menu

Tim Buckley - Starsailor (1970)

mijn stem
3,91 (153)
153 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Jazz
Label: Straight

  1. Come Here Woman (4:09)
  2. I Woke Up (4:02)
  3. Monterey (4:30)
  4. Moulin Rouge (1:57)
  5. Song to the Siren (3:20)
  6. Jungle Fire (4:42)
  7. Star Sailor (4:36)
  8. The Healing Festival (3:16)
  9. Down by the Borderline (5:22)
totale tijdsduur: 35:54
zoeken in:
EVANSHEWSON
Heb met interesse Paalhaas' epistel gelezen en moet dit album dringend eens kunnen vinden.

Ik heb enkel Happy/Sad en nog een live-album van Jeff's vader en dat zijn twee prima albums !

Enne "Respect" voor de prachtige uiteenzetting van Paalhaas !

Jeanneman schreef:
Was tot nu toe vooral geïntresseerd in Happy Sad. Heb nu een tijdje geen Tim Buckley meer geluisterd en dacht zojuist laat ik Starsailor nog eens een keertje opzetten.

Zou het bandje Starsailor bij Buckley de mosterd voor hun naam gehaald hebben ?

avatar van wolf
Ja, ze hebben hun naam van Tim Buckleys Starstailor. Ik moet trouwens ook dit album zo snel mogelijk vinden. Happy Sad vond ik zeer sterk en ik wil graag wat meer kennen van Tim Buckley.

avatar van Toon1
5,0
Dit album is volledig OOP (een cd-release is onbestaande), dus als je hem wil hebben zul je hem moeten pindakazen vrees ik.

avatar van Paalhaas
5,0
Een cd-release bestaat wel degelijk. OOP is die echter wel.

avatar van Toon1
5,0
Ja dat bedoelde ik.
De cd-release kan je krijgen, als je er veel geld voor wil neerleggen .

Roelof
Als het niet zo verrekte donker was kon ik de sterren zien. Ik heb de sterren wel eens gezien. Vanaf een weiland, of vanuit mijn zolderkamerraam.
tim buckley is een sterrenkruizer. zijn stem, meer specifiek. ik probeer een link te leggen met de album titel, want waarom zou je iemand anders je glazen laten ingooien als je het ook zelf kan. immers. Vanmiddag maakte ik een tochtje met Tim. Hij stond veelal doodsangsten uit, en ik met hem. Hij gilde heel hard, en toeterde en mekkerde. want een mens is snel verloren als grenzen ver te zoeken zijn. of als de zwaartekracht langzaam kapot gaat. stemmetjes gillen onsamenhangend en patronen en vormen als zeepbelletjes. of beter, als in een lachspiegel. Kijk, daar heb je mary poppins, de stem van het geweten, samen met haar schoorsteenvegers. Ze is van de wereld. Daar komt Tim aangevlogen. Hij spartelt als een muppet.

Kijk, die Tim toch - in de kracht van z'n leven. Geen wolkje aan de lucht - en de zon is een lachende baby.

Ach ja
Wat moet je met zo'n jongen/

***

avatar van Paalhaas
5,0
Verder alles goed, Roelof?

Roelof
waar zie je me voor aan




5,0
Onbegrijpelijk dat ik dit album tot twee weken geleden nog op 3,5 had staan. Deze geniale plaat is minstens 5 sterren waard. Ik ben het roerend met Paalhaas eens (maar Grace blijft in mn top 10 staan )

D-ark
Jazz waar ik zelfs van hou. Eigenlijk is het gewoon folk met een dikke jazz laag erover heen. Het klinkt geweldig en staat bol van de meesterlijkheid.

avatar van musicfriek
4,0
Waaaaauw, deze versie is ook prachtig van Tim zeg:

Song to the Siren

Werkelijk prachtig!

avatar van EGpower
Voor liefhebbers van Song To The Siren: ik heb een poging gedaan dit nummer te coveren. Tim's versie uiteraard.

