Jethro Tull - The Broadsword and the Beast (1982)

Tull en een eighties-sound vloeken gewoonweg. Geef mij maar de folky en progressieve Jethro!

Wel beste Thyson,
Ook voor mij was het even wennen, maar ik moet bekennen dat "A" en "Broadsword" voor mij toch echt de absolute Tull-toppers zijn van de jaren 80. However, gaat mijn voorkeur ook uit naar de seventies!

Zowat dezelfde stijl als z'n voorganger en dus ook best nog wel de moeite. Misschien net iets minder compleet geheel dan 'A' maar wel met een kleine uitschieter nl. Slow Marching Band. De rest is eigenlijk niet veel minder, op de 2 eerste nummers na die de minste zijn van dit album.

3,5 *

Niet het beste album van de Tull. Nou kan niet elk album het beste zijn natuurlijk maar dit vind ik toch wel een van de minste. Nogal zielloos.

Ben het niet met de criticasters eens. Met name de kwalificatie "zielloos" vind ik nogal misplaatst. Tull gooide kennelijk het roer eens om. The Broadsword was mijn kennismaking met JT. Vanuit dat (latere) perspectief is dit album zo gek nog niet. Zeker niet zielloos.

Bevat volgens mij enkele pareltjes maar valt ietwat in herhaling. Toch goed geprobeerd.

Beter dan "A", ietsje bombastischer. Typische 80's-sound, gelukkig stond Anderson nog klaar met zijn dwarsfluit. Een aanrader voor de echte fans, beginnende Tull-fans moeten met 70's-platen beginnen anders worden ze afgeschrikt!

Ik heb de originele versie maar die 8 bonustracks klinken verleidelijk om ook de remaster aan te schaffen.

Tussen A en Under Wraps in, gaat deze plaat nog wel.

Al draai ik hem nooit meer...

Voor Under Wraps heb je me reeds gewaarschuwd, Ozric.
Hoe valt A daarmee te vergelijken? Iets beter of veel beter dan UW?

A is raar... Die is met Eddie Jobson... In principe niet zoveel problemen met Jobson... In Roxy Music en UK doet hij prima werk...

Maar ik houd van Jethro Tull, als ze niet-digitale instrumenten hanteren... Jethro Tull is toch een beetje folk/blues/symfo en alles vanaf Stormwatch valt gewoon nogal tegen

"vanaf", dan vind je Stormwatch ook een beetje tegenvallen?
Heb de remaster sinds vorige week en die bevalt me prima.

On-topic: Dit is ongetwijfeld de knapste hoes van alle Tull platen.

Hoes is, prima inderdaad... Ik zal eens een correctie insturen, want er staat Compact DIsc door het plaatje heen...

Stormwatch vind ik een prima plaat... Alleen de baspartijen van Ian staan me tegen en ik vind de drums nogal over-the-top... Verder staan er wel een paar favoriete nummers van mij op... (heb ik daar wel eens gereageerd?)

Volgens Ian Anderson staat er op deze plaat veel van hun beste materiaal.
Daar ben ik het wel mee eens.

De songs zijn sterk en erg mooi. De electroncia overheersen en daarom zal voor velen deze plaat niet in de smaak vallen.

Echter, als je door de synthesizers heenbijt, blijven er ontzettend mooie folkrocksongs over.

Misschien moet deze plaat maar eens een keertje overgedaan worden, met meer akoestische instrumenten.

Beetje wisselvallig album, maar slecht vind ik het nooit worden. Het titelnummer en vooral Slow Marching Band zijn het mooist.

Afgelopen weekend de remaster bijgekocht. Die acht bonustracks zijn zeker ook de moeite.

Het 'moderne' geluid wordt aangehouden met meer bombast en minder zin voor avontuur dan op A. De kwaliteit van de nummers is redelijk constant. Uitschieters zijn Broadsword en vooral Slow Marching Band met zijn prachtige melodieën. In Jethro Tull's jaren zeventig stijl zou dit nog mooier geweest kunnen zijn.

78/100

Dit album altijd nog wel aardig gevonden. Hier werd de eighties producties weer een tandje teruggeschroefd in mijn beleving om met opvolger Under Wraps nog eenmaal vollen bak te gaan alvorens het definitief was gedaan in vorm van 'heavy metal' grammy winnaar Crest of a Knave.

En dat lang voordat Dylan op het vlak van literatuur alle competitie permanent plat overdwars zou leggen, of Sjonnie Flex door een deskundige zeer serieus te nemen vakjury werd uitgeroepen tot grootste tekstdichter dan wel rijmelarij mastermind uit de Nederlandse geschiedenis.

Nog even en ook hij krijgt de Libris Literatuur Prijs.

