Yes - Big Generator (1987)

De lage score stemde me wat ongerust (en de titeltrack maakte dit niet veel beter), maar Shoot High Aim Low is toch wel echt een hele mooie track en het materiaal vanaf daar mag er best wezen. Nog een stapje meer vergelijkbaar met Rush (ten tijde van Hold Your Fire) en ditmaal ook met Genesis rond dezelfde tijd, wat betekent dat het rock-element, en helemaal het prog-element, toch wel langzaamaan goed verdwenen is. De band kan echter nog steeds wel mooie songs schrijven, het verschil is alleen dat het in vergelijking met de voorganger toch echt wel mierzoet is geworden en daarmee iets extra's mist dat ik op 90125 nog wel kon horen. Ik besef me nu ook weer eens extra dat er vanaf deze plaat ook echt helemaal niets is overgebleven aan materiaal wat ik ooit eerder heb gehoord, dus ik ben benieuwd waar we dan nu heen gaan qua sound.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Drama
5. Fragile
6. Time And A Word
7. 90125
8. Tales From Topographic Oceans
9. Yes
10. Tormato
11. Relayer
12. Big Generator

Achteraf bekeken een plaat die Jon Anderson deed besluiten maar weer eens zijn andere ex Yes collega's te contacten. Dat resulteerde in Anderson, Bruford, Wakeman & Howe, want Chris Squire was toen de beheerder van de merknaam Yes.
Anderson was ook bewust wat op afstand gebleven of gehouden met het maken van dit album. Trevor Horn haakte halverwege af, dus was Trevor Rabin alleenheerser met wat hulp van Squire.
Dan krijg je dus een plaat die bijna uit elkaar barst van een overtollige produktie met Amerikaanse allure.
Rabin is een vakman hoor, een alleskunner, maar wel eentje die van het volproppen is.
90125 heeft nog wel iets ruimtelijks en heeft flair, maar Big Generator is te veel gierende gitaren, keihard opgenomen drums en effecten. Weinig Yes in ieder geval.

Jammer, want sommige songs deugen heus wel, maar Rabin had hier in balans gehouden moeten worden.
De produktie doet echt te veel kwaad hier en bepaalde songs had ie beter voor een soloproject kunnen bewaren.

Waarschijnlijk heeft Rabin die kritiek destijds toch enigszins ter harte genomen. Zijn volgende solo album Can't look away uit '89 vind ik namelijk qua productie meer in het verlengde van 90125 liggen dan Big generator. Vind ik ook een betere plaat overigens maar dat terzijde.

Hupsakee, een halfje verhoogd. Eigenlijk hoor ik de verschillen met 90125 alweer stuk minder dan voorheen. Eigenlijk zo slecht nog niet dit album, maar ja, de 70's adepten zullen het hier niet mee eens zijn als voorgaande berichten zo lees.

gelukkig verschillen smaken, want dit is wel één van de minste albums van Yes! Pfft nier doorheen te komen

Deze heb ik al die jaren links laten liggen maar door de marathon van lennert en RuudC ben ik ook de albums van Yes gaan luisteren die ik nog niet kende.
Vanaf Tales en Relayer was ik al klaar met de band maar een plaat als Going for The One heb ik pas echt ontdekt, wat een parel.
Ook Big Generator vind ik beslist niet slecht, ondanks de 80's productie.
Zoals al eerder is aangegeven is Shoot High Aim Low een erg gave song.
Vooral de jaren '90 platen vind ik echt heel slecht en ongeïnspireerd. Fly From Here, van veel later, vind ik dan weer een verademing al mis ik wel Jon Anderson op dat album.
Nooit gedacht dat ik Big Generator beter zou vinden dan Tales en Relayer

@jurado: Nooit gedacht dat ik Big Generator beter zou vinden dan Tales en Relayer

Ja daar sta ik echt van te kijken, maar goed dat smaken verschillen toch??

Ik sluit me aan bij de constatering van Neal Peart. Ook ik sta daar echt van te kijken (zoals bij Tales aangegeven is dat uiteindelijk mij favoriete Yes album) en het is inderdaad maar goed dat smaken verschillen!

Absoluut!

Fantastische plaat, Rhythm of Love alleen al maakt het tot een 3-sterren album.