Je vindt het hier:
http://www.youtube.com/watch?v=c_tckDQB0GE


Alle reacties welkom! Zelfs de fans die zeggen dat ik het heb verkracht, heiligschennis heb gepleegd, enzovoort.


avatar van dj maus
4,5
Er is wel een mooie vinyl-reïssue verkrijgbaar, op het geweldige 4 Men With Beards-label.

Who needs CD's anyway

avatar van freddze
3,5
Berichten verplaatst naar Tim Buckley

Aquila
Vele eBay biedingen mij in het zweet moeten werken (nooit kunnen kopen, stopte meestal rond de 80 US$) toen ik een argeloze verkoper tegen het lijf liep die het album in een bijna mint kopie tussen de tweede hands CDs had staan. Dat zijn van die momenten dat je heel langzaam een juichkreet slaakt en pas buiten de deur een gat in de lucht springt. Hij kostte mij maar 14€ (!).

Overigens had dat meer te maken met dat ik mijn Buckley verzameling wilde completeren dan met de kwaliteit van het album. Ik kan erg genieten van enkele nummers, waaronder uiteraard "Song to the Siren", maar een hoop van het materiaal werkt me toch ook wel op de zenuwen moet ik zeggen. Het album haalt het niet bij "Blue Afternoon" of "Happy Sad". Ik kan me maar niet aan de indruk onttrekken dat de geprezen kwaliteit samenhangt met de zeldzaamheid ervan. Maar misschien heb ik het mis en hoor ik het gewoon niet.

avatar van dj maus
4,5
Aquila schreef:
Ik kan me maar niet aan de indruk onttrekken dat de geprezen kwaliteit samenhangt met de zeldzaamheid ervan.


In ieder geval niet in mijn geval, want de lp is gewoon verkrijgbaar.

Ik vind 'm vooral goed vanwege het vrije, ongeremde gevoel dat er uit spreekt. Op het genante af er uit gooien wat er in je zit, maar dat is nou juist zo bevrijdend...

avatar van Paalhaas
5,0
Aquila schreef:
Ik kan erg genieten van enkele nummers, waaronder uiteraard "Song to the Siren", maar een hoop van het materiaal werkt me toch ook wel op de zenuwen moet ik zeggen. Het album haalt het niet bij "Blue Afternoon" of "Happy Sad". Ik kan me maar niet aan de indruk onttrekken dat de geprezen kwaliteit samenhangt met de zeldzaamheid ervan.

Zeer zeker niet. Welbeschouwd is Starsailor natuurlijk een avontuurlijker en dapperder statement dan Blue afternoon of zelfs Happy sad. Dat zijn eveneens briljante albums hoor, maar vergeleken bij deze ontketende freefolk kan van die albums eigenlijk alleen Gypsy woman aanhaken qua intensiteit en creativiteit. Enfin, ik heb mijn bevindingen over dit album al uitgebreid besproken in mijn recensie op pagina 1.

Waar het op neerkomt is dat dit soort muziek lang niet voor iedereen is weggelegd. Happy sad en Blue afternoon zijn dan toch wel een stuk toegankelijker omdat ze gewoon veel 'mooiere' muziek bevatten.

€14,- is trouwens een mooie prijs voor dit plaatje!

Aquila
Nou meestal ben ik toch wel in voor een experimentje of een moeilijke songstructuur (bijv, bij Wyatt/Soft Machine, Can of bij Hamill). Maar bij Buckley is dat nou juist nét niet aan mij besteedt, dan hou ik meer van de jazzy rock a la Joni Mitchell. Maar net als met Lorca zal ik het maar blijven proberen. En ik zal je stukje er 'ns op nalezen.

Ik ben dit album aan het luisteren, song to the siren is uiteraard prachtig, ik vind de rest van het album zeker interessant ik weet alleen niet hoe het te interpreteren is, moet je dit volgen of iets?