Na lange tijd weer eens gedraaid, ik vind dit nog steeds een geweldig album. De sound is inderdaad nogal anders dan de vroegere lp's, maar mij bevalt deze wel. Beastie, Broadsword en Watching me, watching you zijn mijn favorieten, maar ik ben met name verrast door de bonusnummers op dit album. Deze kende ik nog niet, maar daar zit een paar zeer goede songs tussen.

Qua stijlbreuk kan het wel tellen, eerst This Was luisteren en dan overgaan naar The Broadsword and the Beast. De bluesband is ingewisseld voor de synthesizers variant en eerlijk gezegd? Het werkt best goed. Het is een stijl die in latere albums (zeker met Under Wraps) nog uitgewerkt ging worden, maar gevoelsmatig - al is het erg lang geleden dat ik Under Wraps nog heb geluisterd - prefereer ik Broadsword. Het album wordt effectief onderverdeeld in twee segmenten (Beastie en Broadsword, genoemd naar de eerste track op elke kant en een trucje dat ze ook al uithaalden bij Aqualung) en dat zijn meteen ook twee van de beste songs op het album. Verder nog wel een aantal uitschieters zoals Fallen on Hard Times en Pussy Willow, maar jammer genoeg ook een aantal missers zoals Seal Driver en Clasp. Niet dat dat echt slechte nummers zijn, maar het zijn zo van die songs waar bitter weinig van blijft hangen. Cheerio is ook een niemendalletje van twee keer niets, maar ken ik vooral als encore bij een aantal live concerten van de groep en heb ik wel een zwak voor. Het originele album kende slechts 10 tracks, maar de remastered CD voegt er daar zowaar 8 (!) aan toe. Allemaal nummers die uit de Broadsword sessies komen en hoewel je inderdaad bij sommige nummers wel snapt waarom ze zijn weggelaten, zo'n Jack Frost and the Hooded Crow past niet echt in de algehele stijl, zitten hier ook nog een paar pareltjes tussen. Geweldige hoes trouwens, is samen met die van Aqualung toch één van mijn favoriete albumcovers van de band.

De stijlbreuk van Jethro Tull met keyboards en synthesizer was uiteraard op A al te horen. Mijn favoriete nummer op The Broadsword and the Beast is Slow Marching Band. Ik heb van dit album nog een (versleten) T-shirt liggen. Gekocht in Vorst nadat ik ze live had gezien. Maar eerder in de Ancienne Belgique vond ik hen beter.

Under Wraps vind ik een flop. Daar is het qua muziek een al te grote stijlbreuk. En de nummers zijn gewoon niet goed genoeg.

Ik ben echt enorm fan van Tull, maar kan A en Broadsword niet zo goed vinden. Ik vind Under Wraps wel echt hun grootste miskleun.

Ik heb (geloof ik) deze niet eens op lp. Maar wel Under Wraps. Vroeger had ik ook Walk into Light, die vond ik ook niet zo best.

Ik heb het dan uiteraard ook over een stijlbreuk bij mijn eigen luisterervaring omdat ik van This Was meteen ben overgeschakeld naar Broadsword and the Beast.

Dit jaar komt er een deluxe versie van deze plaat uit. Dus dat betekent voor de cd-fans weer een uitgebreide box met veel extra materiaal (3 cds, 4cds? dvd, bluray? geen idee)m et boekwerk.

Voor de lp-fans komt er dan waarschijnlijk een nieuwe versie met boekje.

Alles (denk ik) wederom remastered en remixed door Steven Wilson. Tot nu toe ben ik daar erg tevreden over. Geen klachten. Dus ik ben benieuwd.

Helemaal waar Mssr Renard!!!

Nu heb ik een aantal van de SW - Jethro Tull Boxsets en die klinken echt super!

Het leuke is dat er dan ook in de internationale muziekbladen (Uncut- Mojo- Prog Rock) weer aandacht is voor de groep.

Ik moet alleem A Passion Play nog in de deluxe editie. Ik doel dan wel op het vinyl, want cd's koop ik niet. Al twijfel ik soms wel omdat de boekjes bij de cdboxen 100 pagina's hebben en bij de lp minder, dus misschien mis ik belangrijke info. Maar de cd's ga ik nooit draaien, dus dat zou zan weer zonde zijn.

De volledige luxe-versie-tracklisting zijn wel te streamen via Soundcloud.

Die aandacht voor Tull is er natuurlijk ook dankzij de fantastische Rökflöte die net uit id. Ditmaal heeft Metallica ze echter wel verslagen wat aandacht betreft.

Eind jaren ’70. Als jonge tiener raakte ik gefascineerd door hardrock, metal en new wave. Iets later verbreedde mijn horizon zich. Vooral Kansas maar ook Jethro Tull kwam op de radar, mede omdat gitarist Tony Iommi (Black Sabbath) in de jaren ’60 enkele maanden deel uitmaakte van deze groep.

