Y & T - Black Tiger (1982)

Vinyl is niet per definitie beter in geluid. Sommige albums met een lange speelduur klinken beter op cd. En albums die gemasterd zijn voor cd en zo op lp gezet zijn klinken ook niet zo best.

Deze lp's van Y&T zijn nog makkelijk te vinden voor weinig geld. De cd van Black Tiger zal moeilijker zijn. Daar bestond eerst enkel een Japanse persing van en later is er nog een reissue (met bonustrack) op Universal verschenen, maar beide zijn out of print.

Bij de concerten van Y&T kun je zo ongeveer alle CD's van de band kopen. Zo ben ik iig aan mijn digitale exemplaar van Mean Streak gekomen, maar volgens mij lag Black Tiger er ook gewoon tussen. Y&T doet ons landje nog regelmatig aan, en met een beetje mazzel kun je jouw exemplaar afrekenen bij Jill, de vrouw van Dave Meniketti.

Black Tiger is gewoon te koop voor 12,95 incl verz. kosten bij wowhd.nl (voormalig CDWOW),zo ook mean streak. Dus...............

Niemand beweerde ook dat het niet zo was, het ging om aanschaf op vinyl

Inderdaad. Bij cosmox zijn ze zelfs nog goedkoper (10 euro). Opnieuw verschenen op Krescendo in 2008.

Die oude cd's (t/m Ten geloof ik) waren voordien nooit in Europa verschenen. Vandaar.

Mijn exemplaren zijn allemaal Japans. Op Earthshaker en Contagious na. Daar heb ik Amerikaanse persingen van.

Weer een uitstekend album van Y&T, met heerlijke rocknummers als Open Fire, Forever of Black Tiger mar ook weer zo`n geweldig mooie rockballad als Winds of Change. Het stemgeluid van Dave Meniketti is zo mooi en zijn gitaarwerk magnifiek.

Gave hoes, gave sound. Erg droog, met net genoeg reverb om toch hard te klinken.

Meer op de jaren 70 dan op de jaren 80 gerichte bluesy hardrock met een goed schreeuwende/zingende zanger.

Merendeel van de nummers zijn nogal midtempo, maar dat drukt de pret niet.

Evenals haar voorganger een priam product van deze heren. Ook nu weer een topnummer voor het laatst bewaard

Het schrijven van een ballade kun je wel aan Meniketti overlaten inderdaad. Zelfs het zwakste Y&T-album Down for the Count bevat met Hands of Time toch nog een prima ballad.

Eerder deze middag op vinyl aangeschaft en inmiddels al een aantal keren onder de naald gelegd. Dit hoort naar mijn mening bij de beste albums van ze. Het gitaarwerk klinkt geweldig en het enthousiasme spat ervan af. De nummers zijn lekker kort en krachtig. Wederom een plaat vol fijne muziek van deze mannen.

lekkere rock plaat, maar ik vind de plaat hierna toch wat meer knallen. Toch is dit een erg goede en lekkere plaat.

Het blijft toch vreemd als je Y&T ook maar één keer live hebt gezien of gehoord dat ze dat niet op die manier op een studioalbum kunnen overbrengen. Bij deze Black Tiger vind ik het verschil nog het grootst.

Het bonus nummer Somebody for me, die in 2005 is toegevoegd, is een erg goed nummer.
had niet misstaan op het reguliere album.

Dat is wel met meer bands zo. Ken zelfs zat bands waarvan ik thuis amper een elpee op zet, de live-concerten van dergelijke bands is waar het vooral om gaat.
(Van Y&T mag ik overigens graag toch een album opzetten). Van dit album worden heel wat songs nog steeds live gespeeld (bijv. Black Tiger, Hell Or High Water, Open Fire).
In oktober (pas) komen ze weer voor een aantal concerten naar Ned./Dld./België.

Samen met Earthshaker het beste wat Y&T te bieden heeft.

Is bij heel veel Amerikaanse hardrockbands. Luister maar eens naar bv BOC, REO Speedwagon, Styx enz enz. enz. In de studio heel braaf, live de gitaren voorop en veel heavier. Al moet ik wel zeggen dat ik Y&T veel beter vind dan genoemde bands, ook in de studio.Daarnaast zijn er weinig bands die de energie en emotie die Meniketti en consorten op het podium laten zien, maar een beetje kunnen benaderen, laat staan evenaren. Met name Dave zelf is hier een geweldig voorbeeld van. Voor mij de beste liveband die er bestaat

Discogs kent Y&T hardrock/heavy metal toe, Wikipedia gaat daarin mee. Hoor nu Black Tiger weer eens terug en in mijn herinnering was het album heavier. Earthshaker ook gedraaid en die klinkt in vergelijking ruiger en harder. Songtechnisch heeft dat album in tegenstelling tot Black Tiger geen mindere momenten, maar de productie van Black Tiger is werkelijk heel subliem gedaan door Max Norman (Ozzy, Savatage, Loudness) en is een genot om te horen. Die in eerdere berichten gememoreerde mindere nummers vind ik nu meevallen en kan me er in vinden als iemand Winds of Change mooier vindt dan I Believe in You.