Na lange tijd weer gedraait. Prima plaat. Ben wel verbaasd naar de keuze van Squire en een 5 string bass. Op een aantal nummers zit ie 2 octaven onder de rest, wat bij mij overkwam als een onaangenaam brom. Smaken verschillen natuurlijk..

Ik was er al bang voor...

Bij 90125 sloot ik mijn bericht af met de volgende woorden:

Helaas blijkt het niet meegevallen te zijn. Ik hoor wel wat Yes elementen terug, maar dat is bij lange na niet voldoende om het schip te laten stoppen met zinken. Het voelt alsof ik naar een 'doorsnee' jaren 80 bandje aan het luisteren ben, en niet naar een band die vanaf hun oprichting tot aan 90125 een vrij eigen en uniek geluid hadden. Waar ik op 90125 nog wel enig begrip op kon brengen voor de koerswijziging, is Big Generator voor mij gewoon een no-go. Ik heb al vrij weinig met de sound van de jaren '80, dus dat helpt al niet mee, maar daarnaast zijn de composities hier simpelweg veel te vlak en is de productie veel te druk / vol.

En de spaarzame hoogtepunten die hier te vinden zijn (ik noem Shoot High, Aim Low bijvoorbeeld) doen me gewoon helemaal niets. Relatieve hoogtepunten zou ik het willen noemen, wanneer ik deze songs afzet tegen het vroegere materiaal van de band. Ergens is dat natuurlijk oneerlijk om te doen, maar ik wil er alleen maar mee zeggen dat ik de 80s kwalitatief veel minder vind dan de 70s en dat de archetypische 80s sound voor mij staat voor massa, kwantiteit en geld, en niet voor persoonsgebondenheid, spelplezier en kwaliteit (uitzonderingen daargelaten uiteraard).

Ik houd er niet van om veel woorden vuil te maken aan een plaat waar ik niks aan vind. Dat vind ik respectloos jegens diegenen die die muziek wel mooi vinden en de plaat wel een voldoende schenken. Progrock bands die jaren '80 hun koers wijzigden ten opzichte van de jaren '70 zijn wat mij betreft sowieso gevaarlijk bezig (dat ontkent bijna niemand), maar voor mij pakt die koerswijziging negen van de tien keer desastreus uit (wederom, uitzonderingen daargelaten natuurlijk). Ik heb niks met de kortere puntige songstructuren, de blikkerige drums, de monotone en saaie gitaarriffs en de verschrikkelijk klinkende synthesizers. Nee, de 80's en ik zullen nooit goed met elkaar overweg kunnen. Big Generator en ik ook niet: een album dat ik het liefst zo gauw mogelijk vergeet.

Stand:

1. Relayer - 5*
2. Close To The Edge - 5*
3. Going For The One - 4.5*
4. Fragile - 4*
5. The Yes Album - 4*
6. Drama - 4*
7. Time And A Word - 4*
8. Yes - 3.5*
9. 90125 - 3*
10. Tormato - 3*
11. Tales From Topographic Oceans - 3*
12. Big Generator - 2.5*

Dat kan je inderdaad beter niet doen, ik heb er slechte ervaring mee.

...sprak hij, refererend aan een voortgaande discussie bij een heel andere plaat uit de (late) jaren tachtig.

Ik kan me wel vinden in de mening van ABDrums (al heb je er toch nog best veel woorden voor nodig ). Ik ben zelf wat milder aangaande het algemene geluid van de jaren tachtig, maar feit is dat veel iconen uit de jaren zeventig slecht uit de voeten konden met de nieuwe tijd, en de aanpassingen die die tijd van hen vergde: kortere songs, productietechnische fratsen en synth-invloeden die aan het eind van het decennium al gedateerd klonken.

Ik moet zeggen dat ik destijds als Yes-fan helemaal niet zo ongelukkig was met 90125: de band paste zich prima aan aan de ontwikkelingen, kwam met een vernieuwd eigen geluid, dat eigenlijk voortborduurde op dat van voorganger Drama, ook zo'n plaat die ik prima kon en kan hebben, ondanks de vernietigende recensies destijds. Natuurlijk stond het nieuwe geluid mijlenver af van de hoogtijdagen van The Yes album, Fragile en Close to the edge, maar de groep leek een nieuw en jonger publiek te hebben aangeboord.

