Rick Wakeman - The Myths and Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table (1975)

Dit album heeft Wakeman gemaakt met een band, orkest en koor. Dit komt voor mij de toegankelijkheid ten goede. Het beste soloalbum (als je het tenminste nog zo kunt noemen) dat Wakeman gemaakt heeft, naar mijn mening. Het intro van het openingsprogramma was ook tune van het jaren 80-radio programma Het weeshuis van de hits.

Soms gaat het me op dit album net iets TE over-the-top. Komt ook nog bij dat ik het idee heb dat soms de band niet helemaal synchroon speelt met het orkest. Vreemd eigenlijk omdat dit een studio-album is.

Wat dat betreft luister ik al met al vaker naar Journey To the Centre Of The Earth.... Ook zeker geen foutloos album maar dat heeft daar wel weer iets charmants.

Wat een lekker album zeg. Leuk concept, en toegankelijker dan de meeste prog rock. Het verraste mij aangenaam. Ik snap alleen niet waarom de albums van Wakeman (hier op MuMe altans) zo'n lage scores krijgen.

briljant album van de heer wakeman, superbe keyboards player bij yes, dit is een echte mengeling van prog en klassiek en nog zeer geslaagd ook, ik vind het fantastisch en dat het bombastisch is awel, et alors .

Dit album is natuurlijk volledig over-the-top, maar toch erg vermakelijk. Er zitten meerdere memorabele melodiën en muzikale vondsten in. Het is alleen jammer van het geforceerde karakter van de zangers en zangeressen (iets wat bij Wakeman vaker terugkomt).

M'n pa is een groot Wakeman liefhebber. Ik heb deze wel eens gehoord, maar ik vond er weinig aan. Verder staat me er niet veel meer van bij.

The Six Wives of Henry VIII idem dito.

Hij begint toch wat te groeien. Er is nog hoop.

De laatste tijd heb ik regelmatig Rick Wakeman's muziek gedraaid. Het verbaast me niet dat ik hier als veertien jarig metaljochie niet zo veel aanvond. Het is sowieso een album dat meerdere luisterbeurten nodig heeft om alles een beetje goed door te laten dringen.

Op dit album ligt de nadruk wat minder op Wakeman's virtuositeit dan op The Six Wives of Henry VIII (al blijft het geweldig wat hij laat horen). Dit is meer een soort klassiek/rock ensemble met zangers en achtergrondkoren. De beste manier om deze muziek te omschrijven is denk ik een soort moderne soundtrack voor een middeleeuws theaterstuk.

Dit album valt me maar tegen. Er staan maar weinig instrumentale nummers op, en de gecaste zangers zijn geen toppers. (Ashley Holt was een bekende uit Rick zijn tijd bij Warhorse.) Merlin the Magician blijft veruit het mooiste nummer, niet voor niets ooit eens op een CD met Yes-gerelateerde muzikanten gezet.

Alsof je naar een soundtrack van een film luistert.

Heel knap gedaan en erg mooi gedaan. Lekker Barok zo hier en daar.

Een heel mooi album van Rick. Inderdaad, misschien een beetje "overdone", maar ik vind het allemaal mooi en origineel klinken, met een orkest en af en toe virtuoze en mooie solo's. Van het zangwerk moet je houden, maar het is vergeven.

Een soort ultieme romantische plaat, overdadig gearrangeerd en georkestreerd, maar dat mag ook wel als je zulke legendarische mythische personages tot het onderwerp van je teksten maakt. "een soort moderne soundtrack voor een middeleeuws theaterstuk" noemt Stijn_Slayer dit op 22-8-2010, en dat is wel een treffende omschrijving, hoewel Wakeman niet alleen in zijn teksten maar ook in de muziek associaties met een ver verleden oproept door het gebruik van dat zware koor, de blazers (waardoor ik aan herauten moet denken) en vooral het gebruik van een klavecimbel of spinet (of –achtige synthesizer, heel sfeervol gebruikt op het openingsnummer). Ja, het is soms extreem intens en over-the-top, maar door de afwisseling, de effectieve inzet van het orkest en de enorme rijkheid van de melodieën vliegt het nergens uit de bocht, ook niet als er in Merlin the Magician elementen van Gershwin en jazz-age-swing weerklinken. Ik heb zelfs geen problemen met die vervelende stem van Ashley Holt, die ik warempel prima vind passen bij de hektische passages van Sir Lancelot and the Black Knight en Sir Galahad. En van die meeuwen en die subtiele piano tijdens de overgang van Sir Galahad naar The last battle krijg ik nog altijd een brok in mijn keel, net als bij de voordracht na zes minuten op dat slotnummer. Ooit hoorde ik over iemand die deze muziek op zijn begrafenis wilde laten horen, en daar kan ik me wel wat bij voorstellen.

Ik vraag mij wel eens af wat Rick Wakeman allemaal zal hebben gedacht, wat er is meegemaakt en gezegd, rond zijn voorgaande Yes periode en rond zijn vertrek na Tales from Topographic oceans (1973).

Yes had na zijn komst in 1971 geweldige albums gemaakt, dat leidt geen twijfel. Maar het tot stand komen van TFTO was geen pretje, een zware bevalling eigenlijk. En qua mensen was Wakeman de enige niet vegetariër in de band, om een idee te geven inzake onderlinge verhoudingen.

