menu

Tim Buckley - Starsailor (1970)

mijn stem
3,91 (153)
153 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Jazz
Label: Straight

  1. Come Here Woman (4:09)
  2. I Woke Up (4:02)
  3. Monterey (4:30)
  4. Moulin Rouge (1:57)
  5. Song to the Siren (3:20)
  6. Jungle Fire (4:42)
  7. Star Sailor (4:36)
  8. The Healing Festival (3:16)
  9. Down by the Borderline (5:22)
totale tijdsduur: 35:54
zoeken in:
avatar van Jean Rene
4,0
Leuk Tim Buckley album, hoewel dit zijn minst succesvolle was. Het is ook zijn meest experimentele en zijn zangcapriolen op dit album zullen niet door iedereen gewaardeerd worden. Leuke muziek voor kunstenaars. Het is muziek die allerlei verschillende stemmingen oproept.
Vooral geschikt om te luisteren op een hele warme dag als het te warm is om iets anders te gaan doen.

avatar van Paalhaas
5,0
Leuk? Dit is heel veel, maar niet leuk... 5/5

avatar van Jean Rene
4,0
Dan heb je me verkeerd begrepen, Starsailor is namelijk mijn favoriete Tim Buckley Album. Ik ben ook de gelukkige bezitter van zowel de LP als de CD. Vanwege een of andere rechtszaak i.v.m. het Straight label is de CD al vele jaren niet meer in de handel (hetzelfde geldt voor de Blue Afternoon CD).
Dus als je in het bezit bent van deze CD wees er zuinig op. Zowel de LP als de CD van Starsailor gaan nu voor prijzen van 60 tot 100 Euro per stuk.

avatar van Koekebakker
4,0
Jean Rene schreef:
Ik ben ook de gelukkige bezitter van zowel de LP als de CD. Vanwege een of andere rechtszaak i.v.m. het Straight label is de CD al vele jaren niet meer in de handel

Ah heeft het daar mee te maken? Balen is het in ieder geval. Ik ben dan ook slechts de gelukkige bezitter van een kopietje. Want een indrukwekkend album is het, ja. Als het ware één lange, bezwerende trip. Zeer experimenteel en zeldzaam intens, op het krankzinnige af zelfs (titeltrack Star Sailor is bijvoorbeeld een bizarre vocale 'jam' langs ongeveer het complete bereik van Buckleys lenige stembanden).

Maar ook met de ingetogen en melancholieke pracht van Song to the Siren (inderdaad: het origineel van de bijna net zo mooie cover door This Mortal Coil).

avatar van Toon1
5,0
Ik wou net deze cd gaan bestellen, zoek overal en wat lees ik:

"Although it sometimes seems that there are more albums re-issued on CDs than ever could have been available on vinyl in the first place, there are a few notable albums for which no CD version is available. [...] I particularly mourn the absence of Annette Peacock's I'm The One and Tim Buckley's albums Blue Afternoon and Starsailor.
However, Starsailor and Blue Afternoon had come out on CD in America on Rhino but had quickly disappeared in some kind of legal wrangle involving Frank Zappa's Straight/Bizarre labels, for which Starsailor had originally been recorded in 1970."

Hij is dus nergens verkrijgbaar . Ongeloofelijk dat één van de grootste meesterwerken aller tijden nog altijd geen goede cd release kent . Dat wordt toch wel héél hoog tijd zou ik zeggen.

avatar van Paalhaas
5,0
Toon1 schreef:
Ongeloofelijk dat één van de grootste meesterwerken aller tijden nog altijd geen goede cd release kent . Dat wordt toch wel héél hoog tijd zou ik zeggen.

Zeg dat wel.

avatar van Nicolage Rico
Dit moet een aardig album zijn, aangezien "Starsailor" zijn naam heeft opgedragen aan dit album.

Aan het gemiddelde te zien zijn de bandleden van "Starsailor" niet de enigen die dit een goed album vinden.

