Meat Loaf - Bat Out of Hell (1977)

Aan dit album zit misschien wel mijn allereerste directe muziek-ervaring vast.
Een vriendje uit mijn klas ging naar de platenzaak om de single Paradise by the Dashboard Light te kopen (ik neem aan dat het eind 1978 was want toen kwam dit in de hitlijst terecht).
Voor mij was dit iets heel nieuws want op die leeftijd gaf ik nog geen geld uit aan zoiets als singles, laat staan LP's. Dat zou nog zo'n 3 jaar duren...
Maar wat was dat een 'sensatie': als klein ventje zo'n winkel binnenlopen, het singletje beluisteren via een koptelefoon en dan de ja-knik van 'ik koop het'; ik zie het nog voor me.
Wat jaren later kocht ik dit album. Paradise by the Dashboard Light was toen al verworden tot een klassieker die ik meermaals heb lopen meeschreeuwen tijdens midelbare schoolfuiven en de andere 6 nummers bliezen me van mijn sokken.
Helaas is Paradise een beetje weggezakt tot ietwat sneue verplichte kost op iedere 'gezellige' bruiloft waar herinneringen moeten worden opgehaald en de andere nummers ben ik wat meer gaan nuanceren. Toch moet ik toegeven dat nu ik dit album weer eens heb opgezet n.a.v. het maken van een songs top 10 op deze site ik mezelf er op wist te betrappen hier en daar nog lekker mee te bleren met de nummers. Erg? Welnee. Het is natuurlijk ook erg makkelijk afzeiken als het dit album betreft. Best leuk om het weer gehoord te hebben moet ik zeggen.

Leuk verhaal Aero; ik moet zeggen dat ik het album ook niet te vaak draai, maar zo af en toe vind ik het wel lekker. Wat PBTDL betreft; los van feestjes en partijen vind ik het nog steed een steengoed nummer. Maar, iedereen zijn gevoel bij dit nummer. Ik vind overigens de rest ook top tot ruim voldoende, alleen houd ik er na PBTDL mee op; vind ik een mii einde (FCOL wordt me wat te veel).

...is idd een muzikale herinnering die ik graag schrap. Helaas wordt ik er (te) vaak (ongevraagd) mee lastig gevallen (Top 100 Allertijden aan het eind van het jaar e.d.)....

Gezien jouw Top 10 snap ik wel dat je dit niets vind; je hebt je stem gebaseerd op smaak en dat mag. Het is waarschijnlijk wat te heftig voor je als je het vergelijkt met je Top 10 nummer 1.

....tja en dat te weten dat ik echt wel wat met het genre 'Rock' heb ('ben er mee groot geworre' zeg maar).....

Vind dit (alleen de titel al: 'Stout uit de Hel'...) dus een aanfluiting binnen het genre. Zelf heb ik, terugkijkend, dan meer met bands als The Doors(The Doors / L.A. Woman), Pixies (Surfer Rosa & Come On Pilgrim), Iggy Pop (Lust For Life), Led Zeppelin (Led Zeppelin II, IV & I), Urban Dance Squad (Mental Floss For The Globe), Sex Pistols (Never Mind of The Great Rock 'n Roll Swindle), Jimmy Hendrix (diverse), Black Crowes (Shake Your Moneymaker), The Rolling Stones (divers)het helaas onbekend gebleven Bodeca (Callin' All Dogs), kan Status Quo ook prima horen (niet te vaak) en zelfs uit de 'gladde '70' de Glamrock van Sweet/Slade/Mud/T-Rex steekt er wat mij betreft torenhoog bovenuit.

