Admiral Freebee - Admiral Freebee (2003)

Bijzonder sterke debuutplaat van één van mijn favoriete inheemse artiesten.
Het begint al meteen fantastisch met het heerlijke Get Out Of Town, dat zich aanvankelijk uitgeeft voor een ingetogen pareltje, maar onverhoeds omslaat in een woeste tirade. Deze tempoversnelling zal niet iedereen even goed bevallen, maar ik vind de opener al meteen één van de hoogtepunten.
Rags 'N' Run, één van de bekendere nummers van de heer Van Laere, is misschien wel het mooiste lied van de man van Brasschaat. In tegenstelling tot anderen hier heb ik het wel heel erg begrepen op de stem van de zanger, die in Rags 'n Run beter klinkt dan ooit.
Met Rebound Love en Ever Present wordt het gaspedaal ingedrukt en het resultaat is niets minder dan indrukwekkend.
There's A Road (Noorderlaan) laat opnieuw de rustigere kant van Van Laere aan het woord. Sublieme song!
Het uitgelaten I Got Love is plezant, maar ben ik alweer vergeten nog voor het volgende nummer begonnen is.
Dat volgende nummer is het Dylaneske Mediterranean Sea, dat zijn plaatsje op dit album zeker verdient.
Het avontuurlijke Admiral For President doet me dan weer denken aan die andere grote held van deze artiest: Tom Waits. De criticasters die Admiral Freebee een gebrek aan originaliteit verwijten kunnen na dit nummer inbinden.
Serenity Now! (fijne titel trouwens) is een melancholisch liedje waarbij ik opnieuw ontroerd word door Toms stem.
Het lichtvoetige Einstein Brain is ondertussen al een Belgische klassieker geworden en toont dat de introverte Van Laere over een stevige dosis humor beschikt. Bijzonder catchy!
Alibies, met opnieuw Nathalie Delcroix, bewijst eens te meer dat het niveau van Freebees rustigere nummers angstaanjagend hoog is. In rockmodus klinkt hij me soms iets te "vlak", maar de langzame liederen weten me steevast te ontroeren.
De frivole afsluiter Bad Year For Rock 'N' Roll doet me wat denken aan Divebomb Djingle op Worst Case Scenario van dEUS. Een gepast slot van een voortreffelijk debuut.

De eerste helft van dit album benadert wel zo ongeveer de perfectie qua American singer-songwriter wat mij betreft, met vijf nummers waarin elke seconde telt plus een zesde nummer dat even de spanning verlicht. Helaas valt diezelfde spanning gedurende de tweede helft van de plaat wat te vaak weg, ofwel vanwege meligheid (Einstein brain, Bad year for rock'n'roll) ofwel omdat sommige nummers te lang duren voor hun beperkte melodieën (zoals Serenity now! en Alibies) – misschien dat een stevige rocker à la Rebound love ergens op drie-kwart van het album wonderen had gedaan. Desalniettemin blijft deze plaat uitstekend drijven op z'n onsterfelijke eerste helft : composities, stem, gitaar, begeleiding, produktie, geluid, sfeer, alles foutloos.
 

Tom Van Laere wist zich met zijn debuut te omringen door een sterke ploeg. Natalie Delcroix (meer dan die 2 nummers die hier vermeld staan) en Gert Bettens voor de backing vocal. Leuk ook dat mijn (bijna) naamgenoot Stijn Van Bouwel ook enkele nummers mee zingt. Vriend van mij die niet veel later met zijn eigen band To The Bone een eerste album zou uitbrengen (te vinden op Spotify) met jawel Tom Van Laere als producer. En sterke muzikanten verder op dit album. Een mooie start.

Admiral Freebee weet live nog meer te verrassen, al heb je gelukkig nog wel die rock 'n roll sound op dit album. Niet altijd evident om het ook in de studio vast te leggen. En meteen enkele nummers die in het Belpop geheugen nog steeds meedraaien. Van Rags 'n' Run en Ever Present tot Einstein Brain en de anthem Bad Year For Rock 'n Roll.

Met zo'n album is de naam ineens gemaakt. Boeiende nummers en muzikaal gezien één van de weinig echte rock 'n roll artiesten in België.

Er zijn zo van die artiesten die met hun debuutalbum meteen hun kenmerkende stijl vasthebben en er zijn artiesten die je in de loop der jaren ziet groeien. Admiral Freebee is er voor mij eentje van de eerste categorie. Opener Get Out of Town is het schoolvoorbeeld van wat ik juist fijn vind aan het alter ego van Tom Van Laere en dat is dat hij perfect die balans weet te vinden rustige nummers en gewoon heerlijke stevige gitaarmuziek. Hij rekruteerde zijn toenmalige lief Nathalie Delcroix (die met Laïs een aantal jaar ervoor een monsterhit had met ’t Smidje) voor een aantal nummers en die vormen voor mij dan ook het hoogtepunt van deze titelloze plaat. Ever Present is van een ongekende schoonheid in het oeuvre van de Admiraal en ook Rags ‘n’ Run raakt de juiste snaren, hoewel Delcroix sowieso inbreng heeft in meer dan deze twee nummers. Betekent dat dan dat de overige nummers minder goed zijn? Neen, dat nu ook weer niet. Misschien dat het tweede deel van het album iets te gezapig is met onder andere Admiral for President en Serenity Now maar tekstueel zitten die nummers gewoon zo enorm goed in elkaar. Fijn ook dat die kenmerkende humor al ruimschoots vertegenwoordigd is (de tekst van Mediterranean Sea met onder andere I said come on! Baby please, can I have your telephone number? / She said no I snore when I sleep and I puke when I slumber doet me altijd wel lachen) maar ik heb alleen nooit begrepen waarom net Einstein Brain tot zo’n popular nummer is uitgegroeid. Toffe song, maar absoluut niet zijn beste.