The Cure - Three Imaginary Boys (1979)

10.15 Saturday Night komt vaak live beter tot zijn recht.
Foxy Lady had voor mij niet op dit album gehoeven; niet echt een meerwaarde, maar gelukkig heeft The Cure niet vaak nummers gecovert.

Wat is nou precies het verschil tussen dit album en Boys Don't Cry?

Of is dit simpelweg gewoon hun tweede album?

dit is hun eerste album en boys don't cry eigenlijk ook.

boys don't cry was de heruitgave van three imaginary boys voor de amerikaanse markt.
er werden een paar extra liedjes aan de lijst toegevoegd en de trackvolgorde was ook veranderd.
en natuurlijk een andere hoes en titel.

persoonlijk vind ik ''boys don't cry'' beter dan ''three imaginary boys'' simpelweg omdat de gelijknamige cure-classic ''boys don't cry'' erop staat.

Zojuist na al die jaren weer eens gehoord; 10:15 Saturday Night kénde ik nog. Mooi nummer hoor! Verder is de eerste emotie die ik krijg bij het beluisteren van dit album (voor het eerst vandaag, ik kende deze nog niet) die van vertedering. Och och en dit is later de band geworden die een album als ´Faith´ maakte. Wat een heerlijk simpele productie hier nog, waarbij het geluid van de drums een in een iets te klein studiootje lijkt opgenomen; maakt het bepaald ´punky´ inderdaad. Een historisch interessante plaat dus ook: het begin van de new wave is hier goed in te horen.

Dit albumdebuut van 1 van de invloedrijkste bands uit de muziekhistorie heb ik onlangs op LP gekocht. De originele 1979-persing uit de UK welteverstaan! Leuk, die inscriptie in de afloopgroef... En dat je destijds in het duister tastte wat betreft de songtitels: deze werden alleen weergegeven met symbolen ipv met woorden...

Nu ik mijn geluk heb geuit over de aanschaf van een mooie (near-mint) vinyl-versie van dit album nu nog iets over de inhoud.

Het album toont alle kwaliteiten die The Cure door de jaren heen (in ieder geval in de jaren 80) heeft laten zien. De muziek en de productie doen sterk denken aan de jaren 60 en dat bevalt mij en vele luisteraars enorm. We leven op dat moment echter een decennium later en er worden problemen van die tijd behandeld, zoals depressie(?) en vervreemding.

Ik ga het album niet nummer voor nummer langs, doe dat zelf maar Iedereen mag beweren wat hij/zij wilt, het blijft een album dat verantwoordelijk is voor veel donkere muziek nadien.

5*

"Fire in Cairo" doet het toch voor mij

Ja, zo een invloedrijk nummer dat het haast beangstigend wordt.

Another Day is een prachtig nummer! Het voorspelt de komende songs die The Cure nog zou gaan maken! Ik zet dit nummer altijd op Full Volume! De eenvoud van dit nummer spreekt boekdelen! Om maar te zwijgen van Object!

"Another Day" en "Object"... Mmmmhh.... Leuke nummers, maar met name de laatstgenoemde is in mijn optiek toch een nummer met een hoge punk-nalatenschap en geen voorspellend nummer. "Another Day" komt misschien wat meer in de richting.

Maar "Grinding Halt", "Fire in Cairo" en de titeltrack vind ik dan toch wat meer in die buurt komen. Neemt niet weg dat "Another Day" en "Object" fantastische (Cure-)nummers zijn...

Deze valt me beter mee dan in het begin.
Hier staan toch wel wat redelijk sterke nummers op : 1,3,4,5 en 9 en ook Fire In Cairo. Heel wat minder zwaarmoedig dan andere Cure-platen en eigenlijk gewoon heerlije punk/pop/rock of whatever.

Ze waren hier nog duidelijk op zoek naar hun eigen sound. Smith kijkt nu terug op dit album als hun slechtste ooit. Maar als je zo weinig studiotijd krijgt als ze voor dit debuut hadden en meer dan 50% van de tijd opgaat aan het bijschaven van het drumgeluid, dan hou je logischerwijs een redelijk kaal product over.
Hoewel hier wel te horen is dat er potentie is (en vooral nog veel rek zit in Smiths' schrijfkwaliteiten) blijft deze plaat ondanks een paar uitschieters (10.15 Saturday Night & Fire in Cairo) redelijk middelmatig. Ik snap dat dit voor de geschiedenisboeken een klassieker moet heten, maar sommige songs scoren met alle goede wil van de wereld niet hoger dan middelmaat. Toch vind ik het totale album nog best goed te pruimen. Ik heb de deluxe editie, dus kan in elk geval nog wel genieten van Boys don't Cry en het fenomenale Jumping someone else's Train!

