Whitesnake - Saints & Sinners (1982)

Saints & Sinners is zonder meer een van de betere Whitesnake-platen. De band brengt op dit album nog een aanstekelijke mix van blues en rock ten gehore. Na deze plaat zouden de bluesinvloeden grotendeels verdwijnen en transformeerde Whitesnake in een hardrockband.

Vooral de originele versie van Here I Go Again op dit album spreekt me aan. Dit nummer is vele malen beter dan de hitversie uit '87 en hetzelfde geldt eigenlijk voor Crying in the Rain, dat in aangepaste vorm is verschenen op het album Whitesnake (uit '87).

Er is weinig op dit album aan te merken. Alleen de laatste twee nummers vind ik niet zo sterk, de rest is grote klasse. Vooral catchy, bluesy nummertjes als Bloody Luxury, Young Blood en Love an' Affection zijn de moeite van het luisteren meer dan waard.

Adje van Den Berg zat er toen volgens mij nog niet bij is het niet DutchViking ?
Waarschijnlijk is Adje ook van de partij als Whitesnake op het Arrow Rock festival optreed komende zomer!

Adje zat er inderdaad nog niet bij, die speelde pas vanaf Slip of the Tongue mee.

Komt Whitesnake op Arrow? Dat is mooi, ik was al van plan om te gaan vanwege Def Leppard en Journey, maar Whitesnake is natuurlijk ook top! Ze komen trouwens ook op Graspop komende zomer.

Qeensryche en Dio zullen ook van de partij zijn op Arrow Rock !

Dat wordt dan wel feest op 9 en 10 juni daar in Lichtenvoorde want Status Quo en DEEP PURPLE zullen ook optreden. Ga ik jullie mede MuMe 'ers dan eindelijk in het echt ontmoeten?? Zou toch wel leuk zijn

Deep Purple speelt waarschijnlijk op vrijdag is het niet Hans?

Dat klopt The Viking. Aanvankelijk was vrijdag 9 juni de enige festival dag. Door de komst van Roger Waters is er een tweede festival dag bij georganiseerd. Status Quo speelt ook op vrijdag (net zoals drie jaar geleden dus!).

wat zal er volgen in 2007

Hier ben ik het helemaal mee eens, de nummers hebben een veel bluesier inslag, vooral dat gitaar-intro van Crying In The Rain, heerlijk. Ik vind eerlijk gezegd dat gitarist John Sykes het nummer op "1987" met zijn krachtpatserij een beetje om zeep heeft geholpen, er komt weinig gevoel meer bij kijken. Datzelfde geldt ook wel een beetje voor Here I Again, al zit er wel 1 verbetering aan het nummer, namelijk de verandering van het woord 'hobo' in 'drifter'

Wat ik echter niet begreep dat je jezelf behoorlijk tegenspreekt in je commentaar bij het "1987" album...

Ik ken dit album, en dus ook de oudere versie van Here I Go Again, nog niet zo lang (pas ruim een jaar). Ik was direct onder de indruk van deze versie. Het album 'Whitesnake' ken ik al veel en veel langer. Het nummer met John Sykes, dat ik eerst nog wel aardig vond, steekt hier toch wel schril bij af. Ik hoop dat een en ander nu wat duidelijker voor je is

Ja tis duidelijk nu, je zei dat je de remake goed gelukt vond zonder naar het origineel te hebben geluisterd

Whitesnake is duidelijk op de goede weg met dit album. Jammer van de draken als here i go again en crying in the rain die iedereen te gek vind. Ik verkies andere nummers. De plaat hierna is ook nog erggg goed, maar daarna werd het wel erg Amerikaans met Adje en Steve Vai. Duidelijk minder. Het concert in Vredenburg in 1983 was ook super met Cozy op de trommels. Zo worden ze niet meer gemaakt. Cheers, God bless!

Tja.... smaken verschillen . Ik zou "Here I go again" en Crying in the Rain" zeker niet als draken willen bestempelen . Het zijn lekker in het gehoor liggende nummers. Daar is niets mis mee, dunkt me

Ook hier speelde hij niet op, maar Mr.Vai.

