Yes - Talk (1994)

Vind dit ook een ferme stap vooruit vergeleken met Union.
Ik moet het trouwens weer eens goed horen.

Zo nu en dan kan ik mij echt voor m'n kop slaan .

Wat een geweldig album! Ik ben geen grote Yes-fan (met slechts 4 albums in de collectie) maar dit is met kop en schouders mijn favoriete album van hen. Geweldige melodieën en knap ineengestoken nummers. Ik kan eigenlijk geen enkel zwak nummer aanduiden, daarom ook de volle mep. Omdat Endless Dream hier niet in zijn geheel als 1 track staat aangeduid, heb ik maar een andere favoriet gekozen. Enige puntje van kritiek is de bonustrack van de Special Version vanThe Calling. 1 minuut gepiel en voor het overige gewoon hetzelfde nummer? Zinloos.
Maar omdat het een bonustrack betreft, trek ik er geen half sterretje voor af.

De nummers zijn lang niet gek en er wordt op niveau gemusiceerd. Jammer dat de dreunende productie zo belachelijk klinkt. Die drums klinken meer als een basgitaar. Daarnaast zijn er ook wel een hoop sentimentele stukken te horen.

Trevor Rabin heeft er inderdaad een erg bombastich geheel van gemaakt. Klinkt nu door de tijd ingehaald.
Laatst weer even gedraaid, maar ik stoorde mij er ook aan eerlijk gezegd.
De nummers zijn best goed. State Of Play en Walls vallen wat uit de toon.
Maar de indruk die het toen op mij maakte, is wat minder nu. Ik zak een halfje, maar voonamelijk omdat ik mij stoor aan de produktie.

Zwak album van Yes i.v.m. 90125. Weinig echt goede nummers en het gevoel dat ik bij 90125 had ontbreekt hier helemaal.

Het composorische gehalte is niet slecht. Natuurlijk meer in de stijl van Rabin. Dus dat betekent rechtljniger werk met een lichte A.O.R feel.
Ik ben er inmiddels wel achter dat ik het werk met Howe als gitarist meer waardeer. Hij is toch echt dé gitarist die de sound van de groep zo kenmerkt.

Maar ik ben het met Stijn eens. De produktie is echt té. En dat is jammer. Als Rabin zich wat meer ingehouden had, dan was dit een heel aardige Yesplaat geweest.
Toch is dit album toendertijd goed ontvangen.

The Endless Dream is trouwens een verdomd aardig epic.

Veel te veel Travor Rabin: bombastisch en niet subtiel

Even het volume flink omhoog voor "The Endless Dream: Talk". Schitterend!

Het laatste echt sterke Yes album (wat mij betreft) en van de 3,5 albums met Rabin op gelijke hoogte met 90125. Sterke songs die duidelijk meer ruimte hebben om te ademen en een superproductie. Lekker hard draaien

Zojuist heb ik dit album weer beluisterd. En eerlijk is eerlijk, de muziek mist dan wel de complexiteit van vroeger, is zelfs en beetje mainstream geworden, maar mooie nummers, goed in het gehoor liggend, gevarieerd, met zorg uitgevoerd. Yes mag trots zijn dat ze ruim 25 jaar na hun begin nog zoiets moois kunnen maken. Een aanrader!

Sorry maar de nummers op 90125 zijn van veel hoger gehalte dan het zwakke album Talk.

AOR... dat was de term die ik eigenlijk zoch met de vorige platen. Super gelikte, heel lieve melodieuze rock. Er is alleen geen zak aan. Precies wat er met Talk aan de hand is. Yes gaat er na Union vrolijk mee verder en dat levert dit bedroevend saaie album op. Geef me dan maar het chaotische Relayer, wat tenminste nog iets losmaakt, want het minimalistische Where Will You Be is weinig meer dan wat achtergrondklanken. Endless Dream brengt het vuur weer wat terug en daarom geen laatste plaats voor Talk.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato
13. Talk
14. Union

Dit album overtuigt merkelijk meer dan Big Generator en Union (met name het laatste gedeelte is sterk) maar de overproductie van Trevor Rabin is hier een minpunt.

