The Cure - Three Imaginary Boys (1979)

Een redelijk charmant rammelend gitaarwerkje. De composities zijn echter over het algemeen nog niet van erg hoog niveau, waardoor het album blijft steken op "leuk geprobeerd, maar nog even oefenen jongens".

Omdat het volgende album een totaal andere richting op ging blijft dit een beetje het buitenbeentje van the Cure.

2,5 ster (en op een goede dag 3,0)

Zojuist na al die jaren weer eens gehoord; 10:15 Saturday Night kénde ik nog. Mooi nummer hoor! Verder is de eerste emotie die ik krijg bij het beluisteren van dit album (voor het eerst vandaag, ik kende deze nog niet) die van vertedering. Och och en dit is later de band geworden die een album als ´Faith´ maakte. Wat een heerlijk simpele productie hier nog, waarbij het geluid van de drums een in een iets te klein studiootje lijkt opgenomen; maakt het bepaald ´punky´ inderdaad. Een historisch interessante plaat dus ook: het begin van de new wave is hier goed in te horen.

THREE IMAGINARY BOYS is de Cure prematuur.
Enkele sterke nummers, een paar wisselvallige tracks
en gek genoeg geen enkele singel (weer goed gemaakt op Boys don't cry).
Sta me toe om hier mijn zelf gekozen trackorde te volgen.


Killing an Arab was als debuutsingel meteen ook een statement.
Muzikaal op een kameel en tekstueel flirtend met het existentialisme van Camus.

10.15 saturday Night was de b-kant (zeg maar dubbele a-kant) van Killing an Arab.
Als albumopener ook meteen de meest tijdloze song van de plaat.

Accuracy vind ik een best te doene albumtrack.
Ik ben er niet wild van, al plakt hij wel lekker tegen Saturday Night.

Grinding Halt is een tweede hoogtepuntje.
Met een bijzonder catchy en dansbaar haakje in de gitaarmelodie.

Another Day vind ik weinig overtuigend, al hoor ik wel al dat typische ritme.
Het lied sleept zich echter ongeïnteresseerd door de groeven van de plaat.

Subway Song is dan wel een merkwaardig experiment.
Mondharmonica, jazzy moods en een huivereingwekkend slot.

Boys don't cry is een onbetwiste klassieker.
Een briljante tekst in een onweerstaanbaar dansbaar popjasje.

Meat Hook klinkt als een grappig b-kantje.
Het nummer doet zijn titel alle eer aan door de funny hooks.

So what vind ik opnieuw een interessanter nummer.
De groep durft hier een meer eigen interpretatie aan de song te geven.

Fire in Cairo is wellicht het meest op de toekomst anticiperende nummer.
Zit zelfs zo vlot in elkaar dat het gerust een singel had kunnen zijn.

Jumping someone else's Train is muziekkritiek in een drie minuten popsong.
In tegenstelling tot anderen wil de groep graag een eigen geluid ontwikkelen.

Three imaginary boys zit al helemaal in het ritme van Seventeen Seconds.
Geen ijzersterk nummer, maar wel met de blik vooruit vorm gegeven.


Tot hier mijn eigen versie van het album.
Hieronder de ontbrekende tracks die het plaatje vervolledigen.


Foxy Lady van Jimmy Hendrix lijkt een beetje misplaatst.
De enige Cure cover die ooit een album haalde.

Object is meer rechttoe rechtaan, zeg maar mainstream punk.
Wel een beetje heavy voor dat iele stemmetje van de nog jonge Robert.

It's not you ligt in het verlengde van Object.
Doordeweekse punk die te weinig de eigen stempel van de groep draagt.

World War stond aanvankelijk alleen op de vinylversie van het Boys don't cry album.
Sinds 2004 ook op de deluxe editie van Three Imaginary Boys, maar mij onbekend.

I'm cold (b-kant Jumping someone else's Train) is een dreun van een compositie.
Een wat driftig zoekexperiment naar een eigen geluid.

The weedy Burton is het ongetitelde codaatje van het originele album.
De Cure klinkt hier grappig genoeg als het eerste het beste ballroom orkestje.

Matig debuutalbum van The Cure. Beetje rammelige poppunk a la The Clash, maar dan zonder de puike liedjes. Het klinkt allemaal een beetje licht en magertjes, al heeft het openingsnummer wel iets aandoenlijks en is Fire in Cairo ook leuk.

Binnenkort 17 Seconds maar eens in de herkansing.

