UFO - You Are Here (2004)

Geweldige CD die een nieuw tijdperk inluidde met Vinnie Moore. Met name ook drummer Jason Bonham is werelds. Jammer dat hij alweer weg is, groot verlies voor de band.

UFO rockt weer lekker op dit album. De opvolger van Sharks klinkt fris geproduceerd en Vinnie Moore is een waardige vervanger van Michael Schenker. Echte uitschieters ontbreken er op het album, tot de grote hoogten van een album als Obsession komt UFOniet meer maar voor een album van de laatste jaren is het zeker goed te pruimen.

Als je dan toch Michael Schenker moet vervangen, doe je best niet te veel moeite want in vergelijken verliest toch de volgende gitarist. Dat is nu eenmaal het onlosmakelijk lot van Michael Schenker in en uit UFO. En toch...

Zoals een collega op MusicMeter mij onlangs duidelijk maakte, weer eentje van UFO aangekocht? Natuurlijk deed ik dat omwille van een gunstige prijs maar ook na genoeg info over dit album te hebben ingewonnen want ik lette een paar weken geleden voor de eerste maal op de line-up: Mogg, Way en Raymond alias de drie oudstrijders aangevuld met drummer Jason Bonham en gitarist Vinnie Moore.

Absolute uitschieters zijn er voorlopig niet te vinden op dit album en ik zeg met opzet “voorlopig” want ook ik worstel nog met het probleem dat die Schenker nummers te vast gegroefd zijn in mijn hersenpan. En toch...

Ik ken Vinnie Moore, da's zeker dadde. Van hem heb ik de solo-albums Mind's Eye, Time Odyssey en Meltdown toen hij nog zijn kunsten vertoonde voor de Shrapnel stal en consoorten want Mr. Moore was één die supergitaristen. Op dit album lijk je hem nauwelijks te herkennen, weg zijn de duizenden vingers fratsen op de gitaar, welkom zijn de voor mij toch duidelijke invloeden van de Michael Schenker stijl. Dat is welkom en toch...

Het is niet Vinnie Moore die voor mij het verschil maakt op een album die nadrukkelijk verlangt naar vervlogen tijden, het is zanger Phil Mogg met een stem die onverslijtbaar lijkt en met een présence als een vis in het water. Daarom is dit wel een mooi UFO album. Die goeie tijden met Michael Schenker? Komen niet meer terug maar daarvoor heb je dan die albums.

De eerste plaat na de reünie met Schenker en het bevalt me eigenlijk bijzonder goed. Ik had ook niet verwacht dat ik dit een leuke plaat ging vinden, misschien ook meer omdat de band in na de eerste keer zonder Schenker eigenlijk snel bergafwaarts ging. Echter met de komst van Vinnie Moore redt deze plaat ontzettend, en hoewel Schenker niet onvervangbaar is creëert Moore wel gewoon de nodige sfeer en zorgt daarmee ook gewoon dat deze plaat echt swingt.

De vorige twee platen (Sharks en Covenant) hadden wel een walgelijke productie, deze lijkt opgelost te zijn nu? In ieder geval niet meer van die schreeuwlelijke fades tijdens de nummers, en daardoor luistert het ook een stuk makkelijker weg. Mogg had er duidelijk zin in, en zingt echt heerlijk. En met de nummers When Daylight Goes to Town en Mr. Freeze heeft de band weer twee nummers gebracht die in mijn afspeellijstje staan. Heerlijk!

Een lange inleiding, na de tweede witregel gaat het over You Are Here.

