Savatage - Edge of Thorns (1993)

Twee platen maar?? Hopelijk hun beste??

Hij vind deze minder dan Wake of Magellan. Als dat dus 1 van de 2 in de kast is, heeft ie in ieder geval wel hun beste studioplaat in huis!

Na zoveel jaar heeft de plaat toch wat ingeboet. Wellicht komt het door het feit dat ik het materiaal met Oliva pas later heb ontdekt en beter ben gaan waarderen. Daarnaast merk ik dat Stevens weliswaar een prima zanger is maar de gekte ontbreekt bij hem. Oliva was gek, charismatisch, had een flink bereik en je mist gewoon de gilletjes, de grom, de hoge uithalen of een sardonisch lachje. Samen met broer Criss leefden de broers zich uit in power metal, met op den duur steeds meer theatrale elementen. Edge of Thorns draai ik inmiddels bijna nooit meer, ofschoon ik het nog steeds een fijne worp vindt en het titelnummer charmant is wordt het op den duur ook wat stroperig. Daarnaast mis ik ook de power die op platen als Gutter Ballet en Streets bij vlagen nog wel aanwezig was. Natuurlijk bevat Edge of Thorns nog wel steviger materiaal als He Carves His Stone, Lights Out en Skraggy's Tomb, maar om nu te zeggen dat ik van mijn sokken wordt geblazen, nou nee. Ook de platen die hierna uitkwamen met Stevens zijn zeker niet slecht maar missen simpelweg de agressie, de scherpe solo's van Criss en Jon die soms als een orkaan er door heen raasde. Poets en Madmen, de plaat met Oliva op zang (en de laatste van Savatage) bleek mij in retrospectief steeds beter te smaken.

Kan wederom een eind mee gaan in je relaas Alhoewel ik Edge of thorns warme gevoelens toedicht komt het toch net een niveau onder het werk met Oliva als zanger. Muzikaal zijn de albums met Stevens van (erg) hoog niveau. Dat zal ik nooit ontkennen. En ook zijn zang vind ik prima. Alleen....die dekselse Oliva brengt nét dat beetje extra voor mij. En dat doet Stevens niet echt voor mijn gevoel. Zeer solide en een vakman maar mist de gekte en het briljante van Jon Oliva.

In mijn Savatage top tien staat dit album op negen! ( dat zegt genoeg toch)

We zullen het voortaan met jou checken Peart.

Dat is toch niet de maat der dingen, als je met mij vraagt . Trouwens, ik luister deze liever dan het imo overgewaardeerde Streets.

Mooi dat smaken verschillen. Streets is niet overgewaardeerd maar een top product met fantastische zang!

Imo = in mijn ogen, waarmee idd wordt bevestigd dat smaken verschillen. Trouwens, de zang op Streets is echt heel goed, objectief gesproken dan .

Nou Oliva is technisch wel een mindere zanger dan Stevens hoor. Maar Jon Oliva compenseert met karakter. Dat maakt Streets ook zo verrekte goed. Uiteindelijk was Savatage destijds aan het evolueren naar een soort Trans Siberian Orchestra, de broadway Savatage zeg maar. Na Dead Winter Dead splitste dat zich op. Edge Of Thorns blinkt dan ook uit in wonderschone ballades en is daarom gewoon anders dan Gutter Ballet of Mountain King. Streets is weer een aparte buitencategorie. Edge Of Thorns is wat vriendelijker en destijds vond ik het een verademing dat Savatage niet achter Soundgarden en Pearl Jam ging aanhobbelen.

De eerste met Stevens en een aardige plaat, het geheel is verzorgd en met Labyrinths, Follow Me en Exit Music wordt de fan die van de bombastische en orkestrale kant van Savatage houdt nog op zijn wenken bediend. Voor het overige lijken de heren wel weer terug op aarde, het songmateriaal is wat laagdrempeliger en met enkele akoestische uitstapjes is het als geheel ook een wat rustiger schijf. Stevens is een goede vervanger van Oliva, alleen met het vetrek van Jon sloop ook het bij vlagen maniakale element uit de band. Savatage werd min of meer mainstream zonder echt een hele commerciële plaat te maken en dat is knap.

Tussenstand:

1. Hall of the Mountain King
2. Gutter Ballet
3. Streets
4. Edge of Thorns
5. Sirens
6. Power of the Night
7. Fight for the Rock

Hey, afkortingenvervalser. Betekent IMO niet gewoon in my opinion?

Jon was nooit weg bij Savatage hè? Hier nog altijd aanwezig met songschrijverij en op de keyboards (en op de coverart). De opvolger Handful Of Rain maakte Oliva vrijwel in zijn eentje.

(Beetje oude post maar ik ging ook maar weer eens kijken toen overal Savatage-albums naar boven gerakeld werden. )

Oliva tourde ook gewoon mee, en deed dan ook vaak de vocalen voor de wat oudere songs (Gutter Ballet, Sirens etc.)

