn $$$ in, maar ook dat speelde ze prima.
Iedere stijl die onze vogels hebben bewandeld paste ze perfect. Toen het te zoet werd(Byrdmaniax) was het tijd om terug te gaan naar wat juist deze plaat kenmerkt. Maar dan helemaal zonder toeters en bellen, en gedoemt om 'vergeten' te worden(Farther Along).

Maar iedere stijl paste the Byrds als gegoten. Grappig dat je juist 'Jesus Is Alright', dat ondanks het soort van soulachtige karakter toch wel het dichtst bij de veranderingen binnen de Byrds qua sound staat dan alle andere nummers op deze plaat, met 'Sweetheart of the Rodeo' in het achterhoofd. (waar de Christelijke teksten en traditionals niet werden geschuuwd).

De country wordt weer iets verdrongen ten faveure van de folk, maar op deze manier gaat het niet meer gebeuren met The Byrds. McGuin is afstand mijn minst favoriete Byrd en met de huurlingen hier kan hij geen potten breken. Er wordt vrij matig gezongen, de songs zijn verre van interessant. Het niveau is vrij middelmatig. Het is nergens (extreem) slecht, maar het gaat wel het ene oor in en de andere weer uit. De opener doet nog wel denken aan de soundtrack van Into The Void. Het mag alleen de schaduw nog niet kussen. We komen echter wel weer dichter bij de eindstreep.


Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Turn! Turn! Turn!
3. Mr. Tambourine Man
4. Younger Than Yesterday
5. Fifth Dimension
6. Dr. Byrds & Mr. Hyde
7. Ballad Of Easy Rider
8. Sweetheart of the Rodeo

Ik herinner me dat ik Easy Rider lang geleden wel gezien heb, maar niet helemaal duidelijk een mening kon vormen over wat ik precies van moest vinden. Ik dacht al even een soundtrack te krijgen, maar buiten de openingstrack is de koppeling met de film dus praktisch nihil. Het levert wel iets beter songs op dan op de twee voorgangers, want buiten Ballad Of Easy Rider kan ik ook Jack Tarr The Sailor en Jesus Is Just Alright best waarderen. Voor de rest is het allemaal niet mijn ding, maar ik kan het uitzitten zonder me te hard te ergeren.

Tussenstand:
1. The Notorious Byrd Brothers
2. Fifth Dimension
3. Turn! Turn! Turn!
4. Younger Than Yesterday
5. Mr. Tambourine Man
6. Ballad Of Easy Rider
7. Dr. Byrds & Mr. Hyde
7. Sweetheart Of The Rodeo

Van de late Byrds-albums vind ik dit de beste. Het past goed in de trend ingezet door o.a. The Band in Amerika en Fairport Convention in de UK met een meer rootsy geluid dat teruggrijpt naar het muzikale verleden, maar wel met een voet in het heden blijft.

De line up is met Clarence White en Gene Parsons stabiel en sterk. Vocaal wordt McGuinn (gelukkig) de nodige afwisseling geboden. De karakteristieke samenzang van The Byrds is er niet meer zonder Crosby en Hillman, maar klinkt nog steeds vertrouwd, bijvoorbeeld op de mooie Dylan-cover 'It's All Over Now, Baby Blue'. Mooie, lome desertplaat die ik over de gehele linie consistenter vind dan bijv. Fifth Dimension.

Bonustrack 'Way Beyond the Sun' is overigens het beste nummer dat JJ Cale nooit schreef. Sterker nog, hij moest zijn debuutalbum nog maken.

Toen ik als puber zo enthousiast was over mijn eerste Byrds-plaat Mr tambourine man had ik natuurlijk chronologisch verder moeten gaan met Turn! turn! turn!, maar in plaats daarvan kocht ik Ballad of Easy Rider, want die was behoorlijk afgeprijsd. Wist ík veel dat zo'n plaat niet voor niets in de uitverkoopbakken staat... Een flinke teleurstelling, vond ik toen, en al die jaren later vind ik dat eigenlijk nog steeds. Het titelnummer is een prachtige opener, Jesus is just alright swingt behoorlijk (en op de tekst let ik dan maar even niet), Tulsa County blue is mooie en aandoenlijke countryrock, en het zonnige Gunga Din complementeert het kwartet dat er voor zorgt dat ik dit album nog wel eens draai, maar voor de rest is het alleen maar druilerigheid, lethargie en landerigheid wat de klok slaat – de monotonie van Fido, het zeikerige Oil in my lamp, de geaffecteerde zang op Jack Tarr the sailor, de zeurderige harmonieën die elk besef van "closure" uit Dylans It's all over now baby blue wegfilteren, de uitdrukkingsloze zang op There must be someone, de suffe drums op Deportee en de meligheid van het slotnummer, het is in mijn oren allemaal even vervelend. Ik wring me in bochten, maar ik kan hier toch maar heel weinig verdienstelijks in ontdekken.

Saaie byrds plaat, waarop jesus, baby blue and its all over de enige echte hoogtepunten zijn. En dat is net even wat te weinig voor een band met deze statuur, de Amerikaanse evenknie van the Beatles toch. 3 sterren