Jethro Tull - War Child (1974)

Betere werk van Jethro. Ik durf zelfs te stellen dat de track ' skating away on the thin ice of a new day' hun fraaiste song is. Muzikaal gezien vind ik dit album afwijken van ander werk. Ik hoor een mix van blaasinstrumenten met accordion ( queen and country ) heerlijk!. Nu nog eens kijken of ik dit werk ook op vinyl kan scoren.

Na de topper Thick as a brick en de voor velen (niet voor mij!) tegenvallende Passion play kwam deze plaat een beetje in een schaduwperiode uit. Ian Anderson moest zich kennelijk weer herpakken. De plaatkant lange nummers zijn hier weer verdwenen maar de nummers hebben ook nog wel wat van de sfeer van bovengenoemde albums ( zeker het titelnummer Warchild) en ze zijn tevens een opmars naar de latere lp's. Het voelt dus een beetje als een tussenalbum. Maar bij Jethro Tull betekent dat niet dat hier dan maar aan kwaliteit wordt ingeboet. Ook dit is gewoon een erg goede plaat net als zo vele platen van Jethro Tull.

War Child, opvolger van A Passion Play. De verkopen van die laatste waren goed en desondanks een stuk minder dan die van Thick as a Brick. Het opnameproces van de voorganger was moeizaam verlopen en als blijkt dat twee conceptelpees na elkaar te veel van het goede is... Met bovendien een manager die de opmerking maakt dat Jethro Tull met "retirement" gaat wat betreft optreden...
Dan maak je vervolgens een "gewoon" album met tien losse nummers én je kondigt een tournee aan. De plaat niet in Zwitserland voorbereid en evenmin in Frankrijk opgenomen, maar gewoon in de Londense Morgan Studios tot stand gekomen. Alle muziek werd door Ian Anderson geschreven.

Tegelijkertijd zit de muziek nog altijd vol vernuftige ingrediënten. Onvervalste symfonische rock, zoals we dat toen noemden. Bepaald géén drie akkoordenmuziek. Noviteiten zijn dat dirigent David Palmer en de Philomusica of London meedoen, dat doedelzakken in The Third Hoorah klinken, het midden houdend tussen folk- en marsmuziek én dat John Evans aan zijn klavieren een accordeon toevoegt. Menig fan zal opgelucht hebben gezucht toen bleek dat Ian Anderson vaker zijn dwarsfluit gebruikt, waar hij op A Passion Play veel sopraan- en sopraninosaxofoon speelde.
Het zit dus knap in elkaar, toch word ik slechts bij het kalme Skating Away on the Thin Ice of the New Day echt enthousiast, het gevolg van de prachtige melodie. Ik vind de zes voorgangers spannender...

Met David Allen Nollens bandbio 'Jethro Tull' uit 2002 in de hand ga ik op zoek naar interessante achtergronden. Zo lees ik dat Anderson de voorbereidingen van War Child combineerde met het produceren van Now We Are Six van Steeleye Span.
De tekst van Queen and Empire is een veroordeling van het Britse imperialisme: "They build schools and they build factories - with the spoils of battles won".
Eerdere berichten gingen over de tekst van Sea Lion, waarbij Nollen Andersons uitleg aanhaalt: "Slightly ecological in content, probably influenced through being brought up in Blackpool, where the sea was dirty gray, largely because of the dumping of all the town's sewage a very short distance off the shore. (...) We used to dodge the waves coming over the promenade there. Little did we know then that what we were dodging was every kind of variation of E. coli bacteria known to man...". Nollen voegt daaraan toe dat in de bredere betekenis "the tale of the circus Sea Lion is a metaphor for the uncertainty, chaos and often utter helpnessness of humanity (...)"
De Amerikaan noteert ook dat Bungle in the Jungle een a-typische FM-radiofavoriet werd in zijn land. Skating Away on the Thin Ice of the New Day stamt nog van de opnames voor A Passion Play in Chateau d'Herouville en kreeg een nieuwe mix voor War Child. Hetzelfde geldt voor Only Solitaire.
Op 25 juli 1974 eindigt na tien maanden de "livepensionering" met een Australische tournee en de nodige landen volgen, tot Japan toe. Op 1 april '75 verzwikt Anderson zijn enkel tijdens een concert in in het Duitse Kiel en doet de navolgende concerten zittend in een rolstoel.

Ook van War Child verschenen nadien uitgebreide versies met de nodige bonussen en achtergrondinformatie. Hierdoor maakten we alsnog kennis met de klassieke War Child Waltz, die het originele album niet haalde.
Vanaf 1968 jaarlijks een album uitbrengen en het nodige materiaal dat die elpees in eerste instantie niet haalde: zeggen dat Jethro Tull productief was, is een understatement.

Mooie muzikale reis maak je RonaldjK door het oeuvre van Jethro Tull.

Ik ben destijds ingestapt bij Aqualung (die ik pas in 1974 ontdekte) en heb daarna de back catalogus verworven.

Vanaf 1974 jarenlang de albums bij release aangeschaft. Nu na Warchild komen er een aantal die ik echt heel bijzonder vind. Veel luister en schrijfplezier!