Queens of the Stone Age - Rated R (2000)

De nummers van die rooie er maar eens bijgezet....

In the Fade wat een nummer!!

Ik heb de score opgedreven van 3.5 naar 4.5. En terecht!!! Geniale rock met ballen. YEAH!!!

Aangezien ik Songs For The Deaf een supervet album vind heb ik laatst maar besloten deze R ook te kopen. En ik ben blij verrast. Dit album in korte tijd vaak gedraaid al en is haast net zo goed als zijn opvolger. Sowieso de eerste helft van de cd is echt helemaal geweldig. Tweede helft van de cd kan daar niet aan tippen wat mij betreft hoewel ik In The Fade wel een heel erg mooi nummer vind. Genoeg afwisseling ook in de nummers onderling. Zo is de opener gewoon een heerlijk no nonsense rag nummer van de bovenste plank. Auto Pilot is juist weer een beetje dromerig. Better Living Through Chemistry is lekker donker en spannend en zo kan ik nog wel even doorgaan. Deze band heeft zo'n lekkere sound gewoon en er zit genoeg afwisseling in. Heerlijk album gewoon. 4,5 ster

Ik heb besloten om de discografie van QOTSA te vervolledigen en bij ieder album een beoordeling te zetten. Maar ik vind dit album ietwat minder geslaagd dan bijvoorbeeld een Song for the deaf. Het klinkt wel goed, maar nooit geweldig als de eerder genoemde plaat.

Dat is ook niet zo vreemd, aangezien het eigenlijk niet beter kan worden als A Song for the Deaf. Wel leuk dat je je er in verdiept, want QotS is een geniale band. Ze hebben een unieke sound, vooral de eerste 3 albums zijn geweldig. Lekkere Stoner Rock.

Blijf deze de beste plaat van QOTSA vinden
Lost art of ..... en In the fade zijn naar mijn mening hun 2 beste songs ooit
Ik hoor er geen zwakke nummers tussen, daarom vind ik deze beter dan Songs for the deaf, die vind ik op het einde toch wel erg inkakken

Mwa, hoewel Songs for the Deaf het ijzersterke niveau van die eerste vier nummers inderdaad niet weet aan te houden, staat daar nog steeds voldoende memorabel materiaal op zodat ik die als geheel wel kan appreciëren. Bij deze plaat verbaast de hoge rating me eigenlijk nogal, net omdat ik het zo'n wisselvallige verzameling nummers vind.

De hoogtepunten van dit album zijn in mijn boekje afgelijnd The Lost Art of Keeping a Secret, In the Fade (heerlijk baslijntje) en als absoluut prijsnummer is er het hypnotiserende Better Living Through Chemistry. Onder andere Leg of Lamb, Monsters in the Parasol en Tension Head hebben me daarentegen nooit kunnen boeien. Eens zien of die debuutplaat me misschien beter bevalt...

Halfje omhoog, toch wel beter dan gewoon goed.

Fantastische rockplaat met ijzersterke songs. Er zit genoeg afwisseling in. Met het laid-back rocknummer The Lost Art of Keeping a Secret als hoogtepunt. Better LivingThrough Chemistry is een ander hoogtepunt van de plaat. Het nummer begint lekker spacey. De echo over de stem van Homme versterkt de sfeer. Na iets meer dan twee minuten begint die fantastische riff die daarna weer samensmelt met de achtergrondzang en de zweverige sfeer weer terugkomt.

De verschillende zangers zorgen voor extra variatie, zo is het harde Quick and to the Pointless meer een punkachtig nummer waar de zang van Oliveri goed bij past. Dat Oliveri ook kan zingen bewijst hij in het rustige nummer Auto Pilot. De stem van Mark Lanegan (In the Fade) is overigens altijd een genot om naar te luisteren.

De laatste twee nummers vind ik dan weer minder. De instrumental Lightning Song voegt weinig toe en kan gewoon niet boeien. De afsluiter I Think I Lost My Headache heeft een veel te lang outro waar gerust een paar minuten af konden. Maar goed, ik doe altijd een nieuwe cd in de speler zodra het outo begint.

Deze plaat staat voor mij op ongeveer gelijke hoogte met Songs for the Deaf. Het album staat gewoon vol met sterke songs. In het algemeen vind ik het ook iets minder gepolijst dan het volgende album. De sterkte van QOTSA is toch dat ze binnen de stonerrock duidelijk ook oog hebben voor pop, want meestal zit er achter die gruizige gitaren gewoon een erg aanstekelijk nummer.

Dat is natuurlijk niet bij elk nummer. Better Living Through Chemistry is bijvoorbeeld wat verrassender. Het is zeker een van mijn favorieten met enkele onverwachte wendingen en sterke riffs. Leg of Lamb isiets te monotoon en zo het enige nummer dta me minder doet. De outro van I Think I Lost My Headache duurt ook iets te lang, maar de rest van dat nummer is wel geweldig.

Aardig, niet meer dan dat! Paar goede nummers en te veel skippers. Vind Qotsa op hun beste nadat Oliveri de band heeft verlaten.
Monster in the Parasol vind ik echt een lekkere drive hebben en de afsluiter kan mij goed bekoren.

3*

Ik hoor niemand over the quick and to the pointless wat een rauw en hard nummer is dat
The Queens op hun best!

Zowat elke derde post in deze draad gaat over dat nummer

Maar vet,inderdaad!

Aa mooi om te horen!
ik word altijd opstandig als ik dat nummer hoor!
Ik wil dan dingen gaan doen zoals hoeren op bellen en coke regelen...
And go with the flo......

