Suuns - Images Du Futur (2013)

Debuut Zeroes QC is aan mij voorbij gegaan waardoor dit tweede album Images Du Futur de kennismaking moest zijn.
Aangetrokken door de nummers Edie's Dream en 2020 begon ik vol goede moed aan het album.

Maar opener Powers of Ten was iets heel anders...... Radiohead meets Sonic Youth of iets dergelijks. Intrigerender kon het niet van start gaan. Allerminst vervelend en best een onverwachte start.
2020 heeft iets mysterieus in zich en gaf me een beetje het gevoel dat Walking with Thee van Clinic me ook gaf.
Het dromerige element in dit nummer horen we terugkomen in het mooie Edie's Dream waar het minder goed op dansen is als op 2020.

En zo wordt je alle nummers op dit 3 kwartier durend album heen en weer geschud: het is dansbaar maar uiterst vervreemdend, een likje dance, een snufje electro, ietwat shoegaze en rock om het af te maken; het levert een interessante melting pot op waar je de eerste draaibeurten voorlopig nog niet klaar mee bent.

Grappig, heb ik net Gemma Ray's nieuwe Down Baby Down beluisterd om dan die even zo donkere stemming op dit album te vinden met een vergelijkbaar soort gitaar. Maar daar waar Gemma's nummers dromerig en filmisch klinken en samen een geheel vormen gaat het hier meer de experimentele kant op. Het gitaargeluid doet net als bij Gemma denken aan de sixties en seventies maar het gebruik van synths doet dit dan weer teniet. Eigenlijk doet het mij denken aan een album van Radiohead vooral door de stem die aan Thom Yorke herinnert alsmede het experimentele karakter van de nummers.

Ik ken deze band niet eerder dus wist niet wat te verwachten anders dan wat de 3voor12 website als steekwoorden gebruikte om dit album te beschrijven: bezwerend, psychedelisch, grooves, elektronica, rock, Montreal. Nu heb ik een zwak voor Canadese artiesten, kwam ik vorig jaar achter nadat ik eens goed door mij collectie ging spitten. Dus nu en dan beproef ik dat of ik inderdaad Canadese acts vaker wel dan niet goed vind. Vandaar dat ik me aan het beluisteren van dit album waagde.

Zo op de eerste beluistering zou ik willen zeggen dat ik het moeilijke toegankelijk vind dan dan Gemma's Down Baby Down. Er zitten een aantal nummers bij die lekker klinken maar wel wat aparte elementen bevatten. Zeg maar alsof iemand een tomaat in de erwtensoep heeft gedaan of een snufje chili in de champignonsoep. Soms doet dat vreemd aan. Het enige echt stabiele in alle nummers lijkt de stem van de zanger en de sixties aandoende gitaar. Holocene City doet me een beetje aan The Beatles denken ten tijde van the white album, en dit is voorlopig voor mij het beste op het album. Maar ik denk inderdaad ook meer dan een paar keer dit album moeten beluisteren om het goed te kunnen plaatsen. Het grijpt me niet naar de keel na één keer luisteren. Twijfel tussen 3 en 3.5 ster.

Wat een gruwelijk spannende plaat is dit zeg. Op Le Guess Who vorig jaar maakte Suuns al behoorlijk veel indruk op me, maar ik wist toen niet goed of ik me liet meeslepen door de euforische sfeer in de zaal (wij stonden lekker binnen, en buiten stonden nog heel veel mensen die er niet meer in konden). Maar Suuns maakt zich helemaal waar op Images Du Futur. Je moet er wel goed voor gaan zitten, maar als je dat doet, word je rijkelijk beloond. Ik kan eigenlijk geen zwak nummer aanwijzen. Verplichte kost voor liefhebbers van Radiohead.

Bevreemdend en spannend. Licht experimentele muziek die lang niet voor iedereens oren geschikt zal zijn. Een echte luisterplaat wel, ondanks dat het hier en daar heus wel 'dansbaar' zal zijn. Gitaren en electronica worden op intelligente wijze met elkaar samengebracht, op een wijze die doet denken aan Radiohead, maar dan stiekem ook weer helemaal anders. Een logischere link naar die band is echter wel de zanger, die sterk aan Thom Yorke doet denken. Sfeervolle prachtplaat!

Dan zijn we bij de Super Tip-Topper van Vlad, Montreal-based rock formatie SUUNS. Onbekenden voor mij, dus onbevlekt wandel ik ze tegemoet, maar als de indie-lover van weleer, wel met opgewekte stappen.

Powers of Ten is een scherpe opener en schud me gelijk wakker, chaotisch rollende gitaren met mompel-vocalen die nog behoorlijk venijnig zijn. Alsof leadzanger Ben Shemie met op elkaar geklampte kaken zijn frustratie de wereld in slingert. Dan volgt de track met de naam 2020, het jaar van het hier en nu. Een nummer met een heerlijke psychedelische drive, die wil er bij mij wel in. Een pulserend crescendo-decrescendo groove is de rode draad van dit nummer en dat maakt dit zeker tot een van de hoogtepunten van het album.

Sowieso zijn deze pulserende klanken voor mij wel de blikvangers van het album, zoals ook op highlight-tracks Bambi en Music Won’t Save You, waar over de gehele speelduur van de nummers een pakkende elektronische drive te vinden is. Het vormt een mooie samenspel met de jammende gitaarritmes en leidt tot een hypnotiserend effect. Live zal dit vast en zeker ook wel genieten zijn.

Images du Futur is dynamisch, kent een interessant basisgeluid, rijkelijk gevuld met effecten en kent ook zeker zijn momenten, alleen had ik gehoopt iets meer van dit soort creatieve slimmigheden zoals op 2020 terug te vinden waren op dit album. Er zit meer in, naar mijn bescheiden mening dan. Sommige nummers missen iets eigens, iets onderscheidends. SUUNS zou ook iets meer kunnen spelen met de percussie-ritmes, die over het algemeen wat recht toe recht aan zijn, om de nummers nog meer chaotische zwaarte mee te geven.

SUUNS tovert op Minor Work halverwege overigens ineens een aanstekelijk gitaarmelodie uit de hoed die me zo bekend voor kwam en na wat verder onderzoek kwam ik erachter: Het is precies het gitaarwerk op Clinic’s The Second Line. (maar ik lees ook bij de reacties dat ik niet de enige ben die aan Clinic moet denken)