Savatage - Edge of Thorns (1993)

Maar dat wisten we toen natuurlijk helemaal niet. Toen dacht je altijd dat de mensen die in het cdboekje stonden ook echt meespeelden op de plaat.

Maar ik las wel ooit zoiets al in de Aardschok, en niemand geloofde mij. Tegenwoordig staat het gewoon op wikipedia.

De laatste weken passeren alle platen van Savatage weer eens de revue, en wat heeft deze band de wereld toch een hele rits sterke platen nagelaten.
Het vreemde is dat mij zowel de periode met Jon achter de microfoon alsmede de tijd met Zak Stevens even lief is.
Jon heeft iets unieks, de gecontroleerde gekte, de uithalen, het gillen, het grommen, zijn voordracht, bij vlagen haast onorthodox maar dat maakt mij alleen maar enthousiaster.

Edge of Thorns met nieuwkomer Zak Stevens achter de microfoon, bleek een tikkeltje minder overdadig dan het van ambities overlopende Streets.
Stevens is een uitstekende vervanger van Oliva en kwijt zich prima van zijn taak.
Desalniettemin is het Criss die voor mij de show steelt, de beste man is alomtegenwoordig en gebruikt zijn gitaar om de mooiste penseelstreken aan te brengen.
De ene keer grove klodders om het geheel wat meer aan te zetten, een andere keer zijn het fijne lijnen die de plaat een wonderschone diepte meegeven.

Na 30 jaar is Edge of Thorns opgeklommen en vormt het de plaat van de heren die ik het vaakst opleg.
Nee, Jon is onvervangbaar, Hall of the Mountain King is mij eeuwig lief en de opmerkelijk groei op Gutter Ballet laat een geweldige indruk na.
Echter Edge of Thorns is uitgebalanceerd, de (orkestrale) arrangementen zijn eerder subtiel dan weldadig en de plaat kakt voor mij nergens in. Een ijzersterke worp.

Als ik terugkijk op bijna 30 jaar Savatage draaien, is dit wel mijn nummer 1. Streets zou een tijd mijn favoriet zijn, denk. Maar mijn geheugen is troebel.

Deze plaat is voor mij denk ik wat Radiohead - OK Computer of Nirvana - Nevermind is voor anderen.

Wil je deze wonderschone plaat alsjeblieft niet vergelijken met zwaar overschatte albums als OK Computer en zeker Nevermind!?

Ach, Vielip. Je snapt wat ik bedoel. Al die alto's hebben van die intelli-platen die lekker diep gaan en hun tienertijd en jongvolwassenheid samenvatten en als meesterwerken beschouwen. Voor mij is dat oa Edge of Thorns (naast Behaviour, Thick as a Brick, Snow Goose en Never, Neverland natuurlijk).

Nooit geweten dat Jon 'He Carves His Stone' en 'Degrees of Sanity' heeft ingedrumd. Drumt hij alles in wat Doc niet lukt? Of is Doc dan toevallig niet in de studio en doet Jon het dan maar, omdat hij nu éénmaal alles kan (gitaar, bas, drums, toetsen).

Nee dat wist ik ook niet. Wel dat hij op Handfull of rain het drum werk heeft gedaan.

Dankzij Wikipedia weet ik ook dat hij Jesus Saves en Gutter Ballet (het nummer) heeft ingedrumd.

Via de wayback machine kwam ik hierop:
"Q: Did Jon play drums on this album as well?
A: Yes. Jon played the drums on He Carves His Stone and Degrees of Sanity. Both songs were recorded after Steve had left the studio. Seeing that Jon is a quite capable drummer it was easier to have Jon play rather than have Steve travel back to the Studio."


Bron: The Official Savatage Homepage - web.archive.org

Toch wel fascinerend vind ik. Zou dat er ook mee te maken hebben gehad dat Steve er op een gegeven moment een beetje genoeg van kreeg? Zomaar een wild guess van me hoor. Maar ik kan me goed voorstellen dat als je muzikant bent in een band, je er van kunt balen dat een ander jouw partijen gaat inspelen. Vroeger wist je dit soort dingetjes trouwens niet of amper. Sinds het internet borrelen er echter steeds vaker van dit soort dingen naar het oppervlak. Op Netflix (dacht ik) staat ook een docu (Hired guns?) over muzikanten die op albums spelen zonder dat ze op hoezen of info sheets worden genoemd. Aanrader!