Maar deze vraag blijft natuurlijk staan: bij welke muziek en in welke constructie voelt Wakeman zich nu feitelijk het meest thuis? De kant van TFTO wilde hij duidelijk niet op. Maar dan, wel een album als Close to the Edge?

Yes zal duidelijk niet richting The Myths and Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table kunnen zijn gedirigeerd maar lag hier dan wel Wakeman's hart?

Ik weet het allemaal nog niet zo zeker, dat gedoe met in en uit een band. Yes zat na Relayer natuurlijk in een flink dal, en érgens denk ik dat het niet voor niets was dat Wakeman zich in '76 weer opnieuw bij Yes heeft gevoegd, in dit geval voor Going for the one.

Feitelijk had Wakeman natuurlijk al die tijd bij Yes kunnen blijven, solo-albums als uitlaatklep. Geen ongewone constructie.
Wie een laatste solo album van Don Airey hoort, weet ook gelijk dat er méér ambities zijn dan Deep Purple maar dat, ondanks onmiskenbare kwaliteiten, een solo album niet kan tippen aan het werk met de "grote band" omdat de combinatie, die het meer maakt dan de som der delen, ontbreekt.

Ik hoor op Merlin the Magician een fenomenaal Yes-achtige toetsensolo, hetzelfde herkenbare geluid op The Last battle, maar dat maakt het hele album natuurlijk nog geen vervanging van, ook niet beter dan zijn toetsenwerk tijdens zijn Yes periode, vooral omdat hele stukken ook duidelijk geen Yes zijn.

Het is voor Yes en Wakeman een beetje jammer dat het zo is gelopen. Dat maakt dit beroemde album van Wakeman (hij heeft er ook vele gemaakt die in de anonimiteit zijn gebleven) nog geen slechte. Maar het rechtvaardigt, muzikaal gezien, nog geen vertrek uit Yes.

Mijn vader bleek deze op LP te hebben gekocht, lang voor er sprake was van zijn eigen Arthur, dus puur omwille van de naam heb ik deze maar naar mijn eigen collectie overgeheveld. En ondanks het vrij lage gemiddelde en dat het genre meestal niet echt mijn ding is, werd ik toch nieuwsgierig naar deze plaat, zeker toen ik op Wikipedia het verhaal over de bijhorende schaatsshow (!) las. Fascinerend.

Dus net toch eens opgelegd, hoewel ik de kans groot achtte dat dit niks voor mij zou zijn…

En ja kijk, ik heb het andermaal geprobeerd, maar dit soort overblown, in your face toeters-en-bellenprog blijft echt totaal mijn ding niet. Ik hoor een Rick Wakeman die alles uit de kast haalt om de luisteraar diep te raken met een groots, episch werk, maar van mij spat het af als water van rubber. En het is de aard van dit beestje dat wanneer bombast me niet raakt, het me automatisch een beetje stoort. Van sommige toetspartijen ben ik wel gecharmeerd (zoals aan het begin van Merlin The Magician, lekker middeleeuws sfeertje), maar van zodra er teveel stoer gesoleerd begint te worden, raakt Rick me toch wat kwijt. Ik vind boviendien geen enkele van de ingeschakelde zangers erg mooi zingen, en de overdaad aan koorgezang ben ik ook niet echt fan van. Verder is het ook allemaal niet super irritant, ik bedoel naar Muse-diepten zakt Rick nergens af, maar echt genieten kan ik toch niet van dit conceptplaatje. Geef mij dan toch maar de Arthur van de Kinks, meer mijn straatje

En nog even voor de goede orde: nee, ik ben niet vernoemd naar deze plaat.

Van deze plaat heb ik alleen de 2016 2-cd re-recording en ik vind hem heerlijk. Geen idee dus hoe de originele klinkt maar deze is prima te pruimen! bijna 1,5 uur puike, zeg maar, bombastische filmmuziek wat in huize musicborst altijd goed gewaardeerd wordt! Eigenlijk hoort deze uitgave een aparte vermelding op deze site maar ik begin daar niet aan...

Af en toe iets over de top, maar voor mij niet storend.

Wat betreft sfeer is dit album voor mij geslaagd, want bij het luisteren van dit album waan ik mij altijd in een kasteel ergens in de middeleeuwen.

Eens met Robje. De sfeer die Wakeman hier neerzet is die van ridders en kastelen, wat vol tot uiting komt in het epische slotnummer The Last Battle. Je visualiseert als het ware de tijd van King Arthur, knap gedaan.
Wakeman is natuurlijk een ongelofelijk goede toetsenist, maar anders dan het gepiel van zijn collega-virtuoos Keith Emerson, vervelen zijn composities nooit, noch vervalt het in een "kijk-mij-eens-goed-zijn."
Na het fraaie Six wives of Henry Eight is dit een nieuw topalbum. Het enige minpuntje vind ik dat het soms net iets te orkestraal is, net iets over de top. En de binnenhoes is ronduit een giller : een nogal kinderachtig uitgevallen tekening van een duel, super slecht getekend. Maar dat terzijde.