Nooit weggeweest en altijd de main song writer geweest. Op deze plaat zelfs in combinatie met broer Criss en producer Paul O'Neill, die gewoon ook eigenlijk een vast lid is, sinds Mountain King.

Jon Oliva was zelf degene die al die musicalinvloeden naar Savatage bracht. Hij was ook zelf bezig met een echte Broadway musical. Paul O' Neill was er inderdaad om dat allemaal richting te geven. Uiteindelijk leidde dat allemaal weer tot het veel succesvollere TSO.

Volgens mij heb ik ergens gelezen dat Streets eigenlijk gewoon Gutter Ballet had moeten heten, maar dat ten tijde van Gutter Ballet er nog twijfels waren (bij Atlantic of bij O'Neill) om al een volledige concept-rockopera-ding te gaan maken en uitbrengen. Toen heeft Oliva toch Gutter Ballet als song op de plaat gekregen en When the Crowds are Gone was ook een soort voorproefje.

Het lukte de Oliva's wel en een soort mini-rock-opera (een drieluik aan het eind van de plaat te krijgen. Maar die komt niet goed uit de verf, want volgens mij weet niemand dat die songs een drieluik is.

Daarmee is Streets ook gelijk ontdaan van zijn sterkste song: Gutter Ballet. Stel je voor dat Gutter Ballet gewoon onderdeel was geweest van Streets, in plaats van het titelnummer van Streets, bijvoorbeeld. De melodie en enkele flarden tekst van When the Crowds are Gone worden nog wel in Streets verwerkt in de laatste song, maar dan ben ik vaak al afgehaakt.

Wat heeft dat met Edge of Thorns te maken Mssr Renard?
Ik vind de openingssong van Streets wel een goeie trouwens. Wat een brute riff is dat.
Elke plaat van ze lijkt wel een mini Rock Opera.
Als je de beste songs op 1 plaat had gestopt , dan had je misschien een klassieker gehad. Gutter Ballet en Streets blijven evengoed twee topplaten.

Als Gutter Ballet op Bat Out Of Hell had gestaan was dat ook misschien een betere plaat geweest.

En terug baar Edge Of Thorns waarop de musical Savatage weer iets van de Streets bombast verloor maar waarbij de songs toch ook zeker de verdere ontwikkeling van Savatage accentueerden. Met vooral een aantal meeslepende ballads waar Zak Stevens alles uit de kast mag trekken.

Edge of Thorns heeft ook wat van die spietballenrock van bijvoorbeeld Tyketto. Nu lijken Zak Stevensen en Danny Vaughan wel een beetje op elkaar (van een afstand).

Johnny Lee met zn shirt open, en een sixpack. Drie knappe mannen (overigens probeerden ze Dr. Kildrums ook een beetje knapper te maken) en Jon een beetje op de achtergrond (hij staat ook niet op de bandfoto).

Ja, deze plaat is meer melorock dan metal, en daarom vind ik deze ook zo fijn, denk ik. Niet vergelijkbaar met, maar misschien ook wel in het straatje van Winger ofzo.

Ik raaskal maar wat.

Met Edge of Thorns maakten de heren een plaat waarbij het verschil met Streets in de nuance zit. Streets was groots, zat boordevol ideeën en de ballads zijn dik aangezet. Niet dat het een slecht album betreft, dat allerminst. Het songmateriaal van Edge of Thorns is voor mijn gevoel net wat beter toegespitst op de kwaliteiten van nieuwkomer Stevens. Hoewel Oliva mij qua zang meer lief is - van grofkorrelig tot aan maniakale gilletjes, ik vind het een fenomenale zanger, brengt Zach een meer mainstream benadering. Met de titelsong, He Carves His Stone, Follow Me, Conversation Piece, Damien en Sleep staat er veel fraais op dit album. Hoewel zeker niet alles even sterk is. Lights Out, Skraggy's Tomb, Degrees of Sanity en Miles Away kunnen mij maar matig bekoren. Vreemd genoeg vind ik opvolger Handful of Rain, die destijds van de muziekpers magere kritieken kreeg nog wat sterker. Deze plaat is bij mij gaan groeien met de jaren. Zo zijn beide periodes mij bijna even lief maar heb ik een lichte voorkeur voor de jaren 80, laten we eerlijk zijn, er kan toch niets op tegen The Hall of the Mountain King! Als ik Jon hoor kreunen, fluisteren, grommen, lachen en gillen in de titelsong ga ik volledig voor de bijl. Daar kan Zachary met al zijn kwaliteiten toch echt niet aan tippen.

Welke media bedoel je hier precies? 90 punten in de Aardschok. En ik heb toen meer lovende recensies gelezen. Edge Of Thorns werd wat dat betreft veel lauwer ontvangen. Vooral het ontbreken van Oliva's vocalen werden daarbij veel genoemd.