Toch leert opvolger Big Generator ons dat het een stap in de verkeerde richting was. Zodra de sterke composities opdrogen, wordt ook een Yes-album een plaat die past in het kille doorsnee-geluid van pop-acts in de jaren tachtig. Prog kun je het nauwelijks meer noemen, op de toch wel fraaie uitschieter Shoot high, aim low na. Verder vind ik Final eyes en I'm running best genietbaar, en de reden dat er bij mij toch nog drie sterren vanaf kunnen. Rhythm of love en Love will find a way zijn duidelijk bedoeld om de MTV-generatie aan te spreken. Het overige materiaal is niet echt slecht, maar voor Yes-begrippen toch wat ondermaats.

Maar het is vooral het geluid dat Big Generator de das omdoet: 90125 had nog wel een mooie ruimtelijke productie, met dank aan Trevor Horn. Maar die verliet halverwege de opnamen het schip, waardoor dit album vooral een volgepropte indruk maakt. En de tijd is niet vriendelijk geweest voor rock-albums als deze.

Mijn persoonlijke indruk is wel dat dit de meest 'eighties' klinkende plaat van Yes is. Het hangt er een beetje vanaf hoezeer je open staan voor een ander geluid dan dat van de toppers uit de jaren zeventig, maar ondanks enkele misperen vind ik dat Yes in latere jaren toch nog wel een aantal aanrdige platen heeft afgeleverd. Zoals Magnification, Talk, The ladder en vooral het tweeluik Keys to ascension. Al helpt het natuurlijk dat die laatste voor de helft is gevuld met uitstekende live-registraties van hun topnummers.

Dat geldt niet alleen voor de progbands: sowieso heb ik niks met de sound waar de jaren '80 voor staat. Ik begrijp de noodzaak van progbands om mee te gaan met dat geluid (want ja, wat moet je anders. Je kunt niet best stoïcijns door blijven gaan, geen platen meer verkopen en uiteindelijk je band opdoeken), maar dat neemt niet weg dat ik een fervent tegenstander ben.

Om dan toch op een positieve noot te eindigen: niet alle albums waar de 80s sound op te horen is en/of de albums van progrock bands uit de jaren '80 zijn slecht. Van eerstgenoemde is bijvoorbeeld Talk Talk met The Colour of Spring een goed voorbeeld, een zeer genietbaar album die ik met 4* heb beoordeeld. Van laatstgenoemde is bijvoorbeeld Genesis met Duke een goed voorbeeld, Rush doet het in de jaren '80 ook behoorlijk goed, King Crimson weet de jaren '80 door te komen door de jaren '80 in hun sound te incorporeren (waarvan Discipline natuurlijk hét voorbeeld is), etc. Hier wil ik dus mee zeggen dat niet alles in de jaren '80 kommer en kwel is. Het is alleen jammer dat het voor het grootste gedeelte wél kommer en kwel is...

"Big Generator": naar mijn bescheiden mening is het geen vervelend album, "Shoot High Aim Low" behoort tot de betere Yes nummers. 3,5 ***.

Zo zie je maar, smaken verschillen. En dat is maar goed ook

Shoot high vind ik toch wel een erg fijne song. Had op 90125 moeten staan….
De rest van de songs kan ik me niet meer voor de geest halen.
Ik was altijd wel charmeerd van het gitaarspel van Trevor Rabin.

Ik ga het album weer eens een keer in z’n geheel beluisteren. Eerste track is in elk geval prima.

Helemaal niet zo gek, deze schijf. Is wat mij betreft een prima voortzetting van 90125. Iets minder pakkend en een wat rommeliger productie. Toch kan ik deze wel smaken. Misschien ben ik dan toch een kind van de eighties

Dat ligt dan toch echt aan jou zelf!!! Je hoeft niet 3 jaar achterelkaar ieder jaar in dezelfde periode onrust te stoken bij een album die je niets vind!! En waar je door veel tegengas uit frustratie (waarschijnlijk) dan maar een 0.5* gaat stemmen, daar waar je eerst geen stem zou gaan uitbrengen op een album die je jaaaaaren geleden voor het laatst hebt beluisterd!!

Ricardo, wat ben je toch een ongelooflijke kleuter!! Laat Yes in het algemeen en "Big Generator" in het bijzonder buiten de door jou aangewakkerde discussie bij dat andere album.

