UFO - Phenomenon (1974)

Joey 2000 nog maar 9 jaar?? Goede muziek smaak hoor! zeker zo door gaan je bent een goed voorbeeld voor de rest van de jeugd

Over het Album:
Heerlijk album! en zeker 1 van UFO´s beste!
Zoals Kronos al eerder zei: een echte klassieker!
Deze plaat is zoals echte lekkere jaren 70 rock hoorde te zijn! Heerlijke gitaar rifjes die de hele tijd blijven rocken, en een paar mooie ballads om het album een goede balans te geven!!
Mijn 3 favorieten tracks zijn toch wel:Docter Docter,Build for Comfort & natuurlijk Rock Bottom!
Lekkere solos,Goede Zang,Lekkere Bas Partijnen,Goede Texten!
Deze is zeker weten minimaal 4,5 sterren waard! UFO zoals UFO hoort te zijn

De destijds 19 jarige tiener Michael Schenker maakt hier zijn debuut bij UFO, weg met die vage space-rock en voor het eerst volwassen klinkende (hard)rock songs met natuurlijk spetterend gitaarwerk von der Meister selbst.
Vergeet niet het is 1974 en het is niet zo dat dit je speakers echt uitknalt, de productie klinkt nogal basic en droog wat op zich niet erg is.

Sommige songs stellen niet zoveel voor maar Michael Schenker tilt het met zijn gitaarspel naar een hoger plan wat de opener meteen al laat horen (geldt ook voor "Time on My Hands").
Een mooi veelal akoustische song "Crystal Light", in de hardrock kon toen meer als nu en je hoort het schitterende resultaat.
De sudio versie van de UFO klassieker "Doctor Doctor" doet vrijwel niet onder voor de beroemde live versie wat ook geldt voor "Rock Bottom"
Een rustig kabbelend begin van "Space Child" wat de opmaat vormt voor bijna een sfeervolle 2 minuten durende gitaarsolo.

Let wel, dit is totaal anders als die beroemde live-plaat "Strangers in the Night" wat die bevat vrijwel geen rustig werk wat dat betreft hoor je hier veelal een totaal andere kant van UFO.

De gitaarrif op "Oh My" zou zo van Status Quo kunnen zijn maar het hele nummer door klasse solos van Michael die hier echt het verschil maakt tussen een gewoon rockbandje of een klasse hardrockband.
Echter ook hij kan "Build for Comfort" niet redden, een suffe blues-cover.
Wel heel mooi is het instrumentale "Lipstick Traces" en mijn favoriet het gevoelige dromerige "Queen of the Deep" waar ik gelukkig ook een live versie van heb.

Een hoeksteen van de melodieuze hardrock deze plaat, er kwamen 5 hele mooie jaren aan !

In augustus dit jaar overleed gitarist Bernie Marsden, met wie UFO de studio introk voor demo Give Her the Gun, geproduceerd door Nick Lowe. Hiermee kreeg UFO een platencontract bij Chrysalis, onder de indruk van het materiaal waarin voor het eerst blues werd verwerkt. Meer hierover noteerde ik bij UFO's Live (1972). Van een vriend heb ik zijn biografie Where's My Guitar? te leen en die leest als een trein.

Hij vertelt dat gedurende zijn periode bij de groep (november 1972 - juli 1973) zijn populariteit bij de fans groeide. Zijn nieuwe materiaal met bluesinvloeden werd omarmd door de fans. In Duitsland maakte zanger Phil Mogg ruzie met een promotor die op posters 'UFO featuring Bernie Marsden' zette.
Het leidde er in Londen toe dat een jaloerse Mogg hem tijdens een concert in het gezicht sloeg, toen één van Marsden snaren brak: "Try to be more professional, country boy". Hierop deelde Marsden een beuk uit met zijn 1956 Gibson Les Paul Junior en groeide het besef dat hij niet lang meer bij de groep zou blijven.

