Savatage - Dead Winter Dead (1995)

"Handful of Rain" wàs al van erg hoog niveau, deze "Dead Winter Dead" doet wat mij betreft NOG béter! Zoals Sinner terecht meldt: "hier klopt alles". En het lag lang in een twee-aan-twee strijd met "The Wake of Magelan" als zijnde mijn favoriete Savatage-album, maar.. ondertussen (op 26.10.06) heeft DWD het gewonnen van TWOM... en nu heeft TWOM "maar" een 4,5
Maar pas op, andere 'Savatage-lieverdjes' van mij komen maar op een halfje achter (4,5)...

Na hun Live-doortocht op Bospop enkele jaren geleden, toen opnieuw met JON OLIVA on vocals, want tijdens de "Poets and the Madmen" tour... en enkele 'losse-nummers' (vooral van "poets" en ook enkel van de bekendere songs waaronder 'hall of the mountain king') gehoord te hebben, was dit het éérste album waarmee ik Savatage écht leerde kennen. Daarna volgden "Streets", "Magellan", en dan pas al de rest...

Er doet veel 'schoon volk' mee op "Dead Winter Dead. Met Zachary Stevens opnieuw als zanger, maar ook Jon Oliva, piano & keyboars (en, laat ons dat vooral niet vergeten, de man die -samen met Paul O' Neill, zowat alles schrijft) zingt op een aantal tracks opnieuw mee (!), Middleton op Bass. op gitaar niet meer Skolnick maar in de plaats twee gitaristen en wél Chriss Caffery (die ook met Oliva in Dr. Butcher zat) en Am Pitrelli. Ook drummer Wacholz deed nietmeer mee. Hij werd vervangen door Jeff Plate.

Ik ben toch ook wel een beetje fan van conceptplaten, dat ook prog-rock bij mijn favoriete muziekgenres hoort is daar niet vreemd aan, en zo sprak "Dead Winter Dead" me meteen aan... Want een concept dat is het zeker... Dat het thema en de regio (de oorlog in Sarajevo, Bosnië, Servië, ..(ex-)joegoslavië, het onafhankelijkheidsstreven van de voormalige deelstaten) me sowieso aanspreekt hielp meteen om dit album te degusteren. Het verhaal start in 1990, na de val van de Berlijnse Muur.. Joegoslavië was bevrijd van het communistische juk... er kwamen mooie tijden aan.. maar nu komen er nieuwe problemen naar boven... In Joegoeslavia, - altijd al een kruitvat/ mengelmoes van verschillende etnieën, onderhuids altijd al spanningen aanwezig, maar altijd onder de knoet gehouden door de communistische grootmachten en Tito, komen net die spanningen naar boven.. met de gekende gevolgen...
Ook daarover gaat het verhaal... maar ook over de gewone mensen, die probeerden te leven en overleven in een stad zoals.. Sarajevo.
Het héle verhaal van het album, met keurig gelinkt aan de desbetreffende nummers, komt aan bod in de inlay van de CD..

Het album is een geslaagd huwelijk van mooie harmonieuze zang, rauwere smerigere zang, prachtige composities, briljante gitaarpartijen, héél veel bombast en tegelijkertijd veel kippenvelmomenten... een mooi huwelijk ook van vaknmanschap van de muzikanten en de enorme kwaliteiten van songschrijver Jon Oliva... een echte topper dit album....

Een knappe Ouverture gevolgd door "Sarajevo"... met een fantastisch zingende Stevens. De song, de bijhorende sfeer, de tekst, de manier waarop Zak het brengt: KIPPENVEL. Amai!!!

Meteen het eerste, maar zeker niet het enige en laatste hoogtepunt van dit album!!! Want ook "I Am" is méér dan verdienstelijk, of - zoals Sinner al opmerkte - het lekker 'smerig' gezongen (Oliva) "Doesn't Matter Anyway" en dan het fantastsche "This Isn't what we meant" !

