Jethro Tull - War Child (1974)

Nog geen enkel bericht bij dit album
War Child is tot nu toe de minste van diegene die ik al van ze heb gehoord. Deze plaat is absoluut niet weg te denken, integendeel, het is nog steeds erg de moeite.
Het vormt alweer een knap geheel, maar iets minder vergeleken met de oudere albums. Slechte of zwakke nummers heb ik na 7 albums nog steeds niet gehoord.
De climax zit hem dit keer in het middendeel, Back Door Angels tot en met Bungle in the Jungle. De laatste 2 nummers zijn iets minder dan de rest.

3,75 *

Best een aardig album, niet mega bijzonder maar alleszins de moeite waard. een 3 derhalve

Geweldig album!
Ian Anderson was weer creatief!

Maar weet iemand waar Sealion II over gaat?
Het kan niet zomaar gaan over een zeeleeuw die kunstjes kan. Mail me!

Would you like to see my lion, my friend Cecil is damp and smooth.
A damp smooth sea lion, yes, Cecil is a sea lion.

Cecil is a clever sea lion, Cecil sometimes swims
and often sits. "And balances multicoloured striped balls?"
Yes, balances multicoloured striped balls, clever Cecil.

Cecil the sea lion is serene, he doesn't wear spectacles or a scarf.
(No central heating or cement.) Well, the whole ocean is Cecil's home.

Deze tekst is de enige op het album die niet geschreven is door Anderson, maar door Hammond-Hammond. Het lijkt me dat Cecil een metafoor is, maar ik weet niet voor wat... Wellicht voor de pers?

Na de twee voorgaande albums kon dit alleen maar tegenvallen natuurlijk. Dat doet het dan ook min of meer. Niet dat er niet goed gemuciseerd wordt. integendeel, maar ..tsa en dat is het 'm nou juist ....het is een beetje een allegaartje. ik heb eens ergens gelezen dat dit eigenlijk muziek voor een film is, misschien is het dat wel. Te gefragmenteerd.

Tja, na de eerste draaibeurt had ik nog het gevoel dat dit een miskoop was, maar ik moet zeggen dat het echt een groei-plaat is.
Ik vind 'Thick as a brick' en 'A passion play' toch meer te genieten en toch is dit geen slecht album. Nee, slechte Tull-albums komen we veel later pas tegen.

Geen hoogvlieger maar ik vind het beginnummer wel heel interessant, vrolijk en negatief tegelijk, zo'n beetje het handelsmerk van Jethro Tull midden jaren 70.
En een fantastische cover, heel herkennend.

Beetje spijtig van Warchild Waltz. Vind ik echt een irritant nummer maar de hoogtepunten zijn wel Warchild, Bungle in the Jungle, Skating away on ..., Sea Lion I en II, The Third Hoorah...

Dit album was een van de eerste dat ik had van Jethro Tull. Samen met Stormwatch stond het op een cassette die ik in de auto had liggen en lange tijd in de speler blijf zitten. Gewoon elke keer het bandje weer omdraaien. Ik kon er toen niet genoeg van krijgen. Later wel. Toch leuk om het nu eens terug te horen. Nostalgie hè. Maar zonder dat ook best te pruimen.

Dat staat niet op het orginele album metalen vriend

Voor mij is War Child het laatste echte top album van Jethro Tull. Anderson was pislink op de critici die Passion Play afgefikt hadden en ze gingen een langere periode door Australië touren om hem af te laten koelen.

Alle ergenernis en frustratie kwam er uit op deze plaat met bijna louter geweldige songs met bijtend cyniese teksten die to the point ( en regelmatig met het nodige fanatisme ) opgenomen zijn. Hun grootste criticaster diende hij van repliek in Only Solitaire wat dan kwa songs ook gelijk de zwaktste broeder is IMO.

Na Warchild gaat de band over op muzikaal vakwerk, ook niks mis mee natuurlijk maar helaas wel een stuk saaier dan het spetterende werk wat hier wordt afgeleverd..........

Gaaf Tull album, hierna ben ik zo'n beetje afgehaakt...

Jethro Tull gaat m.i. hier wat meer op de symfonische toer, minder poppy songstructuur / liedjes / melodieen, meer een beetje richting de progressieve symponische Voor mij minder interessant, mis de emotie en gevoeligheid van bv het nummer Aqualung...

Volgens mij ben je in de war met een ander album Matthijs. War Child luidt juist de terugkeer naar de afzonderlijke songs in .....

Uhmmm... Ik heb m net geluisterd hoor.
ik heb misschien wat weinig referentiepunten, ken alleen Stand up en Aqualung. Ik zie net dat tussen die laatste en deze twee albums met 1 nummer per plaatkant zitten. Misschien zijn mijn opmerkingen dan inderdaad wat misplaatst ja...