Toine Rorije
Maar verder is het wel een groot raadsel waarom precies die band zich naar deze plaat heeft vernoemd (en zelfs het logo heeft overgenomen). Zo mak en voorspelbaar als de pop is die zij maken, zo vooruitstrevend en fascinerend is dit album.
Ik gok overigens dat het niet meteen iets voor je is Rico, hoewel je natuurijk altijd kunt proberen. Maar zeker als je hier iets verwacht wat met de band Starsailor te maken heeft, wordt dit de bekende koude kermis voor je.

avatar van Exfrozen
3,0
Ik heb dit album nu ook 2x achter me kiezen, maar veel hoop zit er denk ik niet in.
Het is anders dan Jeff Buckley waar ik ook meerdere luisterbeurten nodig had en dan ook eindelijk de schoonheid ervan in zag, dat ik die meerdere luisterbeurten heb gehaald zal waarschijnlijk komen doordat ik in 1x de originele Legacy Edition aanschaf zonder er wat van gehoord te hebben. Als ik die eerst had gepindakaast zou ik hem waarschijnlijk niet hebben gekocht.

Als ik deze ook meteen had gekocht had het misschien net zo af kunnen lopen als Jeff zie 'mijn Top-10', maar vooralsnog zit dat er na 2 luisterbeurten niet in, laten we hopen dat het na meer luisterbeurten zal veranderen, want het is zonde om dit gemiddelde te verknallen natuurlijk.

avatar van Nicolage Rico
Toine Rorije schreef:
Maar verder is het wel een groot raadsel waarom precies die band zich naar deze plaat heeft vernoemd (en zelfs het logo heeft overgenomen). Zo mak en voorspelbaar als de pop is die zij maken, zo vooruitstrevend en fascinerend is dit album.
Ik gok overigens dat het niet meteen iets voor je is Rico, hoewel je natuurijk altijd kunt proberen. Maar zeker als je hier iets verwacht wat met de band Starsailor te maken heeft, wordt dit de bekende koude kermis voor je.

Ik hou ook wel van het zwaardere werk, hoor... Starsailor maakt inderdaad simpele popliedjes die vooral in trek zijn bij de meisjes. Maar simpele muziek kan lekker zijn, voor tussendoor.

avatar van Koekebakker
4,0
Exfrozen schreef:
Ik heb dit album nu ook 2x achter me kiezen, maar veel hoop zit er denk ik niet in.
Het is anders dan Jeff Buckley waar ik ook meerdere luisterbeurten nodig had en dan ook eindelijk de schoonheid ervan in zag

Dat kan ik me voorstellen, zeker bij Starsailor. Ken je ook ander werk van Tim Buckley? Want hij heeft ook veel toegankelijker werk gemaakt, hoor. Op zijn debuut is hij nog een soort 'traditionele troubadour', daarna wordt het - tot aan de intense en experimentele ervaringen Lorca en Starsailor - telkens eigenzinniger.

avatar van Exfrozen
3,0
Koekebakker schreef:
Ken je ook ander werk van Tim Buckley?

Nee, nog niet. Welke andere raad je me aan?

avatar van Koekebakker
4,0
Ik zou zeggen probeer Goodbye and Hello en Happy Sad eens. De eerste is nog enigszins een 'normale' singer-songwriter-plaat met prachtige liedjes en ook al kenmerken van de latere, heftiger Buckley. Ik vind dat zelf de mooiste van zijn albums. Happy Sad is een stuk heftiger en soulvoller, maar nog wel redelijk toegankelijk. En ook schitterend.

avatar van Exfrozen
3,0
Inmiddels Goodbye and Hello geprobeerd, en die valt inderdaad veel beter in de smaak. Dankuwel meneer Koekebakker.

avatar van Martin Visser
3,0
Oei, hier moet ik nog wel even aan wennen. Ik had op een of andere manier gewonere singer/songwriter-muziek verwacht. Song to the siren kan ik in ieder geval zeer waarderen. Ik kende alleen de cover van This mortal coil. Wist overigens niet dat het een cover was. Het origineel is misschien nog mooier.

avatar van Paalhaas
5,0
Nog 1 stem, jongens! Liefst een beetje hoog, dan komt-ie binnen in de top 10 van de 70's.

avatar van aERodynamIC
4,0
VOILÀ!

(met uitloopmogelijkheid naar halfje meer op langere termijn)

avatar van axel33
4,5
Precies datzelfde had ik ook in gedachten.

