Yes - Big Generator (1987)

Zwak is deze plaat alleszins.

Het valt gewoon buiten de smaak van veel mensen.
Maar het muzikantschap is goed, de composities zijn goed. De zang is nergens off-key. De productie is helder, de solo's zijn lekker.
Ik snap niet wat er zwak is aan deze plaat, behalve dat het niet naar een ieders smaak is.

Eerlijk gezegd vind ik Tormato veel zwakker, door het songmateriaal en de bezieling die mist.
Dat heb ik ook een beetje met Union, ook al doen Jim Crichton en Michael Sadler (Saga) mee.

Alleen al dat basje van I'm Running. Daar kan zelfs Roundabout niet tegen op. Zelfde geldt voor de synth, drums en gitaarpartijen. Misschien wel de beste song van de band, ooit!

YES - I'm Running [bassline / bass cover] - YouTube

Ik kan mij goed voorstellen dat jij dit album omarmt Ozric.
In intentie zijn de meeste van de songs redelijk tot heel ok. Drakerig zijn imo Almost Like Love en de titeltrack - beiden totaal zonder enige ziel en een hoop bombarie om niets.
Euvel is wat mij betreft de te strakke en te klinische produktie.
Soms werkt het , maar vaak ook niet.
Met de rem er wat meer op had het hoger in beoordeling kunnen uitpakken voor mij.
Ik hoor hier namelijk wel een band die er voor gaat.
Combi van A.O.R en Prog.
Een stuk minder imponerend dan hun betere 70's werk, maar die vergelijking gaat eigenlijk niet op.
Hier had Trevor Rabin strak de touwtjes in handen.

En nog een Trevor...

Ik zie trouwens dat de derde partner in crime (Paul de Villiers) verantwoordelijk is voor Mr. Misters's masterpiece Welcome to the Real World.
Ook zo'n 'klinisch' product, waar in elk geval ik heel veel liefde voor kan opbrengen.

Trevor Horn deels trouwens. Die is halverwege de opnamen weggegaan.
Dit is voornamelijk Rabin's geestekindje.

Je hebt gelijk. Ik heb het terug gelezen.

Overigens is dit niet mijn lievelingsplaat van de band. Wilde alleen relativeren dat dit een zwak album zou zijn.

Wat is jou lievelingsplaat ? 90125 gok ik.

Ik sluit mij daar sowieso bij aan.
Lekkere stevige symfo met veel bombast. Nummers lopen prima, wat je eerder ook schreef: goed gemusiceerd.

Ja, wie op zoek is naar Yours is no disgrace komt bedrogen uit.
Maar dergelijke nummers zijn ook helemaal niet de bedoeling op Big Generator.

Volgens mijn stem-lijstje: Close to the Edge en Fragile (beiden een 4*). Drama en Big Generator beiden een 3,5* (miskende platen imho). Tales ook een 3,5, maar die moet ik herzien denk ik.
Overigens is 90125 een schamele 3* waard.

Mijn meest favoriete Yes-plaat is deze...

Mee eens Hans - in die zin dat ik over het totaalpakket wat minder lovend ben.
Ook Yes had het recht om zich op een ander pad te begeven. Moest ook wel om bij te blijven.
Rabin trekt vooral de sound erg naar zich toe.
Geweldige muzikant, maar wel van het dicht smeren en in dat kader ben ik meer een liefhebber van Steve Howe. Die speelt veel transparanter en laat ook ruimte voor de anderen.
Rabin is hier echt een rockmachine. En dat is minder mijn ding bij een band als Yes.

Animation.

Moet ik nog altijd eens beluisteren.

Voor mij staan vooral Close To The Edge, The Yes Album en Fragile op eenzame hoogte.
Bevatten het het beste materiaal in mijn ogen.

Ook bij 90125 heeft Trevor Rabin een stevige hand in gehad en dat zijn veel betere composities, althans dat is mijn mening. Hier slaat hij de plank volledig mis op Shoot high na....