Na Thick As A Brick ben ik Jethro Tull uit het oog verloren, tot ik een paar jaar geleden hem weer zag en hoorde optreden. Steengoed. Dit album heb ik gewoon mee genomen op een speurtocht in de bakken met aanbiedingen.
Helaas heb ik alleen al het werk tot en met bovengenoemd album als referentie materiaal. De songs die ik hoorde lagen wat minder goed in het oor als van TAAB, maar qua muzikaliteit minstens hetzelfde niveau. Ik heb hem nu een aantal keren beluisterd en het wordt steeds beter. Voorlopig 3.5 sterren. Als ik meer vertrouwd ben met de songs, zal ie wel hoger scoren. Ik ben nu ook benieuwd naar A Passion Play. Volgens AllMusic iets minder goed als TAAB.

Op War Child hebben de nummers weer een normale speelduur. Naast de altsaxofoon die al op A Passion Play te horen was wordt de muziek verrijkt met strijkersarrangementen. Het levert een mooi geluid op maar de nummers zijn niet allemaal even geweldig. Een wat minder album dat wel nog steeds de moeite is.

86/100

Vaak verguisde plaat die het in huize Renard prima doet. Hoog niveau, veel humor, veel rock, veel folk, ook veel saxofoon, maar ik vind dat wel leuk. Tull heeft hier wat raakvlakken met Gentle Giant.

Ik kan geen zwak nummer op deze plaat vinden.
Het is wel een moeilijke bevalling geweest, deze plaat en er zijn heel veel outtakes uit deze periode (uitgegeven als de zgn. Chateau d' Isaster tapes).

Heerlijk hoe deze plaat zo lekker uit de speakers blaast. Ik vind hem ook fijner dan Passion Play. Minstrel in the Gallery vind ik dan wel weer beter.

Aan de back cover te zien, zijn er nog wel wat kleine correctie door te voeren. En moet de plaattitel dan ook als 'WarChild' gespeld worden?

Ik pak de lp er ook even bij...

WarChild titelsong is zo gespeld, en Back-Door Angels met streepje.

Op de zijkant van de lp staat: War Child. Op de labels van de plaat staat WarChild.

Zeg jij het maar, wat doen we?

En SeaLion is er ook nog. Ik weet niet precies wat je bedoelt met 'labels', maar volgens mij wordt hier altijd de zijkant van de plaat aangehouden...

Die ronde stickers in het midden van de lp ☺️

Hier wat Discogs ervan vindt:
Jethro Tull - War Child | Releases | Discogs

Aha, STICKERS!

Voor de liefhebber(s) hier nog een interpretatie van de song 'SeaLion'.

P.s. ik stuur wel wat correcties in en zie wel wat men gaat vinden.

Gelukt!

Fijn dat er nog een OCD-er op de site zit.

Jaren geleden dat ik nog eens een JT cd had besteld . Alvast is dit een plaat met heel veel energie en passie van deze heren . Daarom zocht ik nog een plaat uit de jaren 70, want in die periode hebben ze toch hun beste JT platen afgeleverd.
Score op deze MM is wel opvallend laag …
Favorieten : Skating away on the thin ice, Bungle in the Jungle

Na enkele maal deze plaat te hebben gedraaid, groeit toch deze plaat. Accordeon en sax toevoegingen maken het allen maar beter. Nu nog Stormwatch aanschaffen

In september komen de Steven Wilson-remixed bonustracks uit op een enkele lp.
Ik heb Needle in a Spiral in a Groove (bonustracks van Stormwatch) ook op lp, en die bevalt me.

Deze ga ik dan ook zeker aanschaffen wanneer hij uit is: https://www.discogs.com/release/22114210-Jethro-Tull-Warchild-II

De uitgave van Warchild II is nu uitgesteld tot januari 2024. Dus dat wordt echt nog een hele tijd wachten.

Na twee albums (Thick as a Brock en A Passion Play) die elk uit een enkel nummer bestaan, keert Jethro Tull op War Child weer terug naar tien meer compacte nummers.
Van alle tot dan toe uitgebrachte Tull-platen vind ik deze ronduit de minste. Ik heb hem aangeschaft en eindeloos beluisterd...maar het pakt me niet.
Bungie in the Jungle vind ik feitelijk het enige nummer waar ik enthousiast van wordt. Queen and Country kan ook nog, maar dan hebben we het wel gehad. Het titelnummer War child kabbelt verveeld voort in sloomheid. Wat volgt is niet uitgesproken slecht, maar na zeven uitstekende albums ligt de lat voor Jethro Full bij mij gewoon hoog, en dan valt deze plaat me ronduit tegen.