Maarre... waarom komt 'ie nog niet binnen in de toplijsten van de 70's en 1970, er zijn nu toch voldoende stemmen?

avatar van Toon1
5,0
Dat zal morgenvroeg gebeurd zijn

avatar van axel33
4,5
Vreemd, verder worden alle gegevens meteen bijgewerkt namelijk, dus waarom dit niet?

avatar van musicfriek
4,0
Rond half vier 's nachts worden de lijsten (Toplijsten, rotatielijst etc.) bijgewerkt zeg maar, gebeurd 1 keer per dag (zover ik weet hoor).

avatar van axel33
4,5
Lijkt me wel logisch ja. Als bij iedere uitgebrachte stem gelijk alle gerelateerde toplijsten bijgewerkt moeten worden is dat waarschijnlijk te belastend voor de website.
Ok, ik kan nu rustig gaan slapen in de wetenschap dat morgen alles goedkomt.

avatar van Paalhaas
5,0
Starsailor... De culminatie van Buckley’s zoektocht naar de perfecte fusie van folk en (free) jazz. Daarnaast is dit op vocaal gebied waarschijnlijk één van de grootste prestaties ooit. Buckley zingt zo onbeschroomd dat het haast plaatsvervangende schaamte opwekt. In werkelijkheid kan je alleen maar met open mond toehoren hoe deze man alle registers opentrek en gilt, schreeuwt en tettert alsof de duivel hem achterna zit (Die waarschijnlijk zijn ziel komt opeisen. Verkocht is verkocht. ).

Buckley is hier misschien wel op het hoogtepunt van zijn creatieve periode, en het concept voor deze plaat is één van de uniekste in de rockgeschiedenis. Ik kan dan ook bar weinig soortgelijke platen uit mijn mouw schudden. Een soort van duivelse, psychedelische hybride tussen folk en jazz, met als middelpunt de titanische vocale capaciteiten van deze meneer, van wie je de algemene indruk krijgt dat hij ‘tikkie-tikkie’ is, zoals mijn buurmeisje dat altijd zo mooi omschrijft. De sterrenzeiler neemt ons mee op een reis door zijn geniale brein.

Opener Come here woman is een werkelijk angstaanjagende, obsessieve, erotische nachtmerrie, met dat ijzingwekkende “Cooooooooooooooome heeeeeeeeeeeeeeeeeeere wooooooooooooman”. Kippenvel. Het nummer (zoals de meeste hier) springt van de ene tempowisseling in de andere en de luisteraar desoriënteren en de schrik op het lijf jagen lijkt het verheven doel te zijn. I woke up is een stuk minder wild, en doet misschien van alle nummers het meest terugdenken aan Lorca. Maar nog altijd is het nummer vergeven van die karakteristieke onheilspellende, spookachtige sfeer. Monterey, dan, wordt voortgestuwd door een alsmaar herhaald rauw gitaarriff, terwijl Buckley weer als een hondsdolle alles uit zijn stembanden perst wat hij er gevonden krijgt.

Het sfeertje lijkt gezet, maar opeens is daar Moulin rouge, een soort van boheemse serenade, die onmogelijk meer uit de toon kon vallen na het voorgaande, maar door de bondigheid en het simpele maar bijzonder lieflijke melodieuze motief zeker geen onwelkome afwisseling vormt (Bunk Gardner van de Mothers of Invention blaast overigens mee!).
Vervolgens komt het bekendste nummer van de plaat, en tevens één van de prachtigste liefdesliederen ooit geschreven: [iSong to the siren[/i]. En ja, ook dit nummer valt uit de toon en draagt niet bij aan de cohesie van het album, maar wie boeit dat nou als het zo’n ont-zet-tend mooi liedje is?

Jungle fire dan. Het experimentele, duistere sfeertje van de eerste 3 nummers wordt weer opgepakt en in dit nummer is het nog intenser dan tevoren. De climax van de intro: “...And life breathes from deeeeeep insiiiiiiiiihijahijahijahijahijahijahijahijiiiiiide!!!” is de aanzet tot een wervelende folk-jazz-boogie die zijn weerga niet kent. “I love you like a jungle fire”, schreeuwt Tim als een bezetene, en je weet dat hij het meent.
Hierna komt het meest experimentele nummer (en dat betekent op dit album zéér experimenteel), het titelnummer. En het doet die titel eer aan: een hyper-psychedelische, spaced-out, meerlaagse zangpartij (en alleen zang, geen begeleiding) waar je mond wijd van openvalt. Een zeiltocht tussen de sterren (lees: muzikaal onbetreden gebied), die je hulpeloos in het vacuüm van de ruimte doet belanden.

