Toto - Kingdom of Desire (1992)

Minder gelikte typisch Amerikaanse produktie ook.
De Grunge was op dat moment ook om zich heen aan het slaan.
Niet dat Toto zich daar ook direct aan over gaf, maar op deze schuurt het wel wat meer en is Lukather's spel vooral wat sleazyer. In het algemeen ook een heel directe produktie en de gitaar als de leidraad van de meeste songs.
Titeltrack is geweldig. Veel spelen ze niet meer van dit album live, maar de titeltrack komt gelukkig regelmatig voorbij.

Vandaag een 2e exemplaar (cd) op de kop getikt (kringloop, 50 eurocent).

En dus maar weer eens draaien.
Waar Jeff zo lekker op zijn Jeffs drumt.

Een prijs dit album uiteraard onwaardig. Maar ja het cd's dumpen gast nog altijd door.

Ik zou dit album met het woord retestrak willen samen vatten.

En in hetzelfde jaar, 1992, drumde deze zelfde Jeff als sessie bij 10CC voor het album ...meanwhile.
En waar ik daar onthutst was over zijn kunsten word ik hier weer compleet gerust gesteld.

Exemplaar 2 gaat, als hij hem nog niet heeft, naar mijn broer.
Anders zoals altijd naar de reserve bank elders in huis.

Vooral doorgaan. Doorgaan met dumpen van overtollige lp's en cd's.
Vandaag op de plaatselijke vlooienmarkt in de mooiste stad van Het Groene Hart van Nederland lachte een zo goed als nieuw exemplaar van "Kingdom of Desire" mij vriendelijk toe. Mijn kennis van de muziek van Toto reikt eigenlijk niet verder als bijvoorbeeld "Africa" of "Stop lovin' you". Vanmiddag mocht ik mij nog een uurtje uitleven als administrateur. "Kingdom of Desire" in de cd speler en klussen maar. Tijdens de verwerking van financiële gegevens werd ik aangenaam verrast door dit album van Toto. Inderdaad retestrak! Ik wacht nog even met het geven van punten maar "Kingdom of Desire" vind ik vooralsnog indrukwekkend goed. En dat voor slechts €1

Zo'n bedrag is bijna een belediging voor de koper
Maar inderdaad, voor dit soort bedragen ben je eigenlijk al verplicht om een dergelijke cd mee te nemen.
Het is overigens ook direct de sterkste schijf van de heren, waarbij Lukather een absolute hoofdrol opeist.

Blijft een apart verhaal het hele gebeuren rond dit album.
Zangers en Toto is nooit een fijne combi geweest, want op één of andere manier liep het altijd fout. Verslavingen, ego's, stemproblemen....name it. De band was nadat
Jean Michel Byron (veruit de minst geschikte) de wacht werd aangezet er voorlopig wel klaar mee.
Steve Lukather, charmatisch genoeg en razend populair bij de fans, werd naar voren geschoven als leadzanger.
Zijn wat rauwe stem past dan ook wel bij de stijl die Toto hier hanteert.
Stevige bluesy rock en veel meer in your face.
Het had idd wat korter gemogen, maar een fijn album is het absoluut.

Lukather heb ik altijd een wat onderschatte zanger gevonden. Kimball en Williams vind ik prima, maar Steve past geweldig bij het wat meer bluesy materiaal van de band.