10:15 Saturday Night is natuurlijk een geweldige opener, maar wat had er meer in gezeten.
De mix bevalt mij totaal niet.
De drum is blikkerig, en ook de gitaar is er niet mooi tussen gestopt, dan weer op de achtergrond, dan weer te veel naar voren toe.
Dit nummer heeft vooral zeggingskracht door de over het algemeen prachtige live opnames.
Hier klinkt het nog echt als een demo die eigenlijk de oefenruimte niet mocht verlaten.
En dan kom je gelijk tot het essentiële punt van Three Imaginary Boys.
Het klinkt teveel als een band die nog in de beginfase verkeerd, en eigenlijk zich nog niet ontwikkeld heeft als volwaardige act.
Maar dat is ook wel de charme van dit album.
Je volgt als het ware The Cure vanaf de beginfase.
Another Day is denk ik wel het meest volmaakte nummer van het debuut, welke qua sfeer ook al duidelijk aansluit op 17 Seconds.
Boys Don’t Cry bezat wel de singles.
Jumping Someone Else’s Train, Killing an Arab en Boys Don’t Cry klinken wel al af.
En toch heb ik minder met dat album, waarschijnlijk ook wel omdat ik de singles al kende van Standing on a Beach, mijn eerste The Cure album.

Op de debuutplaat laat The Cure een eigen geluid horen, maar heel consistent vind ik het album niet. '10:15 Saturday Night' was al een goed B-kantje van de debuutsingle 'Killing An Arab'. 'Fire In Cairo', 'Another Day', 'Grinding Halt' en de titelsong zijn geslaagd. De rest vind ik eerlijk gezegd een stuk minder. Het eerder genoemde 'Killing An Arab' en de later in 1979 verschenen singles 'Boys Don't Cry' en 'Jumping Someone Else's Train' konden mij meer bekoren.

Interessant debuut waar sterk materiaal (10:15 Satuerday Night, Grinding Halt) wordt afgewisseld met vrij belabberde tracks (een verschrikkelijke Hendrix-cover of Meathook). Ik begrijp dat de platenmaatschappij zelf de regie had van welke songs er op het album verschenen en ben zodoende best benieuwd wat een directors-cut van deze plaat had opgeleverd. Nu is het chaotische/rammelige new wave/post punk met nihilistische structuren en dito teksten. Nog niets om echt over naar huis te schrijven, maar ik merkte dat ik bij bepaalde songs al moest denken aan bands als Kaiser Chiefs of Smashing Pumpkins. En de algemene sound heeft zeker al een aantrekkingskracht. Nu maar hopen dat de composities voor de komende albums ook beter zullen worden.

Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik met dit debuut aan moet. Op zich hoor ik echt wel interessante dingen en zijn er genoeg momenten waarop je kan horen dat hier prima muzikanten aan het werk zijn maar ook lijkt het soms een stel talentloze pubers. Ik hoor wel de elementen die ik zou koppelen aan het weinige dat ik van The Cure al ken en het punkgeluid kan ik wel waarderen. Zo opent de plaat best lekker en mag de titeltrack er zeker wezen. Maar waar Jimi Hendrix het lynchen van Foxy Lady aan te danken heeft, is me een raadsel. Lost van de soms wanstaltige vertoningen vind ik het debuut sowieso vrij rammelig en onlogisch. Daar zit een zekere charme in, maar het doet de band hier geen goed.

Boys Don't Cry was het oudste album van The Cure dat ik leerde kennen, dankzij de fonotheek in het dorp. Ik wist niet dat dat eigenlijk een heruitgave van dit Three Imaginary Boys was, de eigenlijke debuutplaat van The Cure.
De groep is hier nog in de beginfase, met een hoes die frontman Robert Smith nooit zou hebben uitgekozen. Sterker nog, naar aanleiding van deze lamp-met-koelkast-met-stofzuiger zorgde hij ervoor dat het artwork nooit meer uit handen zou worden gegeven.
Onlangs kwam ik deze bij toeval op cd tegen, met bovendien een tweede cd met 20 bonussen, de editie uit 2012. Wist niet eens dat deze bestond en aarzelde niet. Lang leve platenzaken!

De melancholie waar ik zo van houd klinkt op Another Day, Fire in Cairo en Three Imaginary Boys, voorlopers van de navolgende albums Seventeen Seconds en Faith. Maar vooral klinkt muziek die hoorbaar uit punk voortkwam zoals in het felle It's Not You, al is dat meestal zonder scheurend gitaartje. Ontegenzeglijk is het talent van Smith te horen, ook als de toen nog jongens Jimi Hendrix' Foxy Lady bijna onherkenbaar omvormen naar een passend Curejasje.

Cd2 heeft als titel Rarities 1977-1977. Soms is het grappig, soms interessant, soms sterk of dan weer niet. Een vermakelijk schijfje: thuis- en studiodemo's, nummers die afvielen voor het debuut en drie liveversies.
Pure punk klinkt op Heroin Face en I Just Need Myself; voor het eerst dat ik die ruwe geluiden bij de groep hoor. Verder onder meer een vermakelijke oerversie van 10:15 Saturday Night (later op de cd nog eens twee versies van het lied) en de nummers die op de elpee Boys Don't Cry nieuw waren.

In het cd-boekje een biografie rond dit debuut met enkele foto's, waarop de mannen (naast Smith Lol Tolhurst en Michael Dempsey) nog lange haren hebben in de stijl van de jaren '70, geheel anders dan het gothic imago met lippenstift waarmee de groep later in de jaren '80 naar buiten trad.

Een meer dan aardig debuut en de bonus-cd maakt het alleen maar leuker.