Savatage - Edge of Thorns (1993)

Matig album van Savatage, weliswaar met veel variatie in de songs maar met weinig echte knallers. Edge Of Thorns (het titelnummer) is een van de beste songs die de band ooit heeft uigebracht, maar verder biedt dit album - het eerste met zanger Zak Stevens - weinig hoogtepunten. Het album wijkt nogal af van voorgaand Savatage-werk en ik heb erg moeten wennen aan de meeste songs.

matig?????????????????? dit is een parel van Jewelste (vreemd dat ik hier nog niet op heb gestemd) Ik vind dit veruit de beste Savatge plaat, Nummers als Damien, He Carces His Stone zijn werkelijk fenomenaal. Verder ben ik niet zo'n Savatage fan en vind ik alleen Dead Winter Dead nog echt de moeite waard.

Ik vind dit album vooral 'anders' dan voorgaande albums en bovendien vind ik Zak Stevens als zanger beperkter dan Jon Oliva. De songs vind ik eerlijk gezegd - uitzonderingen daargelaten - aan de mindere kant.

Dead Winter Dead vind ik beter dan dit album, maar het beste album met Zak is - vind ik althans - toch wel Handful Of Rain.

Hoor ik vaker, maa ik ben niet zo'n fan van de stem van John Oliva, ik vond het wel een aangename afwisseling om een keer een andere zanger te horen. De plaat is wel duidelijk een knip ook naar het grote publiek, Savatage is nooit een Fulltime Job geweest voor de bandleden, met deze plaat hoopte ze een wat groter publiek te berijken door een wat een toegankelijker sound te creeeren, en een zanger met een wat vriendelijker stem. Dit heefd nooit het gewenste resultaad opgeleverd.

Ik vind de plaat persoonlijk ook bij de mindere Savatage albums. Het is duidelijk hoorbaar dat Stevens nog niet in zijn recht is en de band wat moeite heeft met het nieuwe en lichtere geluid. (of althans dat vind ik toch). Ik denk dat het beter zou zijn geweest als er, net als op de latere cds een klein beetje wisselwerking zou zijn geweest tussen Oliva en Stevens. Songs als Conversation Piece, Degrees of Sanity of Skraggy's Tomb waren volgens mij veel beter tot hun recht gekomen bij Oliva. Wat niet weg neemt dat Edge of Thorns een echte classic is (en net wel heel veel baat heeft bij Stevens zijn stem).

Oh...er wel nog even bij vermelden dat het album wel absoluut een van mijn favoriete hoezen heeft. Heel erg mooi.

Ik vind dit juist het beste Savatage albums met als absolute hoogtepunt de titelsong. Jon Oliva mag dan een meesterzanger zijn, ik prefereer de diepe stem van Zak Stevens toch net iets meer. Dat wil niet zeggen dat ik geen fan ben van voorgaande albums, maar ik hoor hier 'iets' wat ik op een album als Gutter Ballet toch mis.

Op dit album staat het mooiste nummer dat ze ooit hebben gemaakt: All That I Bleed... kippenvel!!
de rest ken ik trouwens niet

Dit was wel even slikken: Savatage zonder Cris op zang. De muziek moest op de nieuwe zanger worden afgestemd en dat komt op deze CD nog niet optimaal uit de verf. De eerste track is ook gelijk de beste: het titelnummer. Het heeft een pakkende melodie en een geweldig instrumentaal middenstuk. Verder vind ik Damien ook bovengemiddeld op deze CD, maar de rest is voor Savatage begrippen toch te bescheiden. 3.0 punten.

Wanneer heeft Cris gezongen dan?
Je bedoelt wellicht JON ...




Ja, t waren meer nummers die oorspronkelijk op Jon's stem geënt waren....

Niettemin: Edge Of Thorns is een méér dan verdienstelijk debuut voor Zachary Stevens, al zou die het een weinig later een heel stuk béter doen ...

