Jethro Tull - Too Old to Rock 'N' Roll: Too Young to Die! (1976)

Eén van de mindere platen van een band die de afgelopen jaren een stevige favoriet bij mij is geworden. Het wordt nergens echt slecht (met uitzondering misschien van die irritante mondharmonica op Taxi grab), en de instrumentatie is net zo rijk als altijd (met dank weer aan arrangeur David Palmer), maar er zit voor mijn gevoel geen natuurlijke flow in, noch in de meeste nummers zelf noch in het album als geheel. Het geheel is als het ware minder dan de som der delen, terwijl Ian Anderson toch voor een intrigerende kapstok heeft gezorgd, want het verhaal erachter zoals uitgelegd in het stripverhaal op de hoes (en in Andersons begeleidende tekst in het boekje van de geremasterde CD uit 2002) is erg leuk en komt ook goed tot uiting in de teksten. Helaas zit er voor elk nummer dat mij pakt (zoals Crazy institution en het prachtige slotnummer) ook een nummer bij waarbij ik alleen maar zit te wachten tot het afgelopen is en het volgende nummer nieuwe kansen biedt. Typisch voorbeeld van een plaat die ik nog vaak ga draaien in de hoop dat ik hem uiteindelijk toch wel goed ga vinden (maar de goedkope en ongelooflijk lelijke hoes zal daar zeker niet bij gaan helpen).

Alhoewel het geluid van Jethro Tull herkenbaar is, dwingt Ian Anderson zichzelf en zijn groepsleden om de muziek per album te doen evolueren. Niet omdat het moet: ideeën komen simpelweg boven en brengen vanzelf nieuwe dingen.
Zoals op Too Old to Rock 'N' Roll: Too Young to Die! nadat hij rond Kerstmis 1975 tijdens een vakantie in Zwitserland het titelnummer schrijft. Hij laat dit aan dirigent en arrangeur David Palmer horen, met wie hij op de twee laatste Tulls samenwerkte. Zo ontstaat het idee voor een volgende conceptplaat, in dit geval over een ouder wordende popster.
Bij verschijnen wordt onmiddellijk aangenomen dat het verhaal over Ray Lomas autobiografisch is. Geen wonder met Andersons persoon op de felgele hoes. Maar nee, dit is fictie, zoals het fraaie stripverhaal aan de binnenzijde van de klaphoes toont. In een tekenstijl die me doet denken aan die van Nederlander Hans Kresse, bekend van Eric de Noorman.

Het zal schrikken zijn geweest voor menig fan van Jethro Tull. Nooit tevoren klonken zoveel pop- en bluesinvloeden. Nu ja, op het debuut zat ook veel blues, zij het anders dan hier. Al is het nog niet zo ver op opener Quizz Kid en het sterkere Crazed Institution. En Salamander blijkt een prachtig akoestisch juweeltje.
Maar dan. Vertelde Anderson bij voorganger Minstrel in the Gallery dat hij inmiddels de blues verre van Jethro Tull houdt, bij het luide Taxi Grab klinkt juist die muziek sterk door. De bijdragen op mondharmonica zijn nota bene van hemzelf!
In het kalme From a Deadbeat to an Old Greaser klinken strijkers en saxofoon op een wijze die liefhebbers van Al Stewart zal bevallen; mij zeker. Vervolgens akoestische blues in Bad-Eyed and Loveless, kant 1 afsluitend.

Big Dipper brengt het bekende geluid van de groep maar pakt me niet, Too Old to Rock 'N' Roll: Too Young to Die! heeft een showorkestachtig arrangement - op z'n Tulls hè... Toch liever het hypnotiserende Pied Piper, dat groeit bij vaker afspelen. The Chequered Flag (Dead or Alive) sluit de plaat grotendeels dromerig af.

Vertelt bandbio 'Jethro Tull' van Scott Allen Nollen nog leuke details? Zeker wel, ik houd het echter kort: nieuwe bassist was John Glascock, Maddy Prior van Steeleye Span is op achtergrondzang te horen en in de categorie shownieuws, passend bij het thema van dit album: onderweg in de VS ontwaarde gitarist Martin Barre een schone dame op het vliegveld van Jackson, Mississippi. Hij geeft haar een kaartje met backstagepas voor het concert die avond, "an unsual move for the reserved and gentlemanly Martin". Het jaar erop trouwt hij met deze Julie Weems!