Voor Phenomenon schreef Marsden Rock 'n' Roll Car en 16, die in gewijzigde vorm en titel op de plaat verschenen. Ook Oh my en de eerste vorm van Doctor Doctor zijn van zijn hand. In Duitsland wees hij Mogg op de kwaliteiten van Michael Schenker van Scorpions, maar deze wuifde dat weg.
De spanningen liepen zo hoog op dat bij een volgende Duitse tournee Marsden weigerde om mee te gaan, waarna het verhaal kwam dat hij zijn paspoort was vergeten. Tijdelijke vervanger: Schenker. Vervolgens werden in Engeland nog enkele optredens met Marsden gedaan, waarna deze de groep definitief verliet. De heren kwamen kort tevoren overeen dat ze naar de pers zouden doen alsof hij nooit in UFO had gespeeld, iets wat Marsden tot zijn jaren bij Whitesnake keurig deed.
Zover was het echter nog niet: hij belandde spoedig bij Wild Turkey, de groep van Glenn Cornick, de voormalige bassist van Jethro Tull.

Na Marsdens overlijden postte Mogg een sympathiek bericht mét bandfoto uit die periode op internet, dat ik op LinkedIn bij journalist Mick Lafon tegenkwam.

2016, de destijds nog maar net 18 jarige Wesley op weg met een kameraad richting het Gelredome. Ik had mijn rijbewijs net een maand en het was direct mijn eerste "verre" rit. Daar zaten wij dan, onze eerste echte concert van mijn favoriete band aller tijden: Iron Maiden. Tijdens het wachten en we onze zenuwen bijna niet meer in bedwang konden houden kwam daar het nummer Doctor Doctor. Zonder dat wij überhaupt wisten dat het blijkbaar de opener of de opwarmer van Iron Maiden is, althans door hun gekozen en inmiddels dus niet meer weg te denken voor hun concerten.

Nu dat het album vijftig jaar bestaat is het wederom enorm genieten. Ik heb daarom het besluit gemaakt om nu eigenlijk de albums integraal te luisteren, en zo mijn persoonlijke weg te banen in wat Ronald al; een band met veel ups en downs, al vind ik het persoonlijk een fantastische rock band.

Phenomenon heb ik vandaag eigenlijk al de hele dag op staan, en ik had eigenlijk ook helemaal geen zin om een andere plaat aan te slingeren want de plaat blijft voor mij aanstekelijk leuk. Wanneer Doctor Doctor aan gaat dan fleur ik helemaal op, eigenlijk denkend aan alle leuke Iron Maiden avonden, dus het nummer staat eigenlijk voor good times. En hoewel ik in dat opzicht met vele andere hier nogal een rookie ben in de muziekwereld noch bij de liveshows (Iron Maiden nu 4 keer live gezien), ik kan er van genieten.

Maar, buiten Doctor Doctor om kent deze plaat nog een persoonlijk favoriet. Rock Bottom is namelijk misschien één van dan wel niet mijn favoriete rock nummer wat ik tot heden heb gehoord. Ik denk persoonlijk wel dat hij tot één van mijn favoriete past aangezien ik namelijk niet kan oordelen wat nou mijn meest favoriete ooit is, al is de solo van Rock Bottom misschien wel doorslaggevend, die ik tevens uit mijn hoofd ken, volledig.

In 2022 stond Michael Schenker met zijn band live op Graspop Metal Meeting, in de bloed hitte stond ik daar toch als wederom kleine fan (wat je klein mag noemen) vooraan toch te kijken wat deze beste man nou in petto had, en toen hij de populairdere UFO songs ging spelen was ik als een kind zo blij, zeker toen Rock Bottom voor bij kwam.

Goed, je kunt het misschien al lezen. En hoewel sommige tracks wat catchy zijn en UFO zeker goede momenten maar ook slechte momenten kent, komt het er op neer dat deze plaat eigenlijk gewoon voor mij staat als good times, good feeling. Dat is voor een ieder persoonlijk natuurlijk, en zo geld het voor mij. Ik ga deze dagen zeker de rest luisteren, en ik heb er vertrouwen in nog een paar pareltjes te ontdekken, wellicht niet zoals op deze plaat maar, gezien de ratings komen er dus nog wat goede platen langs.