***

THREE IMAGINARY BOYS is de Cure prematuur.
Enkele sterke nummers, een paar wisselvallige tracks
en gek genoeg geen enkele singel (weer goed gemaakt op Boys don't cry).
Sta me toe om hier mijn zelf gekozen trackorde te volgen.


Killing an Arab was als debuutsingel meteen ook een statement.
Muzikaal op een kameel en tekstueel flirtend met het existentialisme van Camus.

10.15 saturday Night was de b-kant (zeg maar dubbele a-kant) van Killing an Arab.
Als albumopener ook meteen de meest tijdloze song van de plaat.

Accuracy vind ik een best te doene albumtrack.
Ik ben er niet wild van, al plakt hij wel lekker tegen Saturday Night.

Grinding Halt is een tweede hoogtepuntje.
Met een bijzonder catchy en dansbaar haakje in de gitaarmelodie.

Another Day vind ik weinig overtuigend, al hoor ik wel al dat typische ritme.
Het lied sleept zich echter ongeïnteresseerd door de groeven van de plaat.

Subway Song is dan wel een merkwaardig experiment.
Mondharmonica, jazzy moods en een huivereingwekkend slot.

Boys don't cry is een onbetwiste klassieker.
Een briljante tekst in een onweerstaanbaar dansbaar popjasje.

Meat Hook klinkt als een grappig b-kantje.
Het nummer doet zijn titel alle eer aan door de funny hooks.

So what vind ik opnieuw een interessanter nummer.
De groep durft hier een meer eigen interpretatie aan de song te geven.

Fire in Cairo is wellicht het meest op de toekomst anticiperende nummer.
Zit zelfs zo vlot in elkaar dat het gerust een singel had kunnen zijn.

Jumping someone else's Train is muziekkritiek in een drie minuten popsong.
In tegenstelling tot anderen wil de groep graag een eigen geluid ontwikkelen.

Three imaginary boys zit al helemaal in het ritme van Seventeen Seconds.
Geen ijzersterk nummer, maar wel met de blik vooruit vorm gegeven.


Tot hier mijn eigen versie van het album.
Hieronder de ontbrekende tracks die het plaatje vervolledigen.


Foxy Lady van Jimmy Hendrix lijkt een beetje misplaatst.
De enige Cure cover die ooit een album haalde.

Object is meer rechttoe rechtaan, zeg maar mainstream punk.
Wel een beetje heavy voor dat iele stemmetje van de nog jonge Robert.

It's not you ligt in het verlengde van Object.
Doordeweekse punk die te weinig de eigen stempel van de groep draagt.

World War stond aanvankelijk alleen op de vinylversie van het Boys don't cry album.
Sinds 2004 ook op de deluxe editie van Three Imaginary Boys, maar mij onbekend.

I'm cold (b-kant Jumping someone else's Train) is een dreun van een compositie.
Een wat driftig zoekexperiment naar een eigen geluid.

The weedy Burton is het ongetitelde codaatje van het originele album.
De Cure klinkt hier grappig genoeg als het eerste het beste ballroom orkestje.

Ik heb dan van dit album ook uiteindelijk de Deluxe-versie gekocht.

De band staat hier al behoorlijk op scherp, maar in een wat meer ongecompliceerde manier wat ik wel verfrissend bij ze vind klinken. De bas van Michael Dempsey valt al direct op omdat het funkier klinkt (maar niet zo inventief als Simon Gallup's werk) en de nummers zijn ook veel hoekiger en punkier. Ik vind het niveau over het algemeen erg hoog, maar Accuracy, 10:15, Grinding Halt, Meathook en Fire In Cairo steken er wat mij betreft bovenuit Het desolate van wat hierna kwam komt al in enkele nummers aan bod (vooral het afsluitende titelnummer), maar in z'n soort klinkt het ook al uniek.



Mee eens. Vergeleken met de nieuwere bands die dit nadoen is dit veel en veel beter gedaan.

Met Seventeen Seconds de beste twee lp's van de Cure.
daarna hebben ze nog veel moois gedaan, en alle lp's en later cd's van de Cure behoren tot de klassiekers van de 80er, en later 90er en nu jaren., dat wel..

Maar eh.. niet om t een of andere... maar eh..
ik heb een dag en 15 x luisteren geleden een ontdekking gedaan:
de warsaw lp van joy division uit 1978
Downloaden en luisteren!
Die is ehhh.. de moeite waard..