Ik moet zeggen dat het me roerd, vooral in het titelnummer herken ik een soort wanhoop, onmacht of zelfs doodsangst, wat een geschreeuw zeg!
Maar jeetje, ik kan het maximaal 1 keer achter elkaar luisteren in de zoveel tijd, het maakt wat los in me maar ik merk ook dat ik er een beetje raar van wordt wat niet altijd op de goede momenten gebeurt, dit bemoeilijkt ook het goed ontdekken van dit album wat dus niet in een paar dagen gaat gebeuren

Social_Mask
Hahaha, wát een album zeg . Nee... hier moet ik even van bijkomen.

Social_Mask
Ik wil eerst even kwijt dat ik enorm veel respect heb voor Tim Buckley, iets dat hij toch niet genoeg lijkt te krijgen. Beetje in vergetelheid geraakt, wat best jammer is want de man is een ware held.

Niet zijn gemakkelijkste plaat, nee zeker niet. Zo nu en dan moest ik even denken aan Albert Ayler, en dat zijn niet mijn fijnste herinneringen. Werkelijke trip deze plaat - alleen tijdens Moulin Rouge word je wat rust gegund. Het zal bij mij (nog) niet hoger dat 4* scoren en een Top10 plaats zeker niet, maar ik vond het toch wat makkelijker te verteren dat ik aanvankelijk gedacht had. Het werkte wat minder op mijn zenuwen. Het is natuurlijk wel knap hoe Tim zang met zo expressieve muziek weet te combineren. Dat doen niet velen hem na.

avatar van Droombolus
4,0
Social_Mask schreef:
Niet zijn gemakkelijkste plaat, nee zeker niet. Zo nu en dan moest ik even denken aan Albert Ayler .


Maar ook niet zijn moeilijkste al wordt Starsailor wel vaak als zodanig aangemerkt door veel mensen. Ik vind de sfeer van de plaat een zeker optimisme uitstralen, waardoor ie IMO toch makkelijker te verteren is dan Lorca, en eigenlijk is het alleen het titel nummer wat in zijn experimenteer drift een brug of wat te ver zal gaan voor de neutrale luisteraar.

Persoonlijk ben ik niet echt blij met deze uitvoering van Song To The Siren want die haalt het kwa oneindigheidswaarde van geen kant tegen de eenvoudige akoestiese uitvoering die hij in 68 voor de Monkees TV Show opnam. Daar straalt het nummer echt in al zijn eenvoud als een van de mooiste songs die hij ooit schreef, op de uitvoering van Starsailor voel ik vooral vervreemding en kan ik er gewoon niet echt inkomen door het kloterige klinkende geluid van zijn elektriese gitaar ........

Albert Ayler associaties heb ik nooit gehad bij deze plaat, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Als een van mijn honden weer eens uit z'n dak gaat met een piep en kreun concert noem ik 'm ook altijd Albert .....

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Experimenteel en jazzy album van Tim. Zoals Social_Mask al zei is het niet zijn gemakkelijkste plaat, maar een mooie is het wel! Lorca weet mij de ene keer wel en de andere keer niet te raken, dat heb ik hier niet. Vandaar 4*.

Davez
Starsailor het titelnummer geeft me kippenvel, als ik alleen in het donker ben, dat nummer heeft het in zich om van een matige horrorfilm een klassieker te maken.

The healing festival geeft zowat hetzelfde angstaanjagende "ik word achtervolgd door een gek met een bijl" gevoel .Wanneer het nummer dan na een kleine 3 minuten eindigd haal je opgelucht adem.
Een kleine glimlach verschijnt dan na het horen van eindelijk nog eens een relatief normaal nummer (laatste nummer) terwijl ik zucht van opluchting.

