Meat Loaf - Bat Out of Hell (1977)

Meat Loaf is voor mij ook geen album artiest. Ik heb aan een best off genoeg aan meat Loaf spul in huis. Dit album heb ik nog nooit gehoord, maar hierop staat natuurlijk wel dat door Kronos genoemde klassieke nummer op dat op de radio helemaal stuk gedraaid is. Ik heb er niet echt wat mee, maar zo af en toe is deze muziek zeker wel beluisterbaar. En voor 1 euro een lp, daar val je natuurlijk geen buil aan. Al zal je hem na 1 keer draaien in de prullenbak gooien, dan heeft hij zijn dienst al gedaan en heb je die euro er al weer uit.

jeugdsentiment. Een hype heette toen nog een rage, want dat was het. Je kon niet om Meatloaf heen. Maandenlang sierde hij de covers van de muziekbladen. Ook dat was toen een verschijnsel dat vooral bij die tijd hoorde. De single die ik hier niet hoef te noemen omdat iedereen weet welke ik bedoel is al net zo onwaarschijnlijk als de manier waarop de Nederlandse bevolking met Meat kennis gemaakt heeft. Bij toeval verschijnt het op televisie en de zaak is niet meer te keren, alle stoppen slaan. Net als in het aangehaalde liedje. De damp slaat er af, de zinsnede "so open up your eyes, i got a big surprise, it will feel allright, well i wanna make your motor run" laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Haar opstelling was er ook één van die tijd.

Met schaamte moet ik vertellen dat ik vroeger ooit een meisje versierde toen ik me in de plaatselijke disco uit sloofde op Paradise by the Dashboard Light.
Maar ik zal zeker niet de enige zijn, en gelukkig kwam hier geen relatie op voort.

Het lijkt me zo triest om tegen anderen te zeggen dat je je vrouw zo zat als een toeter, met een luchtgitaar versierde op dit nummer.

Waarschijnlijk zijn er in de tweede kamer ook leden met soortgelijke ervaringen; ik bedoel, dat alcoholbeleid voor minderjarigen moet toch ergens op gebaseerd zijn.

Ik kan mij best voorstellen dat dit album voor velen jeugdsentiment is en "Paradise by the Dashboard Light" staat nog steeds als een huis en is volstrekt uniek, platgedraaid of niet.
Aanvankelijk deed het album weinig maar na de live- en TV-optredens verkocht dit album als zoete broodjes.

Plaat varieert sterk in beoordeling in mijn persoonlijke beleving.

Om in musicmeter termen te blijven, het begon in 1978 met 5 sterren, daalde naar uiteindelijk 2, bleef daar geruime tijd op staan en staat, bij een definitief soort van oordeel, nu op 3 sterren.

Misschien heeft het er ook mee te maken dat de plaat inmiddels bij mij is opgewaardeerd van een krakerige LP naar een analoge cd en, na vandaag, zowaar naar een geremasterde versie.

Deze vorm van Amerikaanse bombast, veroorzaakt door schrijver Jim Steinman en gepersonificeerd door Meatloaf, ik ben er niet altijd voor in de stemming. Vaak ook niet, eerlijk gezegd.

Ik zal alleen niet ontkennen dat hier sprake is van een heuse klassieker, die een ware aardverschuiving teweeg heeft gebracht, destijds.

Ondanks de veel te langdradige en trage versies van Heaven can wait en vooral For crying out loud. En ook ondanks het wat stroperige Two out of three ain't bad en het veel te vaak gedraaide en over het paard getilde Paradise by the dashboardlight.

Nee, ik ben toch blij met de geremasterde versie en het toegevoegde extraatje Dead ringer for love, hoewel een draak van een single uit 1981.

..........................................OK, het is een soort jeugdsentiment dat eigenlijk niet meer kan, maar dat je toch af en toe nog eens wilt opzetten.