Noot 1: mijn top 10 is samengesteld uit mijn beste nrs uit de nrs 1 van de 9 muziekgenres die ik onderscheid en waar ik 'wat mee heb': singer/song, blues, jazz, pop, rock, avant garde, soul, roots/wereld/nederlandstalig en dance (disco/electronic/hiphop, e.d.). De gelijknamige debuut-plaat van The Doors is dus 'mijn beste Rock-plaat...). De 10e plaats is voor de beste plaat van de laatste 5 jaar (in mijn geval, tot a.s. december dus, 'Cucumber Lodge' van Briskey)
Noot 2: U2, CCR en The Kinks beschouw ik als 'pop' maar zeker ook een band als The Who (die ik nog vergeten te noemen was) steekt toch wel heel schril af tegen dit 'gedrocht uit de hel'.....

Correctie: Vleermuis uit de Hel

Ik bedoel het niet zo raar (zie Smiley). Je hebt idd. een goede Top 10 en je vindt dit "kitsch" en nogmaals dat is je goed recht. Je hebt een goeie smaak en al was dat niet zo ; iedereen heeft zijn eigen voorkeuren.

Toch wel `n album dat in het rijtje klassiekers thuis hoort .
Hier staan prachtige nummers op , en natuurlijk is die dijk van Paradise door de radio kapot gedraaid , so what het nummer is op zich niks mis mee .
Alleen die clip met die strijkplank die probeert Ellen Foley te playbacken .
4 sterren voor deze klassieker .
Prachtige cover ook nog.

Campy, bombastisch, geweldig..
Jim Steinman zei ooit dat hij het geschreven had met een vette knipoog. Toch staan er goede composities op en ik vind het ook wel een klassieker in de popgeschiedenis.

Ik heb de uitvage van 2001 in m'n bezit (met 3 bonustracks), maar er staat op de achterzijde Produced for Reissue by Bruce Dickinson. Is dat de Bruce Dickinson (die van Iron Maiden), weet iemand hier wellicht meer van.

ja

Ja dus, dank je. Weer wat wijzer.

Tja, het 'smaak & twisten'-adagium..........maar goed kan niet laten om op rudiger te reageren: de hoes vind ik toch echt in aanmerking komen voor 1 van de meest inspiratieloze (en ook lelijkste) uit de pophistorie.....

kan zo 17 hoezen opnoemen die 10 keer lelijker zijn

dus, beetje overdreven, je stijl misschien niet,maar knap getekend

...try me (17?!!!!!) zou ik zeggen.... (en idd, ten tijde dat de plaat uit kwam, vond ik het ook 'knap' getekend...had toen echter nog niet door dat ik toen ook tot de (leeftijd)doelgroep hoorde.... )

http://rateyourmusic.com/list/fidthekid/the_worst_album_covers_ever__/

have fun

De hoes is per ongeluk tijdens het paintballen ontstaan volgens mij, of schilderde Herman Brood toen ook al.

Hoes valt reuze mee, denk dat de hoes Judas Priest's Painkiller hier wel enigzins op lijkt.

Meat Loaf heeft zich veel laten beïnvloeden door onder andere Bruce Springsteen.

Is zeker waar, want vergelijk Meat Loaf's Bat Out Of Hell is met Bruce Springsteen's Night!
Betekent niet dat dit een lekker rock nummer blijft.

Ook met de andere nummers heb ik geen problemen. Rustige nummers (Heaven Can Wait, Two Out of Three Ain't Bad) afgewisseld met stevige rock songs Bat Out Of Hell, You Took The Words Out Of My Mouth en Paradise By The Dashboard Light.

4.0*

Het 1ste wat ik mij herinner aan Meat Loaf is die poster uit de pop-foto die aan de muur hing bij ons thuis destijds. Hij met zijn lange haren, hoofd omhoog, zweet in de blous en zijn onafscheidelijke rode zakdoek. Daarnaast Ellen Foley in een veel te strakke witte pak, met krullend zwart haar. Ik wist bij god niet wie dat was toen.
Later kwam dat natuurlijk goed door het nummer Paradise. Ik maakte er een sport van, om net zo snel met die omroeper uit die speaker mee te babbelen.