Dan volgt het fantastische The healing festival, een duivelse parade van om aandacht schreeuwende instrumenten: onwrikbare, ‘onontkoombare’ bas- en gitaarpartijen, spastische drums, ontketende trompet. Buckley laat horen dat hij ook normaal kan zingen, althans enigszins zoals we dat gewoon waren/zijn van zangers.

Afsluiter Down by the borderline begint met een Spaanse trompetpartij, waarna alweer een spetterende boogie wordt ingezet en Buckley nog één keer alles uit de kast haalt, voor één van de hoogtepunten van het album.

Buckley's zang is niet alleen geniaal op het grensverleggende vlak, ook in de traditionele zin heeft de man een meer dan hemelse stem, die zijn zoon rode wangetjes geeft van schaamte (Ja, echt waar, mensen met Grace in uw top 10).

Starsailor is als je het mij vraagt één van de geniaalste albums van één van de grootste artiesten van de twintigste eeuw. De muziek heeft iets ‘dwingends’, iets dat gezegd MOET worden, en het wordt gezegd zoals het moet. 5/5



P.S. Graag wil ik trouwens nog vermelden dat de beste man slechts 23 (!) jaren telde toen hij dit opnam (en hij hiervoor al 2 meesterwerken op zijn naam had (Happy sad en Lorca)).

(En ook maar eens die top 10 in gewerkt. Werd tijd. )

The Light


Grootse recensie Paalhaas!

Helaas is dit muziekale hoogtepunt van de vorige eeuw maar moeilijk vindbaar voor een 'betaalbare' prijs. Ik blijf zoeken...

avatar van Oldfart
Indrukwekkende plaat indrukwekkend beschreven;
Hats off to Paalhaas.

avatar van Toon1
5,0
Amen

avatar van Darkshines
4,0
Zeer orgineel album, wat bij elke luisterbeurt groeit merk ik, na de 1ste luisterbeurt sprak me wel de sfeer meteen al aan. Prachtig hoe het album begint met die donkere zanglijn, en die geluiden op de achtergrond. Nr. 2 vind ik misschien het beste van het album, klinkt ook erg experimenteel maar na enkele luisterbeurten vallen de details pas op, het liedje sluipt echt zonder eruit te springen naar het einde. met nr. 3 had ik in t begin moeite met de zangcapriolen van Buckley. Moulin rouge iseen welkome afwisseling, maar niet meteen een logische als je ziet dat dit toch bedoeld is als conceptalbum, Song to siren vind ik ook prachig en vanaf dan zakt het niveau toch wel wat in, boeit de plaat me een stuk minde helaas, met name met de titeltrack kan ik het niet vinden, zeer gewaagd, maar het raakt me helaas niet. Maar al met al toch zeker een 4*
Want dit is in iedergeval een van de meest orginele albums die ik heb gehoord.

avatar van HiLL
3,0
Tja ik was al gewaarschuwd. Laat ik positief beginnen. Er staan op deze plaat een aantal zeer goede, energievolle muzikale uitspattingen waar je U tegen moet zeggen. Zeer goed, expirimenteel en origineel. Rock, folk, pop, jazz we komen het allemaal tegen. Maarja meneer Buckley vindt het kennelijk ook nodig om als een onvervalste Dramaqueen met de hoofdletter D zo hard te gaan jodelen dat mijn tenen onmiddelijk als krulspelden gaan krullen. Dat gaat mij dan weer net eventjes te ver. Daarvan daalt het aantal sterren zeer snel en kan ik niet verder komen dan 3*

avatar van Darkshines
4,0
Daar heb jij wel vaker last van he hill ?

avatar van Jeanneman
Was tot nu toe vooral geïntresseerd in Happy Sad. Heb nu een tijdje geen Tim Buckley meer geluisterd en dacht zojuist laat ik Starsailor nog eens een keertje opzetten.

Lekkerrrr... Dit moet ik vaker luisteren.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:29 uur

geplaatst: vandaag om 01:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.