Paice is verdwenen en Coverdale heeft weer een drummer gevonden die nauwelijks meer doet dan de maat geven. De bassist speelt monotoon - namelijk de grondtoon van de akkoorden 8 keer per vierkwarsmaat. Kortom, de gemakzuchtige arrangementen zijn weer helemaal terug, evenals de cliché's die de vorige albums ook al teisterden. Daarentegen gaat de band met een grote boog heen om alles wat interessant zou kunnen zijn.
Coverdale doet hier al vijf jaar zijn uiterste best om zo voorspelbaar mogelijk te zijn en dat lukt hem beter dan ooit. Als Status Quo zo iets uithaalt wordt deze band de grond in geschreven, dus Whitesnake verdient dezelfde behandeling. Luister hoe bijvoorbeeld de potentieel aardige riff van het slotnummer Saints and SInners door voortdurende herhaling om zeep wordt geholpen.
Had ik voorgaande albums niet gekend, dan was mijn waardering wel laag, maar niet zo extreem laag geweest. Wegens volstrekte overbodigheid heb ik nog een halve ster afgetrokken vergeleken met Snakebite en Lovehunter. Ik begin me trouwens ook behoorlijk te ergeren aan Coverdale's sensueel bedoelde gehijg en gekreun in de camera.
De verschillen tussen de twee versies van Here I go again kunnen mij niet boeien. Het nummer lijdt aan alle gebreken van hierboven en voegt daar ook nog eens een zoetsappigheid (oa alle oe-oe koortjes) aan toe waarvan het glazuur van mijn tanden springt. Dit is nog minder subtiel dan de ballads van de Scorpions. Dit is geen bluesrock, dit is geen hardrock, dit is rotten rock.

De bluesy driekwartsmaat van Cryin' in the Rain is een geweldige opluchting temidden van de creatieve droogte. Daarmee wil ik niet zeggen dat het een goede compositie is; zie de monotone bas tijdens de gitaarsolo. Maar het voorkomt wel een armoedige halve ster.

Is dit werkelijk Cozy Powell op de drums? Ik kan het nauwelijks geloven, maar als het waar is had hij beter bij Rainbow kunnen blijven. Blackmore maakte rond 1982 ook mainstream AOR, maar vroeg van zijn bandleden tenminste geen lamlendigheid.

Ik kan maar één ding zeggen M. Nieuweboer: zet je vooroordeel wat betreft Whitesnake overboord en beluister de laatste twee albums "Restless Heart" en "Good to be bad". Zelden een betere zanger gehoord dan David Coverdale.

Ga jij dan eens een keertje stemmen op 1987?

Dit was (na de 'Best Of') mijn eerste echte Whitesnake-cd. Eigenlijk kreeg ik hem vrijwel tegelijk met het bekendere '1987', maar die ging na een eerste keer luisteren tijdelijk op de plank, omdat ik Saints & Sinners leuker vond.
Ik vond het dus ook verrassend toen ik er later achter kwam dat David Coverdale in de linernotes van het album 'Early Years' bijna net zo negatief was over dit album dan meneer Nieuweboer.
Hij vond het maar matig en besloot na een pauze met een hele nieuwe band verder te gaan. Persoonlijk vind ik 'Young Blood' en 'Bloody Luxury' twee van de meest catchy Whitesnake-nummers. De overige nummers zijn ook prima, met als positieve uitschieter de beste uitvoering van 'Crying in the Rain'.

Hoeveel keer heeft hij wel Here I Go Again en Crying in the Rain hermaakt?? Ik heb de special edition hiervan met drie extra tracks

Ondertussen eens goed beluisterd, en hier valt wel heel goed op hoe smaken kunnen verschillen. Ik vind dit van niveau gewoon veel beter dan 1987. Er zitten goeie nummers in, en heeft volgens mij geen enkele echte inzinking. Maar daarbij moet ik toegeven dat Trouble stukken beter is. En zoals Hans Brouwer zegt, is Good to Be Bad ook stukken beter. Maar enkel een voor dit album? Zeker niet.

