Jethro Tull - War Child (1974)

Na Thick As A Brick ben ik Jethro Tull uit het oog verloren, tot ik een paar jaar geleden hem weer zag en hoorde optreden. Steengoed. Dit album heb ik gewoon mee genomen op een speurtocht in de bakken met aanbiedingen.
Helaas heb ik alleen al het werk tot en met bovengenoemd album als referentie materiaal. De songs die ik hoorde lagen wat minder goed in het oor als van TAAB, maar qua muzikaliteit minstens hetzelfde niveau. Ik heb hem nu een aantal keren beluisterd en het wordt steeds beter. Voorlopig 3.5 sterren. Als ik meer vertrouwd ben met de songs, zal ie wel hoger scoren. Ik ben nu ook benieuwd naar A Passion Play. Volgens AllMusic iets minder goed als TAAB.

Dat vind ik wel een frustrerende ervaring: niet dat je smaak verandert in de loop der jaren (daar ben ik wel aan gewend geraakt, en dat is voor mij ook één van de leukste dingen van naar muziek luisteren), maar wel dat ik soms het gevoel heb dat de teneur van het bericht dat ik over een plaat schrijf bepaald (of toch op z'n minst sterk beïnvloed) wordt door het been waarmee ik die morgen uit bed ben gestapt. Zo heb ik een tijdje geleden een vrij negatieve recensie geschreven over A passion play vanwege de onophoudelijke stroom rare muzikale sprongen op die plaat waardoor er voor mij nauwelijks enige structuur in viel te ontdekken, en nu zou ik hetzelfde kunnen zeggen over de manier waarop fluit, sax, strijkers, akoestische en elektrische gitaar op de nummers van War child om aandacht vechten, maar ondanks al die drukke arrangementen hoor ik hierin wèl de samenhang en de structuur die ik in dat eerdere album mis. En dat wordt des te onbegrijpelijker wanneer ik in het boekje bij de 2002-remaster lees dat deze twee albums eigenlijk heel nauw samenhangen... Dus misschien moet ik A passion play toch ook maar weer eens een kans geven. (Even kijken met welk been ik daarvoor uit bed moet stappen.)
        Tekstueel lijkt de thematiek van de ongewisheid en de vergankelijkheid van het menselijke bestaan (op zowel materieel als spiritueel gebied) en de manieren waarop wij dat niet onder ogen wensen te zien als een rode draad door veel van de teksten van War child te lopen, dit in scherp contrast met de muziek waarvan de uitbundigheid en de variatie het leven lijkt te vieren. Klinkt dat hoogdravend of pretentieus? Ik geloof niet dat Ian Anderson zich voor die kwalificaties zou schamen. Door alle drukte en energie en inventiviteit klinkt dit album soms bijna feestelijk, en hoewel de zeven bonusnummers op de uitstekende remaster van 2002 geen van alle van het niveau van de tien albumtracks zijn passen ze toch wonderwel in de sfeer van het geheel, alsof het feest is afgelopen maar een paar goede vrienden nog even blijven "om te helpen de restjes op te maken".
        Mooi werk weer van Ian Anderson, die hier niet alleen voor de muziek, de teksten, de zang, de fluit en het akoestische gitaarspel zorgt maar nu ook nog eens verschillende soorten saxofoon ter hand heeft genomen; met recht een Renaissance man, maar hij mag de fantastische muzikanten in zijn band ook wel bedanken. Het album scoort bij mij nèt geen 5* omdat ik het niveau van de nummers op het laatste kwart van de plaat wat minder vind worden. Zou ik daarentegen mijn principe loochenen en de hoes in mijn waardering laten meetellen, dan zou dat laatste halve sterretje meteen binnengehengeld worden door de prachtige kleurstelling van precies dàt paars en dàt blauw, een esthetische waardering die eigenlijk helemaal los staat van de dreiging die van de afbeelding zelf uitgaat.

Betere werk van Jethro. Ik durf zelfs te stellen dat de track ' skating away on the thin ice of a new day' hun fraaiste song is. Muzikaal gezien vind ik dit album afwijken van ander werk. Ik hoor een mix van blaasinstrumenten met accordion ( queen and country ) heerlijk!. Nu nog eens kijken of ik dit werk ook op vinyl kan scoren.