Savatage - Edge of Thorns (1993)

Ik vind de stevige rocker Lights Out ook wel lekker. Het enige nummer dat in de buurt van metal komt, op deze plaat.

Dat vind ik dan weer een (behoorlijk) minder nummer. Chris Oliva heeft heel wat betere metal-riffs op zijn geweten dan deze.

All that I bleed vind ik ook geweldig! Totaal niet mee eens dat het één van de mindere Sava ballads is.

Ja hier nog één. All That I Bleed kan wat mij betreft zonder schaamte naast de andere Savaballades gaan staan.

Overigens ben ik net zo gek op afsluitend niemandalletje Sleep. Prachtig, klein en doorspekt met de typische Savasfeer.

Een ander hoogtepunt vind ik de zinderende climax van He Carves His Stone. Zak uit zijn dak.

Edge Of Thorns was beslist een lekkere binnenkomer voor een nieuwe zanger.

He Carves His Stone heeft inderdaad een geniale uitbarsting met zowel Zak als Criss die compleet los gaan. Jammer dat ze dat stuk live niet speelden, maar kan me voorstellen dat je er met maar 1 niet al te goede gitarist niet aan zo'n passage gaat wagen =p

Samen met Gutter Ballet mijn favoriete Savatage-album. lekker vlot, stevig en melodisch. Alles wat je verwacht van Savatage. He Carves His Stone is het hoogtepunt van de plaat.

Check even Japan Live '94. Staat dit nummer live op. Maar het waarschijnlijk door jou (en mij!!!) te gek gevonden stuk wordt niet gespeeld..... Eén van de redenen waarom dit een bijna waardeloze live-plaat van Savatage is.

Ja inderdaad. Japan Live '94 is een grote teaser, waarbij ze zowel He Carves His Stone als Chance vlak voor het beste stuk afkappen. Zet die plaat dan ook nooit op, geef mij maar het briljante Ghost In The Ruins.

Dit is wat mij betreft één van de allerbeste gitaarplaten ooit. Wat die Criss Oliva hier allemaal uit zijn gitaar gooit is ongelooflijk. Blijft voor mij één van de beste gitaristen aller tijden met een zeer herkenbare stijl.

Het laatste echt geweldige album van Savatage. De albums die hierna uitkwamen waren ook goed, maar misten toch wel de klasse van voorgaande platen. De nieuwe zanger Zak Stevens is ook erg goed, maar niet vergelijkbaar met een Jon Oliva. Ik heb ook een lichte voorkeur voor Oliva.
Desondanks staan er erg, erg gave nummers op deze cd: het titelnummer Edge of Thorns, Skraggy's Tomb (mooi introen mystiek middenstuk!), Degrees of sanity en het geweldige (mijn persoonlijke topper van dit album) Conversation Piece.
Maar ook de andere nummers mogen er zijn. Ik geef dit album 4,5 ster!

Ik ben het werkelijk helemaal met je eens. Deze CD heeft mij in de auto regelmatig helemaal uit mijn dak laten gaan... Het is toch geweldig hoe Chris zijn gitaar laat spreken tijdens He Carves his Stone? Zowat een gitaarsolo gedurende een heel nummer

Voor mij persoonlijk althans, een essentieel album uit de back catalogus van de band.

He carves his stone!!!

Weer regelmatig in de cd-lade van mijn auto. Super gitaarplaat en dito rockzangersplaat. Zo'n beetje het beste in het genre dat ik ken!

Zo heerlijk hoe Labyrinths/Follow Me/Exit Music/Degrees of Sanity in elkaar overlopen.

Deze plaat is de warmste en meest melancholische plaat van Savatage, wellicht dat ik het daarom kapot draai...

Gutter ballets en Streets steken hier mijlen ver bovenuit. Ook In the Hall of Mountain King, Sirens en the Dungeons are Calling vind ik top. Nee Edge of Thorns is gewoonweg stukken minder.
Toevallig dat de vocals ook veranderde waardoor ik ze gewoonweg minder vond.

Het is je smaak, want echt kunnen stellen dat deze minder is gaat wel erg ver.

Een aantal van Criss' beste solo's staan hierop. Jon speelt echt erg mooie piano-stukken (je hoort hoe hij vooruit is gegaan) en er is goed gelet op het creeeren van spanning en dynamiek.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind zowat alles van Savatage erg goed. Dit is een ander soort plaat, een ander soort muziek dan de heavy metal die ze eerst speelden. Maar om het dan direct stukken minder te noemen, gaat er bij mij niet in.

Ik vind het ook niet echt slecht, maar gewoon weg minder. Ook de opvolger zelfde laken een pak, terwijl ik STREETS kan blijven draaien. Zal toch met de zang te maken hebben...

Persoonlijk vind ik Handful of Rain ook niet zo denderend.
Ik vind de plaat onpersoonlijk. De warmte van Edge of Thorns is daar ver te zoeken.
Daarbij vind Skolnick niet goed bij Savatage passen.

