Buzzcocks - Another Music in a Different Kitchen (1978)

dik plaatje met de nodige buzzsaw-gitaartjes,

jammie

7 stemmen

Je bent wel een debiel als je als punkliefhebber deze plaat niet kent!±!

What Do I Get...? vind ik wel een heel goed nummer, ik denk dat ik hier maar eens naar op zoek ga.

En u beschouwt uzelf dus als punkliefhebber ?

Wel aardig punkbandje dit liefhebbers van dit genre zouden eens naar The Vibrators moeten luisteren. Is mijn inziens toch duidelijk een niveau hoger

of the Zeros, the Dils

Waar is Boredom.

Lekker, lekker album!!!!

4*! verdomme! zalige muziek!

"sixteen" is WAANZIN!

Niet te vergelijken. Buzzcocks, dat is de ultramooie stem van Shelley die perfect past bij de teksten over liefdesproblemen en liefdesverdriet. Als ik van het vrouwelijke geslacht of homo was, ik zou stapelverliefd zijn op die vent...
De nummers waar Diggle zingt komen dan ook nooit in de buurt van wat Shelley maakt.

Ik zag Buzzcocks afgelopen zondag nog aan het werk in de Gentse 'Democrazy': na ruim 30 jaar steviger, levendiger, beter dan ooit te voren. De set bestond uit de eerste 2 LP's die volledig en in volgorde - van het 1ste nummer van de 1ste LP tot het laatste nummer van de 2de LP - werden afgespeeld, gevolgd door alle andere 'hits'; samen goed voor ongeveer anderhalf uur poppunk van het hoogste niveau.
Het publiek was op gebied van leeftijd heel gevarieerd: 15-jarige meisjes en 60-jarige mannen stonden samen te springen en mee te brullen dat ze wel eens op de verkeerde persoon verliefd geworden waren... Buzzcocks rules!

Pete Shelley... een soort van Morrissey avant la lettre (en van grote invloed, getuige van lyricale kopietjes en zelfs een complete muziekale overeenkomst tussen Buzz' Strange Thing en Moz' You're Gonna Need Someone On Your Side ).
Messcherpe teksten over wat ons allemaal zo bezig houdt; de liefde. En dat note bene in punk, ongehoord destijds, in een tijdperk waar je je meer zorgen hoorde te maken over de politiek van je land dan over je eigen gevoelens (die toch echt dichter bij jezelf staan). Shelley pent mooite teksten op papier met een zekere punkurgentie, waarin hij zijn onvrede uit over van alles en nog wat, zoals opgroeien, snelle auto's hypocrisie, onbeantwoorde liefde en andere onzekerheden zoals de onzekerheid zelf.

Wat opvalt aan de muzikale omlijsting is dat hoewel de Buzzcocks bekend stonden als songsmeden van 3 minuten en 3 akkoorden, staan hier ook langere liedjes op, waarin de scherpe en vaak heldere, soms dromerige gitaren met elkaar duelleren. De invloeden voor dit soort momenten lijken een geslaagde combinatie tussen Television en de Duitse Krautrock. Ook valt het prominente drumwerk op. Voorbeelden van de wat langerere 'stukken' zijn, Autonomy, Sixteen en Moving Away From the Pulsebeat.

Een zeer genietbare plaat van deze Buzzcocks. Prachtige punk met een laagje pop.

Ik moest hier even aan wennen - vond het wat saai - maar zo langzamerhand begin ik in te zien dat het allemaal behoorlijk leuk en catchy is, dit stel puntige popliedjes. Toch grappig hoe iets aan het begin helemaal langs je heen kan gaan, terwijl ik nu bij elk nummer een nieuwe vette riff of leuk refreintje hoor. Een wat lichtere variant van punk (het komt ook uit '78, hè), waar overigens nog altijd de nodige energie in zit.

Singles Going Steady was de betere intro geweest. En verder is het verschil tussen punk - puntige pop en beat - bijv Beatles (eerste paar ep's) niet zo heel groot: speuluh

Denk ook: The Rousers - A Treat of New Beat (1980)

Ja The Rousers , die vonden wij allemaal leuk.
The Buzzcocks waren dan nog wel iets puntiger, als je toch moet kiezen dan weet ik het wel,
Het ***** debuut van The Undertones

Buzzcocks...toen in 1978 al geweldig en nu in 2015 nog steeds!

De perfecte mix van punk (of misschien eerder punky), licht melancholische powerpop en trancy rock, met geen enkel slecht nummer en een paar enorme bulldozers. Wat naast de melodische rijkdom, de slimme teksten en het spelplezier opvalt is het superbe geluid dat Martin Rushent aan deze plaat heeft meegegeven: de drums zijn swingend maar ook zwaar waar nodig (zoals op het slotnummer), de oe-oe-oe-koortjes zijn licht maar perfect (waardoor ik me tijdens Get on our own en I don't mind bijna bij Blondie waan), en het gitaargeluid op Sixteen, Autonomy en Moving away from the pulsebeat is bijna hardrock-achtig vet – de arrangementen zetten deze plaat misschien duidelijk aan het einde van de jaren 70, maar de totaalsound is tijdloos. Een waanzinnige plaat die in het begin niet meer dan een krachtige punkplaat lijkt te worden maar die me op het einde door diverse verschillende gevoelssferen en soundscapes heeft getrokken.

Na het sterke debuut in januari 1977 met de EP Spiral Scratch verliest de groep toptalent Howard Devoto, Maar een wondertje geschiedt: Pete Shelley komt bij de microfoon te staan en diens stem is héérlijk. In oktober 1977 verschijnt non-albumsingle Orgasm Addict die later op Singles Going Steady zou belanden.

In maart 1978 is er de eerste langspeler, die de titel Another Music in a Different Kitchen meekrijgt. Net als de vorige releases horen we melodieuze punk, een genre dat in de jaren '90 het label punkpop zou krijgen. Maar in '78 deden we niet moeilijk en van wat ik las was dit punk.
Drie nummers stammen nog uit de periode Devoto, overigens alledrie met Shelley geschreven. De laatste is bovendien verantwoordelijk voor de overige composities, al dan niet als co-schrijver, uitgezonderd Autonomy, geschreven door slaggitarist Steve Diggle. Een pareltje dat niet voor de andere pareltjes op de plaat onderdoet. In zijn biografie Harmony In My Head (2002) schrijft Diggle overigens dat hij het grootste deel van opener Fast Cars schreef, maar iets ging fout bij het verwerken van de credits.

Elf keer véél melodie, véél energie en dat eigenaardige, charmante, lichte stemmetje van Shelley. Vergeef me het verkleinwoord, want ondertussen is de muziek wel degelijk krachtig. En o ja: lekker geproduceerd... Het drumgeluid bijvoorbeeld, beluister maar eens de toms in slotlied Moving Away from the Pulsebeat. Productie van Martin Rushent.

Ik kwam hier op mijn reis door new wave vanaf de eerste langspeler van XTC en vervolg bij Kraftwerk en Die Mensch·Maschine.

3 augustus 1977 bij de BBC op tv: is punk een bedreiging voor de Britse maatschappij? Een discussieprogramma met onder meer Pete Shelley en radio-dj John Peel. Zie hier.