Dit album zet ik niet alle dagen op (ik heb ze al een tijd niet meer gehoord) en het is inderdaad pompeuze en theatrale rock, maar het is tenslotte erg goed in elkaar gestoken en geproduceerd en de sfeer zit er volop in. Het is ook voor mij jeugdsentiment maar dit album is een tijdloze klassieker.
Inderdaad legde Meatloaf destijds heel wat gewicht in de schaal, hij was een sensatie en "Paradise by the Dashboard Light" is hoe dan ook erg origineel, verschillende songs in één nummer.

Groots, en dat is best lekker maar om nou te zeggen dat Meat Loaf iemand is die drie kwartier prettig kan vullen... Voor mijn smaak meer een singlesman.

geweldig album. ik hou hier enorm van. uiterst sfeervolle kitchrock.

Ha schitterend, ik vond deze tussen de LP's van m'n pa.
Die voorkant ook echt.. Haha..

maar heb de plaat nog niet helemaal geluisterd.. Zoals de meesten ken ik alleen de tophit..

Alleen dat nummer is nog een beetje om aan te horen vind ik.

De rest is gewoon vreselijk.

Voor 8 vreselijke nummers vind ik een 2,5 nog zeer positief beoordeeld. Dit Bat out of Hell is natuurlijk compleet over de top en m.i daarna ook niet meer geëvenaard. Maar de combinatie Jim Steinman, Todd Rundgren en de destijds dikke zweterige man met pofmoutjes en een rood zakdoekje, hebben wel een onuitwisbare indruk achtergelaten. Samen met die vrouw in een wit balletpakje met donker haar.
Dat beeld is mij altijd bijgebleven, omdat het als een poster op de slaapkamer van mijn broer hing en ik er altijd lang moest...we woonden toen nog op een boerderij. Vooral veel jeugdsentiment dus. En in al zijn bombast kan ik dit album -op zijn tijd- nog steeds waarderen.

Op mijn exemplaar staan maar 6 vreselijke nummers.

Klopt, op die van mij ook...even de 2*jes over het hoofd gezien.
Nou, dan is die score een prima weergave.

Na een paar in mijn CD rek te hebben gestaan heb ik het album weer eens opgezet. Heel verrassend: ik vindt het nog net zo vreselijk als toen. Het stemgemiddelde op MusicMeter is ook niet om over naar huis te schrijven. Kan iemand mij uitleggen wat dit album zo beroemd heeft gemaakt? Het klinkt echt ongelooflijk gedateerd en nietszeggend naar mijn mening. Wederom 2,5*

Naar mijn mening een prachtig album, geen enkel slecht nummer.
Heb paradise by the dashboard light nog leren kennen op school.

Kan iemand mij vertellen waarom hij hier zo ondergewaardeerd wordt? Behalve dat Paradise By The Dashboardlight een beetje is verneukt door alle aangetrouwde ooms en tantes die het leuk vinden dit nummer als stukje te doen op het feest ter ere van oma's 80e verjaardag en door de hopeloze dames in foute kroegen die het veel te hard mee schreeuwen.. Het blijft gewoon een goed nummer. Net als bohemian rhapsody.

En het openingsnummer van deze cd is gewoon super! Heerlijk nummer..

Je slaat volgens mij de spijker op zijn kop; Paradise by the dashboardlight! Terwijl dat toch een erg goed nummer is.

Is deze muziek niet voor die mensen bedoeld dan?

nee niet echt. dit zou je enigzins met queen kunnen vergelijken.
kitschrock met veel theatrale invloeden en todd rundgren op gitaar.

Nee, het is volgens mij niet te vergelijken met Queen.

Queen kent hele subtiele, mooi bedachte werkstukjes, gemaakt door creatieve geesten, getalenteerde musici. Valt voor mij onder de zogenaamde Art-rock, waar ook groepen als Roxy music en 10CC onder vallen.

Daar kan de bombast van Meatloaf niet onder worden geschaard.

Dat Queen in dat kader inderdaad soms muziek maakt die aan de ene kant soms kitch is en aan de andere kant theatraal doet daar niets aan af.