Waarschijnlijk was The Broadsword and the Beast het tweede album dat ik van de groep uit de fonotheek leende, nadat Aqualung enige maanden eerder was voorgegaan.
Wat de twee elpees bij voorbaat gemeenschappelijk hebben, is dat ik de hoezen zo mooi vond. In dit geval frontman Ian Anderson als boze elf met vlindervleugels, in middeleeuws tenue een groot zwaard tonend. Op de achterzijde een drakar, terwijl de vier mede-Tullers als houtsnijreliëf toekijken. Binnenhoezen werden vaak door eerdere leners gesnaaid (waarom – wat moet je met slechts de binnenhoes?), maar nu ik de elpee heb gekocht (een oud maar gaaf exemplaar) ontdek ik dat deze de liedteksten bevat met net als op de buitenhoes runentekst in het kader.

In juli 1982 zag ik de groep op West-Duitse tv, beelden van Rock Pop in Concert van 28 mei in Dortmund, waar ze als vreemde eend invielen bij een verder hardrockend gezelschap bestaande uit Heart, Joan Jett, Status Quo, ZZ Top en mijn überfavoriet Saxon. En jeuuu, dit concert staat op Youtube!

Over de plaat was ik ook tevreden. Mijn oren raakten inmiddels gewend aan dit bijzondere amalgaam van folk- met progrock. Het kostte enige draaibeurten, waarna van de kant 1 ('Beastie' genaamd) Beastie op cassette belandde en van kant 2 ('Broadsword') Broadsword, Pussy Willow en Seal Driver op datzelfde bandje belandden, net als de mij te rustige afsluiter Cheerio, maar dat was omdat op het bandje slechts beperkte ruimte over was.
41 jaar later constateer ik dat alle nummers er mogen zijn. Sterker nog, Clasp is nu met Pussy Willow mijn favoriete nummer, waarbij Broadsword al 41 jaar als aangename oorwurm regelmatig in de jukebox van hoofd opduikt.

In de bandbiografie ‘Jethro Tull: A history of the band, 1968-2001’ (2002) van de Amerikaan Scott Allen Nollen vertelt hij dat groepsleider Ian Anderson behoefte had aan een externe producer. Dit omdat Anderson een fris, kritisch oor erbij wilde, mede omdat digitale opnametechnologie een snelle opmars maakte.
Na zijn soloproject A, op last van platenmaatschappij Chrysalis uitgebracht als een groepsalbum, was er veel keuze in nieuwgeschreven materiaal. Vertraging kwam toen samenwerking met (hard)rockproducer Keith Olsen op niets uitliep, waarna Paul Samwell-Smith het overnam, aldus gitarist Martin Barre.
Nieuw waren drummer Gerry Conway (ex-Fotheringray) en de 25-jarige Schots-Italiaanse toetsenist Peter-John Vettese. De laatste waaide pas later binnen, zodat Anderson zelf de nodige toetsenpartijen had voorbereid. Voordeel volgens de zanger: de muziek werd niet te ingewikkeld. Desalniettemin vallen het pianospel en de rijke geluiden van Vettese op, net als dien samenspel met Barre, alsof de twee al jaren samenwerkten. Op Watching Me Watching You klinkt voor het eerst bij de groep een sequencer, meldt de auteur.

In 1988 verschenen de eerste afvallers van het album op verzamelaar 20 Years of Jethro Tull, in 1993 volgde meer op Nightcap. Op streaming hoor ik ze ook en ze zijn allemaal van niveau. Rhythm in Gold had met zijn tegendraadse drumwerk wel op de oorspronkelijke plaat gemogen, wat een juweeltje!

De bookset gaat dit dan jaar dan toch verschijnen. En dat is eigenlijk een jaar te laat, wanneer je beseft dat het een 40th anniversary-editie betreft.

De cd-bookset schaf ik niet aan, gewoonweg omdat ik die niet draai of kan afdraaien. Ik draai wel lp's en dan kan ik mijn geluk op want er komt een 4lp-set. En dat is allemaal niet vreemd, want er is in deze periode enorm veel opgenomen, waarvan één en ander op de 20th Anniversary boxset en op Nightcap is terechtgekomen.

De 4lp-boxset is binnen (vrijdag al), en is rondjes aan het draaien. Bij de LP-boxset geen live-album, zoals bij de CD-boxset, maar die is vast wel te streamen.

De LP-boxset heeft een extra dubbel-lp (Additional Recordings From The Broadsword And The Beast Sessions) en nog een lp (The Maison Rouge Demos) (dus totaal 4 lp's). Op de laatste LP na is alles geremixt door Steven Wilson en het klinkt fantastisch.

De keyboards die op de 1982-versie erg overheerste, zijn wat naar achteren gemixt, waardoor de plaat veel rustiger overkomt. Hierdoor blijkt maar al te meer, hoe sterk deze plaat eigenlijk is. Daardoor krijgt de plaat van mij toch een halve ster extra.