Dit album kent grote gebaren, prima muzikanten en een componist in vorm. M.i staan er geen zwakkere broeders op dit tijdsdocumentje. Af en toe nog steeds prima om op te zetten, volume knop open en gaan met die bat.

Bombast, over the top, overgeproduceerd, nèt als Phil Spector een soort Wall of Sound.... ondanks de bombast staan hier prima songs op, Jim Steinman kon er wat van, dit is de beste plaat van Meat Loaf voor mij.
En of paradise nu helemaal platgedraaid is of niet doet er niet toe.

Lekkere muziek, en Paradise vind en vond ik altijd 'n topper! De samenwerking met Jim Steinman is 'n hele vruchtbare!

Was dat wel Ellen Foley op die poster? Ik heb nl. sterk het vermoeden van niet, net zoals ze ook niet te zien is in het promo-filmpje bij Paradise.

Nee, het was Karla De Vito (Ellen Foley was het die je op het album hoort).

Dit is zo'n album die regelmatig wordt genoemd bij de love or hate it albums. Ik hoor duidelijk dij de 1e categorie, hoewel ik soms ook wel eens geen zin heb om het af te spelen....zoals iedereen wel eens heeft met andere albums (I guess). Ja het is theatraal, bombastisch....but I Like it. Ik houd er overigens wel vaak mee op na PBTDL, want het laatste nummer wordt me toch wat net te stroperig (vooral als de violen aanzwellen). Toch is de mix van rockers en ballads goed, anders wordt het teveel van hetzelfde.

Toch houd ik het meest van de rocknummers en zijn er verscheidene momenten waar ik voel waarom ik zo van 'vurige' rock (and roll) houd; om één voorbeeld te noemen ...bij het openingsnummer Bat Out Of Hell vanaf het moment dat de "motor" (het is de gitaar van Todd Rundgren) begint te ronken en de drums beginnen te 'roffelen' t/m waar het geluid wegsterft (waarna weer een rustige passage begint).....

Mijn vader had deze elpee ook, maar ik heb indertijd niet goed genoeg geluisterd om nu te kunnen stemmen. Het bekende Feesten & Partijen nummer nodigt ook niet direct uit tot verder luisteren, maar gisteravond tijdens het op deze site ook al enkele malen gememoreerde evenement op radio 2 kwamen binnen één uur de kwaliteiten van de eerste twee nummers toch weer even mooi voor het voetlicht.

Een paar berichten eerder wordt dit vergeleken met een voornamelijk Britse stroming van rond dezelfde tijd, die gecentreerd leek rond voorgeprogrammeerde anarchie en een afkeer van muziek met meer dan anderhalf akkoord. Inderdaad, doe me dan deze heerlijk over-de-toppe vleermuis uit de hel maar.

Lekker over de top. Maar soms een beetje te zoet, maar het blijft een goed album. Al had ik wat hardere rock verwacht. Mijn favoriete nummers: Bat Out of Hell , Paradise by the Dashboard Light en You Took the Words Right Out of My Mouth.

Ik ben het helemaal met je eens; die ballads zijn (net) wat te stroperig en ik had er liever 2 gezien i.p.v. 3 , 'but.....You can't always get what you want.....

Mee opgegroeid. Eerst op tape overgenomen van een LP met bijbehorende krassen. Ik weet nog precies op welke momenten deze oversloeg. Blijft tijdloos. En Ellen Foley is natuurlijk een toegevoegde waarde.

Ik vind Paradise by the Dashboard Light op zich geen slecht nummer, al ben ik dat wel helemaal beu gehoord. Maar de rest van het album heb ik onlangs pas te horen gekregen nadat ik het album voor een euro op lp kocht en dat valt mij heel vies tegen. Niet om aan te horen eigenlijk, zo'n debiele bombast. Misschien nog eens een keertje proberen en dan eventueel de prullenmand in.