Talk is eigenlijk een wonderbaarlijk sterk AOR/prog album te noemen, helemaal voor het rare tijdstip waarop dit gemaakt is (1994 was nu eenmaal vanuit commercieel oogpunt niet echt meer een goed moment voor dit soort muziek). Mierzoet allemaal, maar het klinkt toch gemotiveerder en coherenter dan albums als Big Generator en Union. En vooral de tweede helft heeft met het ingetogen Where Will You Be en de epic Endless Dream weer eens twee echt sterke Yes-tracks. Vooral de epic voelt aan als iets dat de band ook in de hoogtijdagen had kunnen maken. Wat ik nog steeds mis is Howe's meer kunstzinnige gitaarwerk, maar Anderson's zang/teksten en Kaye's sfeervolle toetsenwerk maken het toch allemaal zeer te genieten. Het suikergehalte is dan misschien erg hoog, mooi vind ik het zeker wel.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Drama
5. Fragile
6. Time And A Word
7. 90125
8. Tales From Topographic Oceans
9. Yes
10. Talk
11. Tormato
12. Relayer
13. Big Generator
14. Union

Hoi lennert,

Heb alle Yes cd's tem Tormato. Als YES liefhebber vraag ik mij af of er na deze TORMATO nog YES platen de moeite zijn om aan te schaffen . bedankt alvast

O ja bikkel zegt dat DRAMA toch de moeite waard is ........

Het hangt er echt compleet vanaf hoe je hier in staat. Ik heb Yes niet vanaf de begintijd meegemaakt en luister nu alles in chronologische volgorde om te horen hoe de band zich ontwikkelt, maar mijn eigen persoonlijke smaak telt hier altijd mee. Toch zou ik Drama, Talk, The Ladder en Magnification allemaal toch echt wel aanraden omdat deze nog het meeste 'Yes' klinken. 90125 vind ik ook prima, maar is toch wel een beduidend ander soort band qua sound.

Drama is top met Steve Howe in een sublieme rol!

die staat al op mijn verlanglijstje.

Drama is zonder Jon Anderson, maar met Trevor Horn (destijds van The Buggles) als zanger. Dat is even wennen, en het was de belangrijkste reden waarom hij destijds werd onthaald op vernietigende kritieken (waar de titel natuurlijk ook wel een beetje toe uitnodigde ). Maar per saldo is Drama een heel aardige Yes-plaat, en in mijn beleving ook meteen het album dat het beste aansluit op het karakteristieke geluid van het 'oude' Yes tot aan Tormato.
Dat gezegd hebbende sluit ik me aan bij lennert: aansluitend zijn Talk, The Ladder en Magnification de platen die er het aardigst bij aansluiten en bovendien kwalitatief de beste Yes-platen zijn post-Tormato. Al komt 90125 voor die laatste kwalificatie ook in aanmerking, maar daarop laat de band wel een heel ander geluid horen.

Een andere aanrader zijn de twee dubbel-CD's onder de naam Keys to Ascension: beide deels live (met uitstekende uitvoeringen van een flink aantal Yes-klassiekers) en nieuw studiomateriaal, dat er door de bank genomen zeker zijn mag. Magnification was overigens het laatste Yes-album dat ik fysiek aangeschaf theb. Daarna werd het echt wel een pak minder.

Over Talk merk ik nog op dat ik het een heel acceptabele plaat vind in dit late stadium van Yes: een goede kruising tussen het AOR-geluid dat Trevor Rabin inbracht en het meer symfonisch getinte werk. Productietechnisch klinkt het inderdaad wat kil, daar moet je tegen kunnen, maar de muziek is gewoon goed.

Na het toch wel magere "Union' met eigenlijk 2 Yes groepen, komt nu de jaren 80 formatie weer naar voren (anderson-rabin-squire-kaye en white). Maar eigenlijk is Yes op dit album vooral Trevor Rabin, hij produceert, schrijft de nummers, speelt gitaar en keys, zingt ook nog op één nummer solo en is verantwoordelijk voor de sound. Het is wel erg veel, enkel Jon Anderson schrijft ook nog wat mee op nummers. Maar waar is het typische basspel van Chris Squire gebleven? Dit Yes album is het eerste dat 'digitaal' werd opgenomen, ik vind het vrij kil klinken. Vooral de drums, dat klinkt zo koud en kil, dat had wat anders gekund. En dan hebben we het maar niet over die oerlelijke hoes.
Trouwens dat dit album verder niet zo veel deed kwam ook dat het uit werd gegeven door een nieuw label Victoria, dat heel snel failliet ging. Weg promotie.