In Watt magazine werd de plaat zeer mager beoordeeld en ik kan mij herinneren dat een Engels rockmagazine (de naam ben ik vergeten de plaat ook geen warm hart toedroeg). Zelfs Martin Popoff, onze Canadese muziekcriticus was niet onverdeeld positief. De kritiek richte zich met name op gitarist Alex Skolnick die weliswaar geen slechte gitarist was maar het gitaarspel van Criss Oliva niet kon doen vergeten. Jon zelf was ook niet heel tevreden over dit schijfje ondanks dat hij bijna alles zelf heeft gecomponeerd. Middleton en Wacholz zaten nog volop in het rouwproces. Maar dat terzijde, ik vind het een te gekke schijf met uitstekende songs en een heerlijke productie. De plaat leverde in ieder geval positieve en wat minder lovende recensies op. Van Edge of Thorns staat mij minder scherp voor de geest hoe de plaat werd ontvangen. Ik weet wel dat Headbangers Ball heel regelmatig de titelsong voorbij liet komen. Ik moest daarvoor wel tot laat in de avond op blijven, maar dat had ik er wel voor over.

Ja, Headbanger's Ball. Dat waren nog eens tijden. Ik moest destijds ook erg wennen aan Edge Of Thorns. Ik was in die jaren juist dit soort metal aan het loslaten en metersdiep in de underground death/thrash/black metal gevallen. Dat beheerste mijn wereldje compleet.

Maar gaandeweg viel ik er wel goed in.

Ik heb Savatage echt nog nooit op tv gezien. Misschien dat ik (nog) geen metalhead was in 1993. Ik was toen 16 en helemaal into symfonische rock. MTV vond ik iets voor de mainstream, al keek ik weleens Beavis and Butthead, waar ik de meeste moderne muziek van ken, maar dan alleen flarden (omdat ze maar korte stukjes muziek lieten zien).

Ik denk dat ik wel wat heb gemist met Headbanger's Ball, maar via de wonderen van youtube, kan ik dat vast allemaal terugzien.

Jazeker, videoclips van Hall Of The Mountain King (al zou ik die niet voor de lol kijken), Gutter Ballet, Jesus Saves, Edge Of Thorns en Handful Of Rain staan me nog helder voor de geest. Toen was er nog geen breedbandinternet en moesten wij op die manier aan shotjes nieuwe muziek komen.

Headbangers Ball, met name bij mij bekend vanwege de interviews van Vanessa Warwick, destijds liefje van Ricky Warwick, zanger van The Almighty. Daar moest je zijn voor je portie metal en hardere rock. Vaak waren ze ook op locatie, bij een of ander metal festival of evenement. Met verstand van zaken en soms ellenlange interviews kwam menig bandje tot mij. Voor het overige was het hardere genre op tv toch een ondergeschoven kindje in Nederland. Pas met TMF en het programma Wet & Wild kwam daar volgens mij wat verandering in. Door de clip van Edge of Thorns op Headbangers Ball werd mijn interesse voor Savatage gewekt. De clip opgenomen in een jungle intrigeerde mij destijds wel. De videoclip van The Hall of the Mountain King is trouwens hilarisch slecht maar geeft de jaren 80 ook goed weer. Begin jaren 90 kreeg mijn muzieksmaak vorm, als puber was Savatage een van de bands die mijn liefde voor dit genre deed aanwakkeren. Hoewel ik het niet meer vaak draai en de plaat ook zeker niet tot mijn favorieten van de band behoort, blijft Edge of Thorns een speciaal plekje houden. Al is het maar vanwege het feit dat, de heren voor mijn gevoel een betere balans hebben gevonden in hun orkestrale aspiraties en de wat ruigere songs.

Ik las wel de Aardschok, omdat ze ook progressive rock deden. Ik heb naderhand wel oude Aardschokken terugbesteld die over Savatage gingen. Zo kwam je pre-wikipedia aan je informatie.

Dit was het laatste album met Chriss Oliva, en in het nummer He carves his stone komt maar even weer naar voren,(bv.vanaf 2:52) hoe een voortreffelijk Gitarist Chris Oliva was.
Waarbij ik niets van de volgende Chris(Caffery) zeg, maar de Oliva broeders hebben wel Savatage gemaakt tot wat het was, samen met John Lee Middleton en Steve Wacholz

In al zijn simpliciteit is Exit Music best mooi. Ook best gaaf om te horen Jon per plaat groeit als toetsenist. Zo ontzettend goed is hij nou ook weer niet, maar wat hij speelt is wel mooi, zo ook Exit Music dus.

Op de opvolger van dit album speelt Jon Oliva alle instrumenten, uncredited, behalve de solo's en vocalen.