Toto - Kingdom of Desire (1992)

Beter laat erop terugkomen dan nooit. Ik heb inmiddels wat meer solowerk van Steve Lukather gehoord, maar ondanks het feit dat hij hier de meeste songwriting credits heeft, alle leadvocalen en op de gitaar flink de ruimte krijgt (en dat dus zou suggereren dat het niet al te ver van zijn solowerk afstaat), vind ik er kwalitatief nogal een wereld van verschil tussen zitten. Kennelijk komt er op deze plaat toch meer kwaliteit uit de chemie danwel de individuele andere bandleden dan op het eerste gehoor duidelijk is.

Of deze plaat was gewoon een eenmalige gelukkige treffer...

Hou normaal niet zo van Toto, maar dit hardrock album vind ik wel lekker. Zit ook perfect in elkaar.

Persoonlijk vind ik dit het minste album van Toto. Alleen de single 'Don't Chain My Heart' mag er best zijn! Na dit album van Toto verliefst de band 1 van de beste drummers allertijden, Jeff Porcaro!

Een album van Toto dat ik nog wel eens wil opzetten in tegenstelling tot de zeer matige 4one. Ik ben ook een fan van het gitaarspel van Lukather, niet zozeer van zn stem.
Het klinkt allemaal lekker vet

Jake to the bone

Heerlijke rockplaat van TOTO, waarin veel van hun stijlelementen (funky grooves, rockgitaren en catchy melodieën en refreinen) perfect gecombineerd worden. Door de rauwe stem van Lukather en zijn herkenbare gitaarsound neigen de meeste nummers vooral naar de (hard)rock kant. Maar ook in de meer gevoelige nummers zoals 2 Hearts, Wings of Time en The Other Side klinkt de band als een klok.

Dit album zal vooral de boeken in gaan als het laatste album met Jeff Porcaro, maar dat alleen doet het album voor mij tekort. Het is gewoon een erg goede plaat met nummers van een hoog niveau en met 2 vergeten klassiekers How Many Times en 2 Hearts!

Overigens wel een erg lugubere hoes wetende dat Jeff de release van dit album niet meer heeft meegemaakt.

Zo toen ik deze hoorde dacht ik een heel andere band te horen wat een lekkere hardrock plaat. Deze valt net buiten mijn top 10 dus deze staat in mijn top 11

Na het verslijten van veel zangers , nam Toto niet meer de moeite om op zoek te gaan naar een nieuwe frontman begin jaren 90 .
Steve Lukather nam deze rol op zich en dat vertaalt zich op Kingdome Of Desire .
Zonder meer de meest ongepoleiste en ruwe plaat die de groep ooit opnam .
Dit is overigens best een verademing . Het gladde Amerikaanse heeft plaats gemaakt voor een meer ''live'' benadering . Lukather's gitaar spuwt , klinkt vet en heavy en de toetsen zijn natuurlijker (Hammond ) en de drums en de bas zijn vetter en nadrukkelijker in de mix dan voorheen .
Lukather zingt niet onverdienstelijk , al zal hij nooit het niveau halen van zijn voorgangers . Hier past het allemaal wonderwel .
Naast uitstekende rockers overtuigen ook de rustigere stukken . Mede omdat de produktie voor de groep's doen lekker sober is gebleven .
Favorieten : Gypsy Train ( wat een binnenkomer !) , Never Enough ,How Many Times , The Other Side , het werkelijk geweldige titelnummer en de vol met fusion/rock zittende Jake To The Bone . De laatste met de betreurde Jeff Porcaro .
Een fraaie eerlijke en wat onderschatte plaat .

heerlijk gitaar spel van lukather.....
ben het 100 pro eens met bikkel zwaar onderschat album van toto.
heerlijk dat het gebler van bobby kimball weg is....[erg genoeg is hij weer terug]

Lekker ruw album met heerlijke nummers! Die vijf sterren worden net niet gehaald door de wat mindere nummers zoals She Knows The Devil, maar de rest is gruwelijk! 4,5*

Ik ben ook niet eens een toto-liefhebber, maar dit album is toch wel erg goed hoor! Mij bevalt de stem van Steve Lukather óók veel beter. Op deze plaat lijkt die zelfs erg op Paul Rodgers vind ik en dat is het grootste compliment wat ik een rockzanger kan maken.

Steengoede plaat hier laat toto een hele andere kant van zich horen. Ze zijn zoiezo al heel gevarieerd in hun muziek maar dit lijkt op sommige stukken wel progmetal. Vooral jake to the bone vind ik fantastisch. Die gitaarsolo van lukather in gypsy train vind ik een van zijn beste solo's.