Ik vind dit een goed album en de oorspronkelijke versies van Here I go again en Crying in the rain vind ik ook wel goed. Ze halen het alleen niet bij de latere versies vind ik! Dat ligt er puur en alleen aan dat ik de latere versies als eerste leerde kennen en daar in 1987 helemaal verslaafd aan ben geraakt. Het bandje met daarop het album 1987 draaide overuren in m'n walkman en casstettedeck!
Pas vele jaren later ben ik de oude Whitesnake gaan ontdekken. Dit album klinkt voor de verandering, in tegenstelling van de meeste oude Whitesnake albums, wél eens lekker vet! Dat zit 'm met name in het lekkere drum geluid. De nummers zijn ook allemaal prima met als hoogtepunten kant A voor mij.

Ik heb ook eerst 1987 leren kennen en daarna pas dit album, en ik vond het een echte verademing. De nummers zijn wat rustiger, er zit geen gitaarloopje in ieder leeg gaatje. Maar ik vind het wel een goed album, maar nu niet echt om de drums, die zijn eerder saai (behalve enkele intro's die wel goed beginnen).. Ik vind vooral de riffs hier creatief, de teksten bij vlagen zelfs grappig en Here I Go Again zelfs beter dan de latere versie.

Ik zeg ook dat de sound van de drums juist zo'n verbetering zijn i.v.m. de albums die hiervoor zaten. Dat het saai is voor sommigen dat zal allemaal wel. Vergeleken met Neil Peart van Rush is elk drumwerk saai vind ik.
Eigenlijk zijn de oude en nieuwe versies van bijv. Here I go again helemaal niet te vergelijken. De bands die die nummers hebben ingespeeld zijn zó verschillend dat elke vergelijking mank gaat. Het gevoel is bji beide versies compleet anders.

Prima classic Whitesnake. Haalt echter net niet het niveau van de voorgangers. De nummers zijn wat vlakker (hoewel Youngblood en Here I Go Again nog echt juweeltjes zijn), en de klasse van Ian Paice en Neil Murray is minder prominent aanwezig. Wat meer beuken, wat minder soul. Toch geslaagd.

Ja de klasse van Ian Paice is inderdaad afwezig. Volgens mij speelt Cozy Powell op deze plaat hoewel Paice wel wordt gecrediteerd voor het titelnr.

Nee, dit is 100% Ian Paice.

Powell deed alleen mee op Slide It In.

Ja nu zie ik het, toch vreemd dat hij prominent in het boekje staat, maar ja zo ging dat.

Ik vind alles van David Coverdale in grote lijnen wel geslaagd, hij heeft niet al te veel gemaakt dus was't niet zo gekke moeilijk om het reguliere werk te verzamelen. Als ik het verhaal goed begrepen heb spelen Ian Paice en Neil Murray de plaat nog wel in maar waren al naar Gary Moore vertrokken toen de plaat uitkwam. David had de band tijdelijk stopgezet daar de fut er wat uit was. De gitaristen waren ook vertrokken maar Mick Moody kon hij nog overhalen om terug te komen. De nieuwe gitarist Mel Galley schijn je alleen op wat backing vocals te horen.
Jon Lord bleef trouw aan zijn werkgever en moest nog even wachten op de reünie van Deep Purple. Het album Saints & Sinners opent sterk met Young Blood, Rough an' Ready klinkt prima en ook Bloody Luxury doet het hier wel goed (wat een "commercieel" geluid moet Lord hier neerzetten.) Victim of Love is wat middelmatig (of het kan m'n oren gewoon niet bekoren.)
Crying in the Rain & Here I Go Again leerde ook ik van 1987 kennen maar de originele uitvoeringen mogen er best wel wezen. De resterende nummers vallen allemaal wel leuk te noemen.

Goed album, maar zoals veelal bij Whitesnake een beetje te zoete teksten...

Echt geen zoete teksten dit, behoorlijk tongue in cheek allemaal, tis niet voor niks dat Coverdale destijds als eeen sexist werd afgeschilderd. Onterecht wat mij betreft want het is uiteraard allemaal met een dikke knipoog.

Dance for your daddy all night!