(en ik plaats de oproep niet voor niets bij deze eerste lp van de cure..)

* Voor de liefhebbers, hier kun je de lp als zip downloaden,
en na ontzipppen de hele lp luisteren. *
[modknip downloadlink]

Rock on !

Ja inderdaad, als je deze waardeert kun je gaan voor Warsaw.

Dit is dan ook meteen een deluxe edition waarbij de tweede cd ook de cd speler meer dan eens ziet.
`4****

Mooi album maar spijtig dat Boys Don't Cry, Jumping someone Else's Train en Killing an Arab hier niet op staan, althans op het origineel.

Killing An Arab staat helaas ook niet op de remaster bonus disc, volgens de platenmaatschappij zou de tekst te controversieel zijn.

En dat terwijl het nummer is gebaseerd op het prachtige boek The Stranger van Albert Camus. Gaat over iemand die een Arabier doodschiet. Hij krijgt hiervoor de doodstraf, niet vanwege de daad op zich, maar omdat hij geen enkel berouw toont.

Matig debuutalbum van The Cure. Beetje rammelige poppunk a la The Clash, maar dan zonder de puike liedjes. Het klinkt allemaal een beetje licht en magertjes, al heeft het openingsnummer wel iets aandoenlijks en is Fire in Cairo ook leuk.

Binnenkort 17 Seconds maar eens in de herkansing.

Zonder de puike liedjes... Another Day, Fire In Cairo, Saturday Night, Grinding Halt, stuk voor stuk nummers van minimaal hetzelfde niveau als die zgn. Clash 'klassiekers' hoor..

Wel, zo'n Clash-fan ben ik nou ook weer niet (London Calling op 3,5*), maar ik vind Spanish Bombs, Guns of Brixton, ed. toch wel een stuk beter. Misschien ook niet helemaal eerlijk, omdat die niet van een debuut komen (maar wel uit hetzelfde jaar, 1979). Vind de nummers hier ook iets te saai en eenvormig.

Mmm, dat kan. Ik vind de Boys Don't Cry versie ook een stuk beter, geen wonder met de singles Boys Don't Cry en Killing An Arab daarop. Maar desalniettemin doet dit weinig onder voor die nummers van The Clash. 10:15 is echt zo'n nummer wat de Clash ook graag had willen maken. Maargoed, ik ben ook geen groot liefhebber van The Cure in deze periode, net zomin als The Clash's gehele oeuvre..

Maar nog, het is het enige nummer uit de periode 1979-1987
dat niet geremastered is (Join the Dots en deluxe edities in acht genomen).

Foei foei foei ... en waar blijven Disintegration, Mixed Up en Wish?
Nog drie albums die een facelift verdienen na al die jaren.

Ik vind die nummers ook wel een stuk beter dan wat hier op staat, met name Killing an Arab.

Voor Killing An Arab haal je gewoon het beste verzamelalbum aller tijden: Staring At The Sea! . Dan zet je het geluid gewoon iets harder.

Warzaw vind ik persoonlijk helemaal niets, nietszeggend, en dan kort daarna Unknown Pleasures maken, het verschil kan niet groter zijn.
Weer on topic zoals dat zo mooi heet, deze lp is natuurlijk op zich al legendarisch met de hoes, ook ik vind Boys don't cry mooier vanwege Jumping en Boys die er op staan, maar deze staat als een huis.
Het is natuurlijk altijd persoonlijk wat de mooiste platen zijn, maar deze (of die nu TIB of BDC heet) volgt na 17 second als the Cure beste, Faith is ook mooi, Pornography doodgen... eh geproduceerd maar natuurlijk persoonlijk, the Top is bij vlagen fantastisch net zoals Desintegration.

Voor zover ik weet is alles van The Cure t/m Disintegration redelijk briljant.

Bij vlagen vind ik deze beter dan Disintegration of 17 secs zeg. Ik had dit totaal niet verwacht. Vandaag voor het eerst beluisterd, toen ik hem aan iemand cadeau gegeven heb...


Waar ik spijt van kreeg.

Nummers als Grinding Halt maken mijn dag.

4*

Deze heb ik nu ook een paar keer volledig beluisterd. Hier hoor je een hele andere Cure dan je gewend bent van de albums hierna. Ik vind het wat klinken als een poppunk album, net als het debuutalbum van The Clash, de nummers klinken hier ongeveer net zo op, alleen iets minder intens. Echte hoogtepunten zijn me na 2 complete luisterbeurten dan ook niet echt opgevallen.

Een aardig debuut, maar voor mij begint het debuut van The Cure eerder met 17Sec.