Niet de beste Savatage-plaat, maar toch een hele goeie hoor... met een pracht van een song zoals "Edge of Thorns" (overigens wel ideaal voor Zachary Stevens' stem),, "He Carves his Stone" en "Damien"....

En hoe prachtig is "Sleep" wel niet !! Amaai !!!

Foutje, bedankt. Natuurlijk was het Jon. De latere CD's met Zak vind ik ook beter.

Follow Me is toch ook een nummer dat er wezen mag. Ik gooi er een halfje bovenop.

Voor mij persoonlijk zowat hun beste album. Edge of Thorns, He Carves his Stone, Follow Me, Conversation Piece, Miles Away, etc. etc. Zak Stevens is geniaal in Savatage (in Circle II Circle vind ik het altijd wat minder) en de songwriting is van extreem hoog niveau met natuurlijk Criss Oliva's laatste input. Savatage heeft veel kwaliteit uitgebracht, maar dit hoort toch zeker tot hun besten.

Enige album dat ik van deze groep bezit. Ik had deze toen ie uitkwam van een kennis geleend en moest er eerst heel erg aan wennen. Het is niet meteen mijn genre, maar het had wel wat. Later nog wat andere albums gehoord (zoals Gutter ballet en hun debut) maar dat ging mij duidelijk te ver (op mijn zenuwen werken).
Jaren later stuitte ik weer tegen dit album aan in de cd-zaak en heb 'm toch gelijk aangeschaft. Gister weer eens beluisterd en het lijkt wel of dit album met de jaren voor mij is gegroeid.

He carves his stone en Follow me zijn voor mij de favorieten, alsook Damien en Miles away. Ruim 4 sterretjes...

Alleen al om het titelnummer is deze cd de aanschaf beslist waard. Ik weet niet in hoeverre dit album mijn favoriete Savatage-album is, omdat ik het lastig vind Savatageplaten onderling te vergelijken, maar het is zeker een album dat er mag zijn.
Behalve de titeltrack mogen ook He Carves His Stone, Skraggy's Tomb, Miles Away en Damien er zijn. Dat wil niet zeggen dat de andere nummers slecht zijn overigens. Het enige nummer dat ik wat minder vind is Sleep, maar dat komt omdat ik die te vaak gehoord heb als bonustracks op een paar andere Savatage-cd's.

Ga ik nu de cd meteen maar weer eens aanzetten.
4*

Inderdaad, een schitterend nummer. Tijdens latere concerten werd dit nummer gespeeld ter nagedachtenis aan Criss Oliva.

4,5 * voor dit uitstekende album, ik vind Zak Stevens een prima zanger maar hoor toch ietsje liever Jon Oliva zingen. Streets en Gutter Ballet zijn daarom mijn favorieten van Savatage.

Vreselijk goed album, die volstaat met krakers van nummers. Stevens blijkt een goede zanger voor Savatage, maar Oliva vond ik toch wel iets beter.

Gister met de koptelefoon op, een natuurwandeling, door een van de parken die mijn wijk kent, gemaakt en wat een uitgebalanceerde plaat is dit toch.

Uniek ook, in die zin, dat dit de enige plaat is waar Zak en Criss op samen spelen. Zak laat veel ruimte voor het sublieme gitaarspel van Criss, wat op deze plaat, volgens mij, een hoogtepunt beleeft.

Wat een waanzinnige solo's en riffs staan hier op.
Krankzinning mooie hoes ook.

Vind dit verreweg het beste album met Zak als zanger! Het titelnummer is fenomenaal en behoort tot het beste dat de band ooit heeft geschreven vind ik. Ondanks dat ik meer een fan van Jon Oliva ben als zanger vind ik dit album toch tot de betere van de band behoren. All that I bleed is werjelijk adembenemend mooi!! Kan wat mij betreft zo in het rijtje Believe, When the crowds are gone en If I go away.
Eigenlijk staat er geen echt slecht nummer op deze plaat! De produktie is ook dik in orde wat mij betreft. Oja, de hoes is de mooiste van alle Sava albums!