1994, wat gebeurde er toen in de muziek. De Seatle sound’ was in 92/92 erg populair. De wat stevigere muziek van bands als Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden domineerde de hitlijsten. Trevor Rabin werd daardoor waarschijnlijk geïnspireerd om een aantal stevige nummers op deze plaat te zetten. Jon Anderson kon zijn hippiekleren opbergen en een leren hard rock broek aandoen. Gelukkig was niet alles stevig, dan zou er weinig overgebleven zijn van nog enige Yes sound. Maar met 'the calling' begint het wel heel erg stevig, met stevige gitaarrifs. Maar ook wat afwisseling.
'I am waiting' was de eerste single die genadeloos flopte. Op zich best wel een aardig nummer met rustige en stevige momenten. Maar die drums....
'Real love' is met zijn 8 minuten ook zeker niet verkeerd en hier hoor je soms weer wat oude Yes invloeden terug.
"State of play' gaat wel, maar dan komt het dieptepunt 'Walls' (de tweede single). Trevor Rabin zingt zelf, maar dit is zo AOR , bijna Boston/Foreigner achtig. Hier heeft trouwens Hodgson van Supertramp mee geschreven. Maar misschien komt het enkele enkel door de productie dat het nummer echt niet best is.
"Where will you be' is een mooi gevoelig nummer en dan komt het 15 minuten durende epos 'Endless Dream'. Een flauwe echo van de hoogtijdagen uit de jaren 70. Maar het is moedig van Trevor Rabin om hier mee te komen en het is zeker niet verkeerd.

Conclusie, het is geen slecht album, er zitten toch wel mooie stukken op. Het is ook geen groots album, daarvoor zijn niet alle songs even goed en de productie te kil. De invloed van Tervor Rabin is wel heel erg bepalend. Het is een uitstekende muzikant, heeft geprobeerd om 'Yes' een vervolg te geven op de jaren 70. Het resultaat is niet altijd even overtuigend.
Het was ook het laatste album met Trevor Rabin, een periode van 4 (in hoeverre was Union echt een Rabin plaat ?) was voorbij. Nooit echt geliefd bij vele Yes fans. Ik ben er van overtuigd als de groep niet als Yes betiteld zou worden er positiever gekeken zou worden op deze periode.
3,5 ster van mij.

Dat het niks werd is zeker waar. Overigens was het The Calling The Calling (discogs) en was I am Waiting track 2 van die single (zie link)
Maar geen singlesucces ligt niet zozeer aan dit album. Yes had nooit hits. Je moet eens kijken wat een moeite ik moest doen (en moest betalen) voor uiteindelijk 11 singletjes van de band. Alleen Owner of a lonely heart (dus hier dank aan Trevor Rabin) werd een grote nummer twee hit. In 1972 werd Roundabout een klein hitje (23e plek) en dat was het.
En toegegeven: het single kopende publiek in 1994, waardoor nummers in de Top 40 kwamen, zat sowieso niet te wachten op bands als Yes.

Ja, en spijtig dat het album niet op z'n kwaliteiten werd beoordeeld maar op grond van oude Yes albums, zoals je schrijft.

Waar op zich ook weer een tegenstrijdigheid in zit: toen de oude Yes weer samenkwam in 1996, samenstelling Wakeman, Anderson, Squire, Howe & White, werden de Keys to ascension albums, prima studiosongs en livealbums, nog meer genegeerd dan Talk.
Dus de vele Yes liefhebbers met zogezegd al hun kritiek op het Rabin tijdperk gaven bij de terugkeer van de oude samenstelling en gemoderniseerde aloude sound ook niet thuis.

Dan moeten ze ook niet zeuren.

Lelijke productie, maar songmatig helemaal niet zo slecht.
Zoals wel vaker komt Rabin soms met songmateriaal wat te log of te hardrockerig is voor een band als Yes. State of Play is er eentje van. Werkelijk van alle franje en spanning ontdaan.
Walls is inderdaad een co compositie van Rabin en Roger Hodgson. Hodgson schijnt in een bepaald stadium gevraagd te zijn om Yes te versterken, maar hij bedankte voor de eer.
Tja, het is pop all over the place en eigenlijk wat verdwaald hierop.
Toch vind ik het begin van Talk helemaal niet onaardig, composorisch boeiend, maar je wordt als het ware murf geslagen door de productie die nogal overheerst en de dynamiek helemaal laat verdwijnen. Die keihard geregistreerde drums ook, hoe verzin je het!
The Endless Dream is in basis goed bedacht en heeft zeker wat oude magie.
Maar ik ervaar het als uiterst vermoeiend dit album helemaal uit te zitten. Het had met meer gevoel en minder digitaal geweld een stuk beter uit de verf gekomen.

Alleen Walls is - wat mij betreft - een zeperd van jewelste. Voor het overige is dit weer een redelijk tot goed YES album. The Endless Dream, State of Play en Real Love zijn nog altijd favoriet. Het geluid is inderdaad niet super. Het is wat het is.

Gewoon de bank opzij... en even lekker stampen!