Yes - Big Generator (1987)

Welkom bij alweer het 5de solo-album van Trevor Rabin, en de 2de waarbij hij Yes als begeleidingsband gebruikt.
Cynisch ? Ja en nee, zo staat o.a bij de produktie credits: produced by: Yes & Trevor Rabin.
Ik dacht toch echt dat hij gewoon een bandlid van Yes was, maar zijn naam moet toch apart vermeld worden.

Maar wat maakt het ook uit, deze plaat is lang niet zo slecht als de reputatie die hij heeft.
Mensen die het helemaal niets vinden vonden waarschijnlijk "90125" ook al niets, en kan ik begrijpen want dit materiaal verhoud zich tot de oude Yes zoals een solo-album van Freddy Mercury zich verhoud tot Queen's masterpiece Queen II.
Het creatieve verstandshuwlijk van Trevor Rabin en Yes heeft 3 kindjes voorgebracht die allen op hun eigen manier hun charme hebben (net zoals echte kinderen).
Het was een zware bevalling, al met al 2 jaar opnemen produceren en mixen.
Producer Trevor Horn had ruzie met toetsenist Tony Kaye en verliet het project terwijl Jon Anderson terugverlangde naar de oude Yes.

Ik vind 2 songs er duidelijk bovenuit springen nml het sfeervolle dreigende "Shoot High Aim Low" en het ijzersterke door Trevor alleen geschreven "Love Will Find a Way".
De perfecte gave produktie en studio trucjes zijn een meerwaarde die de songs net dat beetje extra geven om er met plezier naar te luisteren.
Die redden het logge titelnummer namelijk van het skippen, het enige minpunt hierop.
Het openingsnummer was een single en zet de toon voor de rest, niet al te moeilijk of uitgesponnen en vrijwel geen solo-gefreak.
Nog wel enig muzikaal avontuur in "I'm Running", vreemde maatsoorten dynamiek en een mooie opbouw oftewel het meest progressieve nummer.
"Holy Lamb" vind ik trouwens helemaal niet verkeerd, niets mis mee.

Typisch zo'n plaat die achteraf beter is als die lijkt, eigenlijk heb ik hem herontdekt doordat ik pas de originele CD heb aangeschaft.

Als je als seventees rockband eighties pop/prog gaat maken, balanceer je wat mij betreft op een heel gevaarlijk gebied. Ik heb al verschillende bands een onvoldoende verkocht. Qua stijl ligt het me vaak niet en wat ik vooral mis, is het oude vuurwerk.

Dat Yes hier het oude niveau niet haalt is jammer, maar niet uniek. Nog altijd zijn de paden nauw verbonden met Rush in mijn optiek. Qua geluid en ontwikkeling hebben de bands veel overeenkomsten. Waar Rush in de jaren tachtig nog met best goed werk op de proppen komt, zal ik toegeven dat ik dit verguisde album stiekem ook wel charmant vind. Daarmee doel ik niet op de veel te pompeuze titeltrack, maar Rhythm Of Love en Shoot High Aim Low mogen er absoluut wezen. Het zijn op deze momenten dat Yes de balans weet te behouden tussen kwaliteit en meegaan met de tijd. Nog altijd zingt Anderson erg mooi. Dit album verveelt me na een luisterbeurt of zes nog steeds niet. Ik twijfel daarom nog tussen 3,5 en 4 sterren. Yes komt nog steeds krachtig en energiek voor de dag. Ik denk dat dit het verschil maakt.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato

De lage score stemde me wat ongerust (en de titeltrack maakte dit niet veel beter), maar Shoot High Aim Low is toch wel echt een hele mooie track en het materiaal vanaf daar mag er best wezen. Nog een stapje meer vergelijkbaar met Rush (ten tijde van Hold Your Fire) en ditmaal ook met Genesis rond dezelfde tijd, wat betekent dat het rock-element, en helemaal het prog-element, toch wel langzaamaan goed verdwenen is. De band kan echter nog steeds wel mooie songs schrijven, het verschil is alleen dat het in vergelijking met de voorganger toch echt wel mierzoet is geworden en daarmee iets extra's mist dat ik op 90125 nog wel kon horen. Ik besef me nu ook weer eens extra dat er vanaf deze plaat ook echt helemaal niets is overgebleven aan materiaal wat ik ooit eerder heb gehoord, dus ik ben benieuwd waar we dan nu heen gaan qua sound.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Drama
5. Fragile
6. Time And A Word
7. 90125
8. Tales From Topographic Oceans
9. Yes
10. Tormato
11. Relayer
12. Big Generator

Ik was er al bang voor...

Bij 90125 sloot ik mijn bericht af met de volgende woorden:

Helaas blijkt het niet meegevallen te zijn. Ik hoor wel wat Yes elementen terug, maar dat is bij lange na niet voldoende om het schip te laten stoppen met zinken. Het voelt alsof ik naar een 'doorsnee' jaren 80 bandje aan het luisteren ben, en niet naar een band die vanaf hun oprichting tot aan 90125 een vrij eigen en uniek geluid hadden. Waar ik op 90125 nog wel enig begrip op kon brengen voor de koerswijziging, is Big Generator voor mij gewoon een no-go. Ik heb al vrij weinig met de sound van de jaren '80, dus dat helpt al niet mee, maar daarnaast zijn de composities hier simpelweg veel te vlak en is de productie veel te druk / vol.

En de spaarzame hoogtepunten die hier te vinden zijn (ik noem Shoot High, Aim Low bijvoorbeeld) doen me gewoon helemaal niets. Relatieve hoogtepunten zou ik het willen noemen, wanneer ik deze songs afzet tegen het vroegere materiaal van de band. Ergens is dat natuurlijk oneerlijk om te doen, maar ik wil er alleen maar mee zeggen dat ik de 80s kwalitatief veel minder vind dan de 70s en dat de archetypische 80s sound voor mij staat voor massa, kwantiteit en geld, en niet voor persoonsgebondenheid, spelplezier en kwaliteit (uitzonderingen daargelaten uiteraard).

Ik houd er niet van om veel woorden vuil te maken aan een plaat waar ik niks aan vind. Dat vind ik respectloos jegens diegenen die die muziek wel mooi vinden en de plaat wel een voldoende schenken. Progrock bands die jaren '80 hun koers wijzigden ten opzichte van de jaren '70 zijn wat mij betreft sowieso gevaarlijk bezig (dat ontkent bijna niemand), maar voor mij pakt die koerswijziging negen van de tien keer desastreus uit (wederom, uitzonderingen daargelaten natuurlijk). Ik heb niks met de kortere puntige songstructuren, de blikkerige drums, de monotone en saaie gitaarriffs en de verschrikkelijk klinkende synthesizers. Nee, de 80's en ik zullen nooit goed met elkaar overweg kunnen. Big Generator en ik ook niet: een album dat ik het liefst zo gauw mogelijk vergeet.

Stand:

1. Relayer - 5*
2. Close To The Edge - 5*
3. Going For The One - 4.5*
4. Fragile - 4*
5. The Yes Album - 4*
6. Drama - 4*
7. Time And A Word - 4*
8. Yes - 3.5*
9. 90125 - 3*
10. Tormato - 3*
11. Tales From Topographic Oceans - 3*
12. Big Generator - 2.5*