Doet me (offtopic) denken asn de rel vanwege het debuut van Warrant.

Maar je guess is valide. Al is het ook zo dat types als Wacholz hardhitters zijn (denk aan Philty Animal) en dat is echt funest voor je gewrichten.

Drummers van nu zijn veel minder show en meer techniek. Houd je wel langer vol.

Heb zelf geen netflix, maar misschien kan ik de docu ergens anders vinden.

Klopt, dat is deze: Hired Gun (2016). Interessante docu, als je een beetje geïnteresseerd bent in dit soort feitjes en achtergronden. Inderdaad een aanrader.

En je hebt gelijk: in het internettijdperk kom je veel meer te weten over dit soort dingen. Precies wat Mssr Renard eerder ook al zei: vroeger ging je er gewoon van uit dat de hoes-info klopte. Dat blijkt maar al te vaak niet het geval. Intermenselijke verhoudingen, maar ook zakelijke afwegingen, blijken ook binnen bands en in de studio uiterst complex.

Ik heb een flink rijtje Savatage-CD's in de kast staan: van Gutter Ballet tot aan The wake of Magellan. Maar ik heb me nooit zo beziggehouden met de personele ontwikkelingen binnen de band, al ken ik de grote lijnen natuurlijk wel. Ik vind het wel een band die zich geweldig ontwikkeld heeft.

Nou ben ik zelf voornamelijk van de melodieuze hardrock, dus de oudere albums spreken me minder aan. Maar die hele reeks die ik hierboven noemde, dat zijn wel stuk voor stuk klasseplaten. Dead winter dead vind ik zelfs een uitschieter, omdat-ie ook klassieke en symfonische elementen toevoegt. Al lees ik dat sommigen hem juist daarom minder waarderen. Maar per saldo vind ik Handful of rain waarschijnlijk hun meest evenwichtige plaat, met deze Edge of thorns als goede tweede en Streets als derde.

Toen ik vanochtend naar Exit Music luisterde moest ik per ongeluk denken aan Spinal Tap. De scene warin de gitarist een mooi stuk piano speelt, en op de vraag 'It's pretty [...] what do you call this?' antwoordt met: 'This piece is called "Lick My Lovepump".'

Maar Exit Music is gewoon een mooi pianostuk. Wat simpel, maar doeltreffend.

Simpel is in heel veel gevallen het mooist.

Hij kan het alleen al heel erg lang niet meer aan live,helaas.

Ik wou zeggen op GMM en 013 nog wel, maar dat is inmiddels ook al 14 jaar geleden. Met zijn hersenbloeding (of tia) en val op rug waar hij zijn rugwervel brak op drie plaatsen, gaat het zingen helaas niet meer goed.

Naast een nieuw Savatage album is hij ook nog steeds bezig om zijn JOP optreden in Tilburg uitgebracht te krijgen.

Edge of Thorns bleek destijds mijn instapplaat te zijn. Stevens vond en vind ik een prima zanger en Criss strooit met zoveel licks dat ik de plaat tot de dag van vandaag lief heb.
De periode met Jon achter de microfoon ging ik pas halverwege de jaren 90 ontdekken en ik prefereer de platen met Jon boven die van Zach.
Tegen de zang van Oliva kan ik geen weerstand bieden, wellicht technisch minder onderlegd i.v.m. Stevens maar de stem van Jon ademt een en al emotie, waanzin, kracht en melancholie. Daar ben ik niet tegen opgewassen.

Dat optreden was in 2010 en was hij extreem slecht bij stem. De avond ervoor zat hij in het ziekenhuis omdat er niets meer uit zijn mond kwam.
Dat optreden, opnieuw ingezongen misschien, komt hoogstens ooit als extra ergens op te staan.