Goed, ik weet niet goed wat ik hiermee moet aanvangen.
Ik dacht dat het de vergelijking met happy sad (sing a song for you 1 van men all time favorieten) aankon maar dit is totaal anders. De toekomst zal het uitwijzen.

avatar van AdrieMeijer
4,0
Deze cd wordt meer besproken dan gedraaid, denk ik wel eens. Het was één van de laatste platen die ik nog moest aanschaffen om mijn TB-collectie compleet te krijgen en mijn broer kocht hem voor mij voor ongeveer 5 gulden, ergens ver weg van huis.
Toen ik hem uiteindelijk had... moest ik wel even slikken. Ik kon moeilijk tegen mijn broer zeggen dat ik het takkeherrie vond, dus er zat niets anders op dan door te bijten. En gelukkig, na tientallen keren draaien leerde ik de songs enigszins kennen en raakte ik gewend aan de maffe maatsoorten, grillige melodieën en gestopte trompetjes. Toch ben ik nooit echt onder de indruk geraakt van deze plaat. Happy Sad, Lorca en Blue Afternoon lieten een verpletterende indruk achter, Starsailor oogstte bij mij "slechts" bewondering. Heel knap gedaan, zeer innovatief, maar eigenlijk luister ik er zelden meer naar.
Toppertje is natuurlijk Song to the siren. Met de ijzingwekkende achtergrondvocalen en de prachtige, krachtige zang geeft Tim elke artiest die na hem het nummer probeerde te coveren, het nakijken.

avatar van Paalhaas
5,0
Droombolus schreef:
Persoonlijk ben ik niet echt blij met deze uitvoering van Song To The Siren want die haalt het kwa oneindigheidswaarde van geen kant tegen de eenvoudige akoestiese uitvoering die hij in 68 voor de Monkees TV Show opnam. Daar straalt het nummer echt in al zijn eenvoud als een van de mooiste songs die hij ooit schreef, op de uitvoering van Starsailor voel ik vooral vervreemding en kan ik er gewoon niet echt inkomen door het kloterige klinkende geluid van zijn elektriese gitaar ........

Hier is die uitvoering te bekijken. Zelf vind ik de albumversie 'qua oneindigheidswaarde' dan weer stukken beter. Maar ik vind het niet bepaald verwonderlijk dat je die mooier vindt, volledig in de Goodbye & Hello-stijl (jouw numero uno). Ik denk alleen wel dat je het met me eens kunt zijn dat de versie op Starsailor vocaal gezien een stuk beter is. Bij de Monkees is het meer een verlegen jongetje vergeleken met de getormenteerde ziel die we op Starsailor horen. Los daarvan is het gewoon een kwestie van smaak natuurlijk. Aan ons twee zie je maar weer dat Buckley tot je favoriete artiesten kan behoren om hele verschillende redenen.

avatar van Droombolus
4,0
Inderdaad Paalhaas....... want ik vind de dromerige, unheimische "Monkees" uitvoering een stuk beter bij het nummer passen. Dat getormenteerde in de zang op de album versie zit wat te gevaarlijk dicht tegen "overacting" aan voor mijn papillen vrees ik en had kwa sfeer beter op Lorca gepast dan op Starsailor IMO

avatar van korenbloem
5,0
Toon1 schreef:
Ik wou net deze cd gaan bestellen, zoek overal en wat lees ik:

"Although it sometimes seems that there are more albums re-issued on CDs than ever could have been available on vinyl in the first place, there are a few notable albums for which no CD version is available. [...] I particularly mourn the absence of Annette Peacock's I'm The One and Tim Buckley's albums Blue Afternoon and Starsailor.
However, Starsailor and Blue Afternoon had come out on CD in America on Rhino but had quickly disappeared in some kind of legal wrangle involving Frank Zappa's Straight/Bizarre labels, for which Starsailor had originally been recorded in 1970."

.


Hmm, bijna 5 jaar later... Zou er ooit eens een heruitgave komen...

Gast
geplaatst: vandaag om 01:46 uur

geplaatst: vandaag om 01:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.