The National - Sad Songs for Dirty Lovers (2003)

Na herbeluistering zie ik opeens dat ik deze nog niet eens "gerecenseerd" heb.

Dit album heeft het typische The National geluid, maar is toch niet vergelijkbaar met de andere albums.
The National heeft bij elk album de neiging gehad om wat meer tijd aan de productie te besteden. Dat is helemaal niet erg. Ik vind wel dat ze op High Violet net iets te ver zijn doorgeschoten, maar dat terzijde.
Op dit album horen we een vrij rauw geluid, met af en toe een fantastische uitbarsting in geschreeuw van Berninger's kant. Misschien houd ik wel het meeste van deze rauw en wat meer rockende The National (zonder daarbij te kort te doen aan de emotie in de nummer).
Het probleem van dit album is echter het grote verschil aan kwaliteit van de songs. Stel dat het hele album vol zou staan met nummers als Cardinal Song en Available, dan zou dit album minstens 4.5* krijgen. Helaas is dat niet het geval. De twee "Wifes" zijn zelfs ronduit slecht te noemen.
De teksten zijn trouwens erg mooi. Neem deze zin bijvoorbeeld eens:

"We look younger than we feel and older than we are"

Daar kan je uren over nadenken toch?

Al met al is de stijl van The National op dit album fantastisch, alleen het materiaal zeer wisselvallig. Een gemiste kans, maar het is toch een album dat ik graag luister.

Het nieuwe album van The National is op komst, en mede daarom is dit het juiste moment om ook het eerste album van deze zeer gewaardeerde band intensief te beluisteren. Wat vooral opvalt is de wisselvalligheid van het album, zowel qua stijlen als met betrekking tot de kwaliteit van de nummers. Ik ben eerlijk gezegd niet dolenthousiast, met name nummers als Trophy Wife en Sugar Wife zijn toch echt te matig voor een topnotering. Overige nummers zijn allen voldoende tot goed, met Cardinal Song en Slipping Husband als hoogtepunten.