Na het overweldigende succes van 90125 was het duidelijk dat Yes in dit spoor verder zou gaan. Er waren twee problemen : Trevor Horne vertrok halverwege als producer, Trevor Rabin nam het toen over. En bij 90125 was het meeste materiaal al af toen Jon Anderson aansloot. Maar nu was hij van het begin af aan betrokken, dus hoe zou de combinatie Trevor Rabin, Jon Anderson uitvallen.

Dit is één van die albums van Yes waar de voorstanders mijlenver van de tegenstanders vandaan staan. De middenpositie is maar matigjes ingevuld.
De tegenstanders zijn vaak snoeihard. Bij ProgArchives wat commentaren gelezen die dit album maar 1 punt gaven, maar liever nog lager zouden willen zitten. De reden is dat ze vaak allergisch zijn voor de koerswijziging. Yes staat bij hen op grote hoogte met daarbij ook grote verantwoording en dit past daar helemaal niet bij. Ik heb daar soms wel wat moeite mee. De band is geen bezit van de fans, ook al vind je het verschrikkelijk , de band bepaalt zelf de koers. Hetzelfde zien we ook bij andere progbands in de jaren 80, maar ook bij Ue die in de jaren 90 en 00 de koers drastisch verandert.
Eén van de weinige artiesten die hier een meester in was en altijd precies aanvoelde hoe de muzikale wind stond was David Bowie. van psychedelisch naar glamrock, van synthesizer muziek naar dance en zo verder.

Goed dat ter inleiding, nu het album Big Generator. De hoes belooft al niet veel, wat een lelijk gedrocht. Maar het gaat om de muziek. Deze ligt inderdaad in het verlengde van 90125, maar de hand van Trvor Horne is veel minder hoorbaar. Het is nu meer stadion rock,zoals dat toendertijd wel populair was. Zelfs met blazers (Almost like love). En Final Eyes begint zowaar met een strijkje. De zang van Anderson, vaak samen met Rabin is uitstekend. Het tilt het album wel op naar een wat hoger niveau. De songs zijn niet altijd even sterk, het prog element is wel erg ver naar de achtergrond geschoven. Als er geen Yes boven had gestaan meer bijvoorbeeld het tweede album van 'Cinema' zouden de kritieken wat milder zijn. Het is echt jaren 80 en het klinkt daardoor wat verjaard. Voor mijn gevoel minder dan de albums uit de jaren 70. Zoals ik al schreef : "muziek die het prima zou doen bij een groot stadionconcert" , het is lekker stevig. Past in het rijtje Boston, Styx, Toto. Niks mis mee, maar past het bij Yes ? Gelukkig zijn er een aantal nummers die wat afwijken, 'final eyes' 'i'm running' en de Anderson song 'Holy Lamb'.
Ik vind het jammer dat de bas van Chris Squire zijn karakteristieke stijl kwijt is. En de drums : wat een vreselijk jaren 80 geluid. Jammer ! Waarschijnlijk was dit album ook niet wat Jon Anderson voor ogen had, want hij vertrok opnieuw om zich aan zijn solo carriere te wijden. Muzikaal zitten er gelukkig zo hier en daar wat mooie momenten, er wordt ook redelijk gemusiceerd.
Dus eind resultaat : 3 sterren.

Anderson pakte inderdaad zijn solocarrière weer op, maar maakte ook van de gelegenheid gebruik om te peilen bij zijn andere ex collega's met wie hij in de 70's speelde in Yes. Dat waren Bill Bruford, Steve Howe en Rick Wakeman. Jon had duidelijk weer zin om Yesmuziek te maken, maar dan wel weer enigzins terug naar de basis. De samenwerking kwam er uiteindelijk ook onder Anderson, Bruford, Wakeman & Howe. De naam Yes mocht niet gebruikt worden, omdat Chris Squire de rechten bezat om de naam te gebruiken.
Yes ging trouwens nog wel een tour aan ter promotie van Big Generator, maar Anderson was duidelijk niet amused.
Trevor Rabin trok teveel aan de touwtjes op dat album.

Ik vind de productie van Trevor Rabin die typisch was in die periode te dominant waardoor de karakteristieke Yes-sound verloren gaat (zoals de bas van Chris Squire). Het songmateriaal is meestal ook matig tot zwak, alleen Shoot High Aim Low, Final Eyes en I'm Running kunnen mij bekoren.