Wat betreft Black Tiger van Y&T verging het mij als bijna iedereen. Enerzijds vond ik 'm niet zo goed als Earthshaker, anderzijds verre van matig. In haar radioshow constateerde Hanneke Kappen hetzelfde, om vervolgens enthousiast muziek ervan te draaien in die zomer van 1982.

Mijn favoriete nummers: opener From the Moon, een statige instrumentale versie van het schitterende Forever met z'n heerlijke riffs, de afsluiter van de A-zijde, op de plaat echter gevolgd door de knaller Open Fire. Op de B-zijde zijn het de titelsong en Winds of Change die mij pakten. Her en der klinken spetterende gitaarsolo’s en ook qua zang valt er veel te genieten, wát een stem heeft die Dave Meniketti toch. De gitaren hadden misschien nog iets harder in de mix gemogen, maar knallen doet dit plaatje zeker.

Hun beste album? Nee. Maar zat bandjes in de hardrock komen nog niet eens in de buurt. En dan hun livereputatie... Heb ze nooit live gezien en toen het er eindelijk van zou komen, zegde Meniketti af met rugproblemen. Hopelijk komt dat in de nabije toekomst goed.

Dat is inderdaad te hopen, al is het op dit moment twijfelachtig nu bij Dave Meniketti prostaatkanker is geconstateerd. Kennelijk waren ze er vroeg bij met die diagnose, waardoor de vooruitzichten redelijk positief zijn (althans in dit bericht uit februari van dit jaar).
En dat twee andere originele leden (Leonard Haze en Joey Alves) niet meer in het land der levenden verkeren, wist je waarschijnlijk al. Niettemin: de band bestaat nog steeds, zij het in een heel andere bezetting en toerde tot voor kort ook nog altijd met een behoorlijke regelmaat.

Ik heb de band enkele malen op festivals gezien (o.a. mijn eerste Pinkpop, 1982), en als hoofdact een keer bij mij thuis in de buurt: in 2003 in Het Podium in Hardenberg. Wel een besneeuwde rit er naar toe, maar zeer de moeite waard. Passie en inzet, zoals altijd, en het dak ging eraf.

Over deze Black tiger: ja, als opvolger van Earthshaker was het natuurlijk lastig om dat album te overtreffen. Dat gebeurt hier ook niet, omdat het album individuele hoogtepunten als I believe in you en Rescue me ontbeert. Maar ook deze kent een aantal geheide krakers: Hell or high water, Open fire (niet voor niets de titel van het later verschenen live-album), Forever en de machtige afsluiter Winds of change. Zelf heb ik, ondanks het seksisme ( 'Ratin' all the women from one to ten') ook Barrooom Boogie altijd een heerlijk nummer gevonden.

Ik ben het eens met je stelling dat dit misschien niet hun beste album is, maar dat er zat bands zijn die er alleen maar van kunnen dromen dat ze ooit zo'n kraker zouden kunnen afleveren.

Ik geef Earthshaker net de voorkeur, maar het verschil is miniem

Kennemore is ook al 11 jaar dood. Ze treden al weer geruime tijd op, al touren ze nog niet echt omdat Meniketti nog niet helemaal op kracht is, maar de bedoeling is wel dat ze volgend jaar weer naar Europa komen. Meniketti is overigens genezen verklaard.

Ha, dat geeft hoop! Op de bandsite zie ik inderdaad enkele concerten voor 2023 gepland staan, hopelijk komen ze ook de Grote Plas over.

Op de site gisterennogvandaag.com vind je in de rubriek 'Hard-rock' een interview met Meniketti uit het Belgische blad Joepie, ten tijde van Black Tiger. Zie hier of zoek op de kop 'Vanavond 40 jaar geleden, AC/DC te gast in Vorst-Nationaal in Brussel (6 december 1982)'.

Na het ronduit geweldige "Earthshaker" vond ik deze opvolger toch wat tegen vallen. De hoogtepunten zijn wat mij betreft het lekkere "Forever" en de ballad "Winds of Change" . Het titelnummer kan er ook goed mee door, maar een nummer als "My Way or the Highway" met dat David Lee Roth-achtige gebrabbel tussendoor, vind ik waardeloos.
Niettemin blijft Y&T voor mij een van de betere hardrockbands uit de vroege jaren 80. Eerlijk gezegd heb ik ze daarna niet meer zo gevolgd, maar als iemand mij kan tippen over een later album van deze band die de moeite echt waard is, houd ik mij aanbevolen.

In principe hebben ze nooit een slecht album gemaakt. Als je voor deze 4* geeft dan kun je de rest ook rustig luisteren zonder enorme tegenvallers tegen te komen. Er zal een keer een 3* of 3,5* tussen zitten al naar gelang je persoonlijke smaak. Maar door de ondergrens zakken ze nooit in mijn beleving.

Pak dan ook vooral Meniketti's soloalbums er vooral eens bij. 'On The Blue Side' is een fraaie bluesplaat en diens opvolger 'Meniketti' bevat weer ouderwetsch Y&T materiaal.

Ik zag op YouTube gelukkig weer wat recente live beelden van de goede man. Hopelijk blijft hij uit de lappenmand. Black Tiger is niet zo sterk als Earthshaker, maar het blijft een fijn album.

een te gekke plaat!! 2 x live gezien, machtig!