De drie albums die UFO in 1995, 2000 en 2002 met de teruggekeerde Michael Schenker had gemaakt, haalden noch in het Verenigd Koninkrijk, noch in de Verenigde Staten de albumlijsten. Dát was anders gehoopt. Geen terugkeer naar de (financiële) hoogtijdagen van eind jaren '70, die vooral met livedubbelaar Strangers in the Night (1979) was bereikt. Wat dat betreft was er geen verschil met de twee albums die UFO-zonder-Schenker als Way/Mogg maakte.
Volgens bandbiografie 'High Stakes & Dangerous Men' (2014) van Neil Daniels meldt de groep in januari 2003 dat Schenker is vertrokken, waarbij er inmiddels geen juridische redenen meer zijn die verhinderen dat men als UFO continueert.
Schenker zit in problemen: opnieuw door alcohol; schulden én een echtscheiding waarbij twee kinderen zijn betrokken verergeren de boel. De gitarist stelt orde op zaken: zo verkoopt hij gitaren plus andere persoonlijke bezittingen waarbij een tourbus, brengt met MSG Arachnophobiac uit en tourt, waarna hij zichzelf twee jaar later weer op orde heeft.
UFO meldt ondertussen dat ex-Europegitarist John Norum bij de band speelt; voor de tweede maal, als in 1995 bij de nasleep van de mislukte tour bij Walk on Water. Deze meldt echter enkele maanden later dat hij het aanbod heeft afgeslagen.
In juli 2003 duiken er geruchten op dat Vinnie Moore zich bij UFO heeft aangesloten, hetgeen in 2004 officieel wordt. Hem kende ik van het ijzerksterke en keiharde debuut van Vicious Rumors (1987) én van zijn subtielere soloalbum Mind's Eye (1986). Ander werk had mijn oren niet bereikt, waarbij zijn periode bij Alice Cooper ten tijde van Hey Stoopid (1991). Een vriend van Moore tipte hem, waarop de snarenman een demo naar UFO's Duitse manager Peter Knorn stuurde; ze kenden elkaar al van een ontmoeting in de VS toen Moore voor Schenker opende.
Toetsenist (en soms gitarist) Paul Raymond keert terug, waarmee een vol livegeluid én variatie zijn gewaarborgd. Derde grote verrassing is de komst van drummer Jason Bonham, die aan de groep wordt gekoppeld door Spike, de frontman van The Quireboys, de groep waarin Phil Moggs neef Nigel bassist is.

You Are Here wordt opgenomen in het Duitse Celle in de Area 51 Studio met Tommy Newton (Thomas Metzger) als nieuwe producer. Daarmee klinkt de boel coherenter dan de voorgangers. Net als op voorganger Sharks gaat UFO met hard rockende slidegitaren van start, hier When Daylight Goes to Town geheten. Een ijzersterk nummer, mede dankzij de rauwe tegenzang in het refrein van bassist Pete Way.
De nummers daarna hebben meer tijd nodig, maar geleidelijk pakt Black Cold Coffee met zijn gecompliceerde gitaarlicks. The Wild One is midtempo. Moore speelt gevarieerd: van robuuste hardrock via snufjes blues en shredracerij naar de nodige akoestische partijen.
Give It Up is lekker uptempo, solide stoempend als een wielrenner, Call Me is degelijk midtempo en Slipping Away begint verrassend met hoge o-hoo-hoozang van Phil Mogg (doet ie anders nooit), waarna het swingend vervolgt met sterke melodieën en een kwetsbaar gespeelde brug.
De tweede helft begint met The Spark That Is Us, voor mij het tweede absolute hoogtepunt van de plaat. De coupletten bevatten drie maten vierkwartsmaat, gevolgd door een tweekwarts. Omdat Bonham drummer is, denk ik al vlug aan diens vader John, toen deze bij Led Zeppelin Kashmir inspeelde.
De nummers daarna zijn qua tempo te vaak midtempo of nét iets sneller, waardoor enige eenvormigheid ontstaat. Neemt niet weg dat Sympathy een heerlijke massief refrein bevat en in het intro van Baby Blue klinkt práchtig akoestisch gitaarspel.

Ik geef na die zwakkere tweede helft een 7,5 als cijfer, uitgedrukt in 3,5 ster. Geoff Barton van Classic Rock was overigens rázend enthousiast, zo schrijft Neil Daniels in de bandbio: "I began to wonder if this might be the finest studio album of UFO's entire 35 year career."
Eind augustus 2024 verscheen een heruitgave bij Cleopatra met als bonustrack Messing up the Bed. Daarbij ook op 2LP in goudkleur verkrijgbaar.
Ex-UFO-toetsenist Danny Peyronel bracht eveneens in 2004 een album uit dat qua titel én hoes verwees naar No Heavy Petting (1976). Daarop een cover van Highway Lady.

Volgende UFO-album werd het relatief onbekend gebleven Showtime van een jaar later.