Precies, dat is de enige juiste conclusie! En om die reden vind ik het een prima plaat, ik heb mij er altijd kostelijk mee vermaakt: als de band Cinema had geheten had de meetlat niet langs de ruisende beekjes van Close to the Edge gelegen. Jon Anderson maakte met Vangelis albums: ook die werden niet getoetst aan Fragile.

En dus is alle kritiek veel te overdreven en hebben we hier te maken met prachtige bombast. Eigenlijk beter dan het genoemde rijtje Boston, Styx en Toto. Alleen bij Holy lamb wordt opeens op de rem getrapt, maar dan is het album feitelijk al gespeeld.

Het valt niet te ontkennen dat Trevor Rabin gitaar kan spelen alleen ligt zijn context niet bij Yes, hij heeft zijn eigen ambities. Maar dat zegt dus niets over dit album.
Dat Anderson toenadering zoekt bij Wakeman, Howe en Bruford is niet gek.

Maar we moeten niet doen alsof hij heilig is als onderdeel van de Big Generator crew. Hij heeft solo-albums gemaakt waar je je met wringende handen afvraagt waarom hij in Godsnaam Trevor Rabin ooit heeft verlaten. Want de slappe, door sprituele en wereldmuziek ingevulde albums, hadden de gitaar van Rabin heel erg goed kunnen gebruiken.

Dat is allemaal wel aardig gesteld beste musician,en ieder zijn ding hoor, maar laten we a.u.b. niet voorbij gaan aan wat Big Generator songmatig te bieden heeft, dat valt eigenlijk best wel tegen vind ik dan.
Shoot High Aim Low springt er nogal boven uit en de twee langere songs Final Eyes en I'm Running hebben zo hun momenten. Ik ben het met LucM eens wat dat betreft.
Maar wie ze ook uit hadden gebracht, Rhythm of Love, de titelsong en Almost Like Love met die nogal overheersende blazers, zijn draken in mij beleving. Volgepropte nietszeggende songs.
Love Will Find a Way kan er mee door, maar is nu niet bepaald memorabel gebleken. Holy Lamb is een typisch Jon Anderson ding en verdwaald op deze plaat.
90125 is ook wel gedomineerd door Rabin, maar daar staat meer fatsoenlijker materiaal op dan deze.

Die tijd was het songmateriaal vaak ondergeschikt aan de toen hippe maar nu gedateerde productie. Talk is ook te overgeproduceerd maar het songmateriaal is daar wel beter.

Ik kan me voor een deel vinden in het stuk van musician.
Daar waar hij stelt dat de soloalbums van Jon wat slappe spirituele wereldmuziek is en wel wat Rabin kunnen gebruiken. De albums met Vangelis vind ik persoonlijk een stuk beter te pruimen.
Waar we van mening verschillen is de stelling dat dit album beter is in vergelijking met albums van Styx, Boston en Toto.
The Grand Illusion, Pieces of Eight, Boston, Don’t Look Back, 4 en nog wat ander werk vind ik persoonlijk sterker dan deze, imho, toch wat zwak yesalbum.
De beste albums van Robins Yes zijn m.i. het verguisde Union en Talk.

Natuurlijk zijn er individuele Styx albums die goed zijn, ik ben zelf in de regel vrij lovend (zie elders), al vanaf de eerste LP's.

Ik zou er zelf niet over begonnen zijn, maar het vergelijk werd gemaakt.
Het nadeel van die albums is dat er altijd ook (beduidend) minder werk op staat. Ook als je wilt dat er wordt doorgezet.
Daar heeft Big generator geen last van. De voet gaat op het gaspedaal tot Holy Lamb en het album wordt feitelijk steeds interessanter, tot en met de finale met Final eyes en I'm running.

Het zal duidelijk zijn dat het aloude democratische proces waarbij elk Yes lid tot op de minuut evenveel creativiteit kwijt kon dan wel dat ze een eigen platenkant kregen, voorbij is. Ik word niet blij van Tales from topographic oceans. Bij Big Generator blijf je in ieder geval goed wakker. Zonder koffie.

Mooi dat we daar fundamenteel van mening verschillen. Tales is misschien wel mijn favoriete Yes album, zie elders, terwijl deze het juist niet doet voor mij.
Maar toegegeven, ik heb deze, net als de bejubelde voorganger, al heel lang niet meer gehoord. Morgen een lange autorit, ga ze een nieuw oor lenen.