Redelijke plaat. Krakers als Edge of Thorns,He Carves His Stone (2e helft), Laybrinths/Follow me en All that I bleed worden afgewisseld met matige/ongeinspireerde songs als Lights Out en Skraggy's Tomb. Ondanks de wisselende kwaliteit van het songmateriaal wordt dit album op de been gehouden door het fantastische gitaarwerk van Chris Oliva.

Ik kan de vinger er niet op leggen, maar ik heb zo'n goede vibe bij deze plaat...

Wellicht, omdat dit de zwanenzang is van Criss Oliva, of omdat deze plaat Zak's beste zangstukken heeft, of misschien omdat Jon hier zulke mooie pianostukken (Exit Music en Labyrinths trekken de tranen uit mn ogen, zo mooi) speelt.
Of misschien omdat dit de meest rock-gerichte plaat is...

Ik weet het niet... Dame op de hoes is Dawn (de vrouw van Criss) en er wordt gefluisterd dat Jon in de takken verstopt zit, met zn boze kop...

Nadeel aan deze plaat zijn de digitale drums, maar verder, een puik werkje...

Tsja, en met Dawn liep het uiteindelijk ook niet goed af..... En als je Jon de laatste jaren bekijkt zal hij het ook niet lang meer maken. Eeuwig zonde dat iemand zichzelf zo naar de knoppen kan helpen. Het pianowerk op deze cd is inderdaad erg gaaf door met name de combi (of het nadien inzettende) gitaarwerk van Chriss.

Groeibriljantje. Deze draai ik veel minder dan andere platen van Savatage, maar wanneer ik hem opzet vind ik hem steeds weer iets beter en valt het op hoe goed sommige nummers in elkaar zitten. Criss is hier echt op zijn best.

3,5* met potentie naar meer.

Afgelopen zondag nog een handje vol nummers van deze plaat gehoord bij het speciale Savatage concert van Circle II Circle, Zak klinkt live nog steeds even goed als op dit album!

Blijf dit zelf toch wel het beste Savatage album vinden, vvooral door het werkelijk fenomenale gitaarwerk van Criss Oliva. Elke gitarist zou dit album verplicht moeten beluisteren

Het hele optreden is op Youtube verschenen. Ik baal er van dat ik er niet bij kon zijn.Inderdaad is Zak live nog steeds erg goed.

Jammer dat hij All That I Bleed niet speelde, toch ook een geweldig nummer. Misschien wel het beste nummer van deze cd?

Heb de opnames gezien inderdaad. Zal het zelf nooit doen, maar toch tof dat andere mensen soms wel het concert vastleggen. Zak ook tijdens het optreden: 'Oh, is this going to be on Youtube? Oh wait, EVERYTHING is going to be at youtube!' - wijst naar filmkerel - Gelukkig kon ie er wel om lachen =p

Zelf heb ik niet zoveel met All That I Bleed, het nummer werkt gewoon niet voor mij, Mijn sterretjes staan bij EoT, Follow Me en Sleep/Miles Away.

All That I Bleed is misschien wel de zwakste Savatage powerballad. Niet dat dat veel wil zeggen, want dat is betwistbaar het sterkste punt van de band, maar tegen kleppers als Believe, When the Crowds are Gone en Alone you Breathe kan deze toch echt niet op.

hahaha, All That I Bleed, is een van mijn allergrootste liefdes... Ik zing het zelf ook altijd op de fiets.
Waanzinnig mooi. Mooier kan niet....

Ook als jij het zingt?

Is inderdaad een briljant nummer, al moet je het niet te vaak horen. Vind overigens dat zo'n beetje het enige livenummer op Savatage - Japan Live '94 (1995) die ermee door kan.

hahahahaha...

Ik verkracht het nummer zo zwaar... Ik laat geen spaander er van heel..

Desalniettemin, vind ik het heel mooi (als Zak het zingt)...

Onder de douche wil ik nog wel eens een stukkie Jon Oliva doen....het plamuur brokkelt dan nog net niet van het plafond.

Het is inderdaad een prima nummer. Conversation Piece.... ook een topper!