Dat vind ik wel een frustrerende ervaring: niet dat je smaak verandert in de loop der jaren (daar ben ik wel aan gewend geraakt, en dat is voor mij ook één van de leukste dingen van naar muziek luisteren), maar wel dat ik soms het gevoel heb dat de teneur van het bericht dat ik over een plaat schrijf bepaald (of toch op z'n minst sterk beïnvloed) wordt door het been waarmee ik die morgen uit bed ben gestapt. Zo heb ik een tijdje geleden een vrij negatieve recensie geschreven over A passion play vanwege de onophoudelijke stroom rare muzikale sprongen op die plaat waardoor er voor mij nauwelijks enige structuur in viel te ontdekken, en nu zou ik hetzelfde kunnen zeggen over de manier waarop fluit, sax, strijkers, akoestische en elektrische gitaar op de nummers van War child om aandacht vechten, maar ondanks al die drukke arrangementen hoor ik hierin wèl de samenhang en de structuur die ik in dat eerdere album mis. En dat wordt des te onbegrijpelijker wanneer ik in het boekje bij de 2002-remaster lees dat deze twee albums eigenlijk heel nauw samenhangen... Dus misschien moet ik A passion play toch ook maar weer eens een kans geven. (Even kijken met welk been ik daarvoor uit bed moet stappen.)
        Tekstueel lijkt de thematiek van de ongewisheid en de vergankelijkheid van het menselijke bestaan (op zowel materieel als spiritueel gebied) en de manieren waarop wij dat niet onder ogen wensen te zien als een rode draad door veel van de teksten van War child te lopen, dit in scherp contrast met de muziek waarvan de uitbundigheid en de variatie het leven lijkt te vieren. Klinkt dat hoogdravend of pretentieus? Ik geloof niet dat Ian Anderson zich voor die kwalificaties zou schamen. Door alle drukte en energie en inventiviteit klinkt dit album soms bijna feestelijk, en hoewel de zeven bonusnummers op de uitstekende remaster van 2002 geen van alle van het niveau van de tien albumtracks zijn passen ze toch wonderwel in de sfeer van het geheel, alsof het feest is afgelopen maar een paar goede vrienden nog even blijven "om te helpen de restjes op te maken".
        Mooi werk weer van Ian Anderson, die hier niet alleen voor de muziek, de teksten, de zang, de fluit en het akoestische gitaarspel zorgt maar nu ook nog eens verschillende soorten saxofoon ter hand heeft genomen; met recht een Renaissance man, maar hij mag de fantastische muzikanten in zijn band ook wel bedanken. Het album scoort bij mij nèt geen 5* omdat ik het niveau van de nummers op het laatste kwart van de plaat wat minder vind worden. Zou ik daarentegen mijn principe loochenen en de hoes in mijn waardering laten meetellen, dan zou dat laatste halve sterretje meteen binnengehengeld worden door de prachtige kleurstelling van precies dàt paars en dàt blauw, een esthetische waardering die eigenlijk helemaal los staat van de dreiging die van de afbeelding zelf uitgaat.

Het wisselt bij mij niet zo snel maar zeker als ik iets lang niet meer beluisterd heb kan ik op enkele maanden tijd wel eens sterk van gedacht veranderen. Zo staat er nog een echt negatieve reactie van mij bij A Social Discgrace van Psychotic Waltz te lezen (waarop overigens een nummer staat dat toegewijd is aan Ian Anderson waar Buddy Lackey aka Devon Graves grote fan van was) terwijl ik dat album nu weer te gek vind net zoals in de tijd dat het album uitgekomen was.

Betere werk van Jethro. Ik durf zelfs te stellen dat de track ' skating away on the thin ice of a new day' hun fraaiste song is. Muzikaal gezien vind ik dit album afwijken van ander werk. Ik hoor een mix van blaasinstrumenten met accordion ( queen and country ) heerlijk!. Nu nog eens kijken of ik dit werk ook op vinyl kan scoren.

Na de topper Thick as a brick en de voor velen (niet voor mij!) tegenvallende Passion play kwam deze plaat een beetje in een schaduwperiode uit. Ian Anderson moest zich kennelijk weer herpakken. De plaatkant lange nummers zijn hier weer verdwenen maar de nummers hebben ook nog wel wat van de sfeer van bovengenoemde albums ( zeker het titelnummer Warchild) en ze zijn tevens een opmars naar de latere lp's. Het voelt dus een beetje als een tussenalbum. Maar bij Jethro Tull betekent dat niet dat hier dan maar aan kwaliteit wordt ingeboet. Ook dit is gewoon een erg goede plaat net als zo vele platen van Jethro Tull.