Mijn favoriete album. Ik heb destijds maandenlang naar dit album uitgekeken, en mijn geduld werd dubbel en dwars beloond.
Steve Lukather is lekker op dreef, Jeffrey Porcaro had in meerdere opzichten een grote inbreng en de toetsen van David Paich waren mooi subtiel aanwezig. David Paich heeft trouwens altijd ook al een grote inbreng gehad met tekstschrijven, componeren en produktie.
Opmerkelijk zijn ook die achtergrondvocalen van die twee jongens van Mr. Mister in sommige
nummers.
Dit album is ook vrij lang doordat er veel lange nummers op staan. En dat is juist mooi. Zoals het slepende Wings of time. Verder bevat dit album alleen maar goede nummers.

Mike Porcaro was trouwens één van de beste bassisten ter wereld.

Waar maak je dat uit op?

Ik spreek waarschijnlijk voor mijn beurt , maar ben het wel TAFKAP eens . Porcaro was ook een veel gevraagd sessiemuzikant ( tja wie niet van Toto) maar er was weinig wat de man niet kon. Toto maakte als band niet de meest technisch hoogstaande muziek , maar dit zijn echt topmusici . Live ging het ze ook zo makkelijk af . Met grijnzende koppen gewoon echt ingewikkelde dingen spelen .
Porcaro had een heel dwingende stijl . Ook een goeie uitstraling met die grote bas en dikke snaren .

En dan een 2,0*?

Waardering is inmiddels gezakt.

Het zijn goede muzikanten, maar het is zielloos en glad. Typisch voor sessiemuzikanten.

Dat ga je niet menen?

Ik vind het juist niet zielloos . Een lekker ruig album met de juiste beleving . Tja , het blijft Amerikaans , dus zal het altijd een tikkie glad klinken . Hoort ook een beetje bij Toto .

Maar hier voert het zeker niet de boventoon .

Dit is echt een jeugdalbum van mij en het rock en swingt als de neten hier en daar afgewisseld met een paar (power) ballads maar dit is echt fantastisch luister maar naar
de opener en je hoort dat Luke eindelijk echt eens het voortouw neemt.

Wat kan die man spelen ik snap dat het voor sommige zozo is dat je Toto goed vindt
nou jammer dan dit is heerlijk!!!!!!!!!!!!!!

De tracks vind ik over het algemeen te lang uitgesponnen en de stem van Steve Lukather is echt minder dan die van andere Toto-zangers. Nee, dit is zeker niet mijn favoriete Toto-album.

Toch een lekker album.
Je moet er wel een beetje aan wennen maar er staan een aantal prachtige nummers op, onder andere het titelnummer.

"Releasedatum 16 november 1992" staat er in de statistieken. Maar ik heb 'm toch echt 9 september van dat jaar gekocht weet ik nog. En die woensdag of 1 of 2 dagen daarvoor kwam hij uit.

Ik moet eerlijk gezegd zeggen hier ook niet veel aan te vinden. Zielloos is inderdaad misschien wel de juiste typering. Ik vind het dan ook een veel minder album in vergelijking met pakweg alles tot en met de jaren '80.

Daarnaast vind ik de nummers echt niets aan, de zang van Lukathar niet boeiend. Toto haast onherkenbaar omgevormd van sterke symfoband met leuke vindinkjes en aantrekkelijke nummers naar een soort van hardrock van 13 in een dozijn. Blééh.

. En daarom dus niet gelijk stemmen..

Heb ik een eerdere discussie gemist?

knap in elkaar gezette wat...?

Misschien worden ze ooit nog wel eens opgezet ...
In ieder geval hun cd-tjes!

Zielloos is dit zeker niet!!!

Werden ze nog eerst afgedaan als een gladde band en nu zouden
ze zich zeker weer overschreeuwen.
niets is minder waar de nummers staan als een huis het enige waar wat op
aan te merken is, is het nummer She knows the devil.

Ieder z'n smaak natuurlijk en om Toto goed te vinden is voor sommige een
lastige keus maar dit is in mijn ruime collectie wel een pareltje

Niet elke compositie is even sterk , maar dat euvel heeft elk Totoalbum wel . Een echt meesterwerk hebben ze dan ook nooit gemaakt . Maar dit is wel een plaat die rockt als een tierelier . Lukather is in deze setting meer dan uitstekend in vorm als gitarist . En de songs die goed zijn , zijn dan ook echt sterk . Het titelnummer bijvoorbeeld is een fantastische pomprock klassieker .