Want niet alleen de vocalen van Freddie M en Meatloaf is een verschil van dag en nacht; het aangestipte gitaarspel van Todd Rundgren is natuurlijk ook mijlenver verwijderd van het bijzondere spel van Brian May.

mwah ik heb toch meer met todd rundgren als gitarist als brian may. beiden briljante gitaristen. ik denk dat meatloaf wat ondergewaardeerd wordt. onder de lage bombast zitten toch prima nummers verborgen. Het moet ook allemaal niet zo serieus genomen worden . heel consquent gebruikt men cliche's op een eigen manier. die violen in for crying out load hoe cliché kun je het maken. desaltnietemin een erg gaaf album.

Volgens mij is deze muziek ook niet echt serieus te nemen en daarom denk ik niet dat ze hier ondergewaardeerd wordt en niet vooral erg leuk is voor de toestanden die hier eerder door Gerben-DT werden beschreven.

Naast dat kapot gedraaide nummer dacht ik dat het misschien best een goed album zou kunnen zijn, maar dat viel dus vies tegen terwijl ik toch al geen hoge verwachtingen had. Pompeuze bombast die in tegenstelling tot Meat Loaf zelf niet veel om het lijf heeft.

laten we even twee dingen uit elkaar halen kronos.

muziek die niet serieus te nemen is

en muziek die zich zelf niet serieus neemt.

deze muziek is met reden enorm dik opgezet en speelt handig om met rockcliché's. die tergend slome balads'bevoorbeeld. Een titel als heaven can wait zegt al genoeg. DIt is een meesterlijke parodie.

of heb ik soms een raar gevoel voor humor

Een meesterlijke parodie? Ik denk het niet. Naar mijn gevoel is het gewoon muziek die niet serieus te nemen is. Het onbedoelde toppunt van de wansmaak. Ik zal de plaat nog eens opleggen. Kijken hoe lang ik het volhoud.

Ik heb er wel mee kunnen lachen nu. Maar de muziek werd er niet
beter op en langer dan de a-kant hoefde dat dus ook niet te duren.

Bombast kan als het in de juiste dosis geserveerd wordt en dat is hier wel degelijk het geval (ik ken albums die nog véél bombastischer zijn). Je moet in stemming zijn om dit album te beluisteren maar dan laat het je niet meer los (en ik neem dit album wel serieus).

De zang van Meatloaf komt pas goed tot zijn recht bij bombastische Jim Steinman-composities en dito Todd Rundgren-productie. Volgens mij is Bat Out of Hell zowel compositorisch als productioneel sterk beïnvloed door Born to Run van Bruce Springsteen dat ook een volle bombastische sound heeft meegekregen. Pianist van dienst hier is Roy Bittan en waar speelt hij ook? Juist, E-Street Band, waaronder het album Born to Run.

ik denk ook dat het beter geweest zou zijn als het album 10 minuten kleiner was. ik verlaag toch naar 3,5*(had ik al gedaan). maar ik kan dit album wel waarderen.

De stem van Springsteen kan zijn eigen muziek dragen. Maar hoe vet die van Meat Loaf ook in het vlees zit, het ontbreekt aan kracht. Alsof voortdurend te horen is dat die vent onmiddellijk moe wordt van de minste inspanning. In plaats van dat het mij omver blaast zou hij zelf elk moment kunnen omvallen. Of door het podium zakken.

Geen spek voor mijn bek. Kwestie van smaak. Daar laat ik het graag bij, in plaats van 'onderwaardering'.

Dit album duurt toch niet lang, dacht ik (46 min), zowat de standaardlengte van een LP destijds, en er staan slechts 7 nummers op.
Meatloaf vind ik juist een krachtige stem hebben net als Bruce Springsteen overigens.

sommige muziek heeft meer baat bij een kort en krachtig statement dan een uitvoerige uitwerking. over de stem ben ik het met je eens.