Final Eyes en I'm Runing zijn sterk. Meer authentieke Yes.
1,5 vind ik niet rieel, maar ik loop ook niet weg met dit album. Rabin is nogmaals te uitdrukkelijk aanwezig en dat is jammer.

Ook dit wil ik ondersteunen.
Animation van Jon Anderson is naar mijn mening ook zijn beste solo cd.

Veel mensen blijken in de beoordeling de eerste twee albums van Yes nog wel eens over te slaan, Yes en Time and a Word. Eveneens prachtige albums.

En mijn Yesboxje eindigde met deze. Het (gespreid over een maand) weer eens chronologisch doorwerken leverde hier en daar wat nieuwe inzichten op. Bijvoorbeeld dat zo'n Tormato misschien zo gek nog niet is. Bij de laatste twee albums hield het qua nieuwe inzichten niet over. Jaren '70 Yes was groots, meeslepend en grensverleggend en vooral productioneel een kind van zijn tijd, maar voor jaren '80 Yes is de tand des tijds aanmerkelijk minder vriendelijk geweest. Sound en band passen niet bij elkaar en het totaalplaatje doet inmiddels flink gedateerd aan. 90125 wordt nog gered door Hearts (en komt dus op 3,0*), hier houd ik de 2,5* nog even vast.

Laatst nog weer eens beluisterd. Meestal draai ik alleen nog good old Close To The Edge of de excellente livedubbelaar Keys To Ascention uit "96" met Anderson, Howe, Squire, Wakeman en White. Één van de betere samenstellingen.
Ik ondersteun Casartelli zijn verhaal, dus eigenlijk is mijn mening nog het zelfde als voorheen.
Té gelikt, voor Yes te A.O.R en Trevor Rabin maakt er nog meer dan op 90125 zijn plaat en productie van.
Paar redelijk tot goede songs, maar ook een hoop bombast op niks af.
Kom net an op 3 sterren, maar dan ook net.

Met deze plaat begon de ellende want ze hebben na 90125 eigenlijk nooit meer iets gemaakt waar ik echt opgewonden van werd.
Aan de andere kant Shoot High Aim Low of Final Eyes zijn zeker nog wel te doen.
Deze groep maakt dus al ruim 30 jaar niet de juiste albums maar live kan het mij zeker nog bekoren.
Geef hier nog wel een 3* (dat is een voldoende)

Een van de zwakste Yesplaten m.i. zwakke composities op één na

Eén van de beste Yes platen. Heerlijke productie en de songs zijn maar een fractie minder dan op voorganger 90125. Maar die waren ook wel van niveau buitencategorie dus dat is geen schande.

Het is ook maar net welke Yesfase je het beste ligt natuurlijk.
De band heeft nogal wat wisselingen van de wacht gekend.
Het contrast met het spel van Rabin tegen over Steve Howe is behoorlijk groot.
Ik prefeer Howe eerlijk gezegd, maar dat komt ook omdat ik de avontuurlijkere koers van Yes meer waardeer. Transparanter, ruimte voor inventief toetsenspel en de creatieve baslijnen van wijlen Chris Squire.
Rabin smeert alles vol eigenlijk en wat ik al eerder zei, het is vooral zijn geesteskindje.
Een Trevor Rabin plaat/productie met wat hulp van Yes.
Niet gek dat Anderson het snel voor gezien hield na deze plaat en tour.

Klopt helemaal wat je zegt. Ik vind de jaren 70 albums van Yes vooral vermoeiend. Ik kom er maar niet doorheen. Enkele goeie nummers per album maar that's it. Geef mij dan de 2 albums maar die ze met Rabin en Horn hebben gemaakt. Lekker compact en een heerlijke productie. Vind ik. Afgelopen zomer heb ik ze met Rabin live gezien. Fantastisch!

Moet kunnen vielip. Kan mij ook best voorstellen dat niet iedereen warm loopt voor de 70's Yes.
Er zijn een aantal albums waar ik ook niet door kom.
Ja, de Anderson, Rabin & Wakeman formule werkt op het podium uitstekend.
Uitstekend in vorm zijn ze nog.