Jon Oliva | Zware Metalen - zwaremetalen.com

Niet te veel verwachten van dat optreden uit Tilburg. Ik was erbij, heb Jon paar jaar later mogen spreken, maar hij zong echt ondermaats die avond en de opnamen schijnen ook niet helemaal gelukt te zijn...

Die avond nam ik m'n vrouw mee. Ze kende Savatage en dus Oliva niet en na veel lyrische verhalen en thuis draaien deed zich dan eindelijk de mogelijkheid voor om samen naar een optreden te gaan. Lang(er) verhaal kort; tot op de dag van vandaag heeft die avond z'n sporen nagelaten. Ze hoort als ik het thuis draai wel hoe goed het is maar wat ze die avond in Tilburg hoorde kan ze niet los koppelen op de één of andere manier. Ze heeft sowieso meer met de stem van Stevens dan Oliva. Dat maniakale van Oliva (wat ik dan juist zo fantastisch vind) trekt ze slecht. Als dat dan live op zo'n rampzalige manier wordt gebracht als toen...tja. Maar ik blijf het proberen! Laatst zou ze bijna mee naar Savatage maar had ze de pittige prijs er niet voor over. Volgende keer gaat het lukken

Dat heb ik bij Rush en mijn vrouw. Ik heb het opgegeven vielip...

In de Aardschok kreeg deze destijds een 5. Alleen maar vanwege geen Jon Oliva. Het was wennen aan Stevens. Maar het is een fantastische zanger hoor. Edge Of Thorns is een logisch vervolg op Streets denk ik.

De recente vinyluitgaven zijn ook erg fraai.

Edge Of Thorns is inderdaad een logisch vervolg op Streets en Stevens is een prima vervanger van Oliva.
Het feit dat de band destijds koos voor Zach vind ik een sympathieke keuze. Hoeveel bands kiezen niet een opvolger die qua klankkleur en intonatie zijn voorganger moet evenaren.
Met Stevens koos men voor een technisch gezien, uitstekende zanger die echter de gekte ontbeerde van Oliva.
Edge of Thorns heb ik trouwens altijd wel een nog iets sterkere plaat gevonden in vergelijking met Streets.
De kristalheldere productie, een wat nuchterder benadering en heerlijke songs maken het tot een van mijn favoriete Sava schijven.
Voor een dosis gekte, venijn en gillende zanglijnen pak ik met graagte Hall of The Mountain King uit de kast.

Streets is een heel andere plaat dan Edge of Thorns. In mijn oren zeker geen logisch vervolg. Logisch als in: heel anders dan de laatste plaat met Jon op dat moment (redelijk opgebrand van het touren), maar muzikaal echt anders. Nummers die op zichzelf staan en geen geheel vormen, een andere zanger...

De stem van Zach geeft Savatage een heel ander geluid, in dat opzicht lijkt Edge Of Thorns misschien geen logisch vervolg op Streets, maar muzikaal borduurt Savatage verder op de stijlverandering die de band met Gutter Ballet en Streets al inzette. En als je je Jon's stem voorstelt bij deze zanglijnen is de overgang helemaal niet zo groot.

Criss Oliva is op dit album in topvorm en speelt beter dan ooit daarvoor.

Exact dit. Criss strooit het hele album lang met zoveel heerlijke licks dat hij voor mij op dit schijfje zijn beste prestatie wist neer te zetten.
De beste man is omnipresent.
Voor het overige past Edge of Thorns natuurlijk prima in de lijn Gutter Ballet en Streets. De orkestrale elementen zijn ook op het schijfje met Zach volop aanwezig.

Dat klopt allemaal wel maar toch vind ik het geen logisch vervolg. Songtechnisch wel maar het theatrale en met name het conceptidee zijn zo goed als weg. Ook het aantal rustige stukken, die op Streets volop aanwezig zijn en zorgen voor het theatrale aspect, is drastisch verminderd. De overall 'feel' of 'vibe' van het album zijn voor mij echt wel anders in vergelijking met Streets. Ik heb altijd het idee gehad dat ze met Edge of thorns weer wat meer terug wilden naar een album als Hall of the mountain king. Dan vind ik Dead winter dead en Wake of Magellan meer in de lijn van Gutter => Streets liggen.