Queens of the Stone Age heeft me tot een tijd terug nooit gegrepen. Songs for the Deaf zag ik wel vaker langskomen, mede door de imho te hoge positie in de Top 250. Toch was het nooit echt mijn muziek. Nirvana, Pixies, grunge, het was me toch allemaal even wat te ruig. Inmiddels zijn we een paar jaar later en na het herontdekken van de magistrale single No One Knows toch maar de stoute schoenen aangetrokken en het album geprobeerd. Wel aardig, maar nog steeds niet die buitenklasse. Toch had ik het gevoel dat ik deze band nog niet op moest geven en zodoende gaf Rated R mij gelijk. Wat meer no nonsense en gewoon lekker spelen. Maar zonder dat het verzandt in gekrijs of "hard om het hard" (zoals bv. Nirvana).

Ander groot pluspunt is dat deze plaat aanmerkelijk korter duurt. Geen tijd voor slechte nummers en iedere filler draagt daadwerkelijk bij aan de sfeer van het album!

Om vergelijkbare redenen ben ik bv. ook erg blij dat ik de grote broer van QOTSA, Kyuss uiteindelijk ook ontdekt heb!

Toen ik dit album voor het eerst hoorde was ik verbijsterd: hoe kon het dat deze nummers meteen al zo bekend klonken terwijl ik ze nog nooit had gehoord, hoe kon het dat de arrangementen zo vertrouwd klonken terwijl ze toch niet voorspelbaar waren, en hoe kon het dat ik zeker wist dat elke noot precies zou komen op het moment dat hij ook móést verschijnen? Achteraf bezien is dit allemaal niet zo vreemd, want dat is gewoon wat er gebeurt wanneer een grote persoonlijkheid met een uitstekende band zich ontfermt over perfecte nummers op het snijvlak van underground en classic rock. Toch blijf ik die verbijstering voelen elke keer dat ik dit album draai: hoe kan een plaat in één keer meteen zó klassiek zijn? Paar minpuntjes (Quick and to the pointless en de melige tweede helft van het slotnummer), de rest is geweldig, met In the fade voor mij als hoogtepunt.

just live till u die, wanna drown......In the fade, het beste nummer van de plaat.
Ik zie Rated R en SFTD eigenlijk als een tweeluik in hun twee meest geniaalste jaren. Met een line up waar ik nog elke nacht van droom. Oliveri met zn nummers, hij opent Songs zo gruwelijk met Millionaire, maar ook op deze plaat is hij met Quick pointless en vooral het sterke Auto Pilot goed (man wat hebben the Queens aan kracht ingeleverd na zijn vertrek).
Lanegan zingt in the fade mee en je hoort hem zo nu en dan op de achtergrond brommen. Zijn rol werd groter in Songs for the Deaf met de ultieme Queens hoogtepunten Songs for the dead en God is in the radio.
De kracht is misschien wel van beide albums dat er drie zangers zijn die hun nummers allemaal een eigen identiteit geven zonder dat het een los geheel wordt. Sinds het ontslag van Oliveri in 2004 en het vrijwillige vertrek van Lanegan in 2005 zingt Homme alles alleen en, hoewel hij een aardige zanger is, mis ik af en toe het geschreeuw van Oliveri en het gebrul van Lanegan tussen Homme s hoge tonen.
Op youtube zie je zoveel Qotsa filmpjes en je merkt aan alles dat ze rond 2002 2003 live in topvorm waren, nogmaals met de perfecte line up (Grohl 2002 Castillo 2003). Vergelijk Pinkpop 2003 met 2013 en je ziet het verschil.
Nagoed ik dwaal af, Rated R krijgt van mij vijf sterren als opmaat van het zes sterren waardige Songs for the Deaf.

Ik vind de opener erg grappig, maar daarna vind ik het wat teleurstellend. Het is wat voorspelbaar en m.i. nergens revolutionair. Gewoon een goede rockplaat.

"Het leven is hard, de mensen worden bang"

Wat is In the fade toch ´n waanzinnig vet nummer. Die baslijn alleen al....

Nummer 2 in de QOTSA marathon. Op dit album komt er al wat meer variatie in de muziek van de band. Het is nu ook niet meer alleen Josh Homme die de vocalen doet, Olivieri zorgt hier en daar voor wat meer pit op dat vlak. Ook kan de gastbijdrage van Mark Lanegan op het nummer In The Fade niet ongenoemd blijven, het is een van mijn favorieten op dit album, en is een voorbode van de kwaliteit die op het volgende album gehoord kan worden. De opener zorgt voor het stonerrock gevoel en die vind ik toch altijd wel lekker klinken, simpel maar doeltreffend. Better Living Through Chemistry is mijn absolute favoriet van het album. De titel van het nummer zou gebaseerd zijn op een slogan van een bedrijf in de chemie, wat er op neer komt dat het nemen van pillen (medicijnen) zou zorgen voor een beter leven, denk aan de hoeveelheid mensen in de VS die anti-depressiva nemen waar ze nu juist depressiever van worden. Ironisch, en dat hoor ik ook in dit nummer. Wat ik wel jammer vind is het veel te lang durende einde van het laatste nummer, volgens mij bedoeld als grap - hij komt bij niet aan. Het debuut vind ik persoonlijk toch net wat beter, maar ze komen wel beiden op het zelfde cijfer van 4,0* uit. Op naar de volgende in deze marathon!
Bij dezen nog lyrics van Better Living Through Chemistry, haal je de invloed van big pharma hier uit?
Let's see if I'm hearing this right
You suggest I should take
A never-ending supply
To carry out the day
Your idols burn in the fire
The mob comes crawling out
I'm reclaiming my mind
Destroying everyone

Tussenstand:
1. Queens of the Stone Age
2. Rated R