Eens! Leuke CD dat Handful of Rain, maar bij lange na niet zo goed Edge of Thorns.

Enne, van Neal weten we ondertussen dat hij zijn mening met regelmaat bijzonder absoluut brengt . Wel leuk voor de discussie overigens.

Dat weet je Leptop. Ik probeer wel aan te geven waarom ik die albums minder vind. Vlam slaat dus veel minder (of helemaal niet ) over i.v.m. de door mij genoemde andere albums

Ik vind het niet erg dat Neal zn mening zo direct brengt. Hij lijkt mij een bevlogen muziekliefhebber en -luisteraar. Daarvoor zijn we op deze site.

@ klopt Ozric daarnaast een bevlogen drummer geweest en zelfs in 1982 nog in PAARD van TROJE gespeeld (vandaar ook mijn voorkeur voor drummers zie mijn nick name)

Zo is het maar net!

Jammer van de zang van Zach Stevens. De rauwe stem van Oliva zorgde juist altijd voor een mooi contrast voor het bombastische en dik geproduceerde geluid van Savatage, nu wordt het wel wat gladjes hier en daar. Zelfs een potentiële topper als He Carves His Stone gaat hierdoor m.i. de mist in.

Mijn eerste kennismaking met Savatage was met Edge of Thorns. Wat is dat voor mij altijd een tijdloos nummer gebleven. De albums met Jon Oliva die ik later ontdekte deden niet onder voor dit album, sterker nog als metal purist vond ik die albums wat steviger en rauwer mede door de zang van Jon. Edge of Thorns bleef echter op de radar staan. Zachary Stevens bracht misschien wat meer een mainstream geluid mee, een pad dat al min of meer was ingezet met de vorige 2 albums. Ik denk dat ik dit album zo hoog aansla vanwege de toegankelijkheid van de nummers die een weg zoeken tussen de wat commerciëlere richting en het metal verleden. Beste nummers: Edge of thorns, He carves his stone, Conversation Piece en Follow Me.

We zijn weer een paar jaar verder en dit blijft toch echt een dijk van een album. De tijd vliegt zo in de file op de A2.

Valt me nu eigenlijk pas op dat Edge Of Thorns nog best wel een flinke portie oude Savatage heeft. Of nou ja, ik bedoel de lijn die men op Hall Of The Mountain King/Gutter Ballet heeft ingezet dan, want het gaat hier toch beduidend meer om losse songs dan een bepaald concept. Ligt ook wel aan het feit dat het gitaarwerk van Criss Oliva nog steeds leidend is en hij zijn stempel nog goed op de muziek zet.

Edge Of Thorns had in deze opstelling kunnen leiden naar een grotere doorbraak. Het is in heel veel opzichten een ideaal toegankelijk metalalbum. Bij vlagen stevige riffs en een goed gillende Zach Stevens, maar vooral melodie en vriendelijke songs. Stevens is wat mij betreft ook een fijnere zanger om naar te luisteren dan Oliva. De titeltrack bevat een van de mooiste gitaarsolo's ooit, maar ook het stevige He Carves His Stone, het glorieus gezongen Follow Me en het emotionele Sleep zijn hoogtepunten. Jammer dat Labyrinth en Exit Music wat van de vaart weghalen, maar verder nog steeds een van mijn favoriete Savatage albums.

Voorlopige tussenstand:
1. Edge Of Thorns
2. Streets
3. Gutter Ballet
4. Hall Of The Mountain King
5. The Dungeons Are Calling
6. Fight For The Rock
7. Power Of The Night
8. Sirens

Nee, dit is het ook niet echt. Ik had echt gehoopt hier een pareltje te ontdekken. Heb best vaak met dit album in mijn handen gestaan, omdat het artwork me zo aantrekt, maar het lukt me niet om enthousiast te worden als ik er naar luister. Laat ik wel voorop stellen dat ik het zeker ook niet slecht vind. Het luistert allemaal wel goed weg, maar het daagt niet uit. Het haalt het gewoon niet bij wat ik op Gutter Ballet aan goede songs hoor. Net als een Skraggy's Tomb mijn interesse wekt, word ik daarna in slaap gesust door Exit Music. Zo'n instrumentaaltje haalt alle vaart uit de muziek. Waarom staat het erop?? Laat het duidelijk zijn dat het de songs zijn. In mijn oren toch net te simpel en standaard. Zach Stevens is een uitstekende zanger en Criss Oliva laat hier misschien wel zijn beste solo's horen, maar als het gaat om de plaat, springt de vonk niet over.


Tussenstand:
1. Gutter Ballet
2. Hall Of The Mountain King
3. The Dungeons Are Calling
4. Sirens
5. Edge Of Thorns
6. Streets
7. Fight For The Rock
8. Power Of The Night

Twee platen van Savatage in de kast, en dan vind ik deze toch wel een stuk minder dan The Wake Of Maghellan.

Op een schaal van één tot tien een mager zesje, dus 3*.