Het album 90125 is natuurlijk veel en veel beter dan dit gedrocht. Helaas meer kan ik er niet van maken.

Gedrocht.... dat vind ik nu weer niet. Er is best veel aandacht aan besteed en ik heb wel dramatischere nummers gehoord.
Maar voor Yes normen teleurstellend. Dat dan weer wel.
Een onsje minder bombast had beter geweest.

Dit album van Yes heeft mij nooit kunnen bekoren. Yes verzandt hier bij wijlen in aftandse hardrock, de composities zijn meestal matig tot zwak, vooral vervelend en weinig geïnspireerd en bovenal stoor ik mij aan die mechanische productie (ja, het is weer te horen dat het een album uit 1987 betreft) met dichtsmerende synths en blikkerige drums. Dit album is in hetzelfde bedje ziek als Invisible Touch van Genesis maar die laatste bevat enkele sterke songs. Hier is daar minder sprake van.

Laatst weer eens gedraaid en het is op een aantal echt zwakke broeders na, songmatig niet eens echt beroerd.
Shoot High Aim Low, Final Eyes en I'm Running zijn van een vrij hoog nivo zelfs.
Maar de Trevor Rabin produktie (voornamelijk) is inderdaad te veel, te vol en te aanwezig.
Regelmatig komt de scheurgitaar voorbij en dan de ijle stem van Jon Anderson.....het klopt gewoon niet helemaal.
Je bent geestelijk doodmoe als de plaat afgelopen is.
Uiteindelijk een tijdsgebonden plaat met te veel bombarie en eigenlijk te wisselvallig songmateriaal.

Final Eyes en I'm Running vind ik ook de betere songs hierop en heb ik aangevinkt. Maar zelfs die kunnen niet tippen aan de songs op hun albums uit de periode 1971-1972.

Als je als seventees rockband eighties pop/prog gaat maken, balanceer je wat mij betreft op een heel gevaarlijk gebied. Ik heb al verschillende bands een onvoldoende verkocht. Qua stijl ligt het me vaak niet en wat ik vooral mis, is het oude vuurwerk.

Dat Yes hier het oude niveau niet haalt is jammer, maar niet uniek. Nog altijd zijn de paden nauw verbonden met Rush in mijn optiek. Qua geluid en ontwikkeling hebben de bands veel overeenkomsten. Waar Rush in de jaren tachtig nog met best goed werk op de proppen komt, zal ik toegeven dat ik dit verguisde album stiekem ook wel charmant vind. Daarmee doel ik niet op de veel te pompeuze titeltrack, maar Rhythm Of Love en Shoot High Aim Low mogen er absoluut wezen. Het zijn op deze momenten dat Yes de balans weet te behouden tussen kwaliteit en meegaan met de tijd. Nog altijd zingt Anderson erg mooi. Dit album verveelt me na een luisterbeurt of zes nog steeds niet. Ik twijfel daarom nog tussen 3,5 en 4 sterren. Yes komt nog steeds krachtig en energiek voor de dag. Ik denk dat dit het verschil maakt.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato

Shoot High Aim Low zorgt er in zijn eentje voor dat dit album net een voldoende haalt voor mij. De rest ben ik kwijt, is niet echt relevant.
De vergelijking met Rush gaat m.i. niet helemaal op, die hebben een aantal sterke albums gemaakt in de jaren ‘80.
Yes heeft in de jaren ‘80 een heel sterk album (zeg ik in retrospectief, Drama!) gemaakt en twee hele mediocre die ik eerlijk gezegd zelden of nooit draai. Te veel pop, Almost Like Love? De titelsong? Aan mij niet echt besteed maar daar kan iedereen anders over denken. Bij Rhythm of Love en Love Will Find a Way hoor ik Asia...
Ik draai Union nog eerder of de petit suite op Talk. Als ik de voor mij “echte” Yes wil horen pak ik terug op Tales, Close to The Edge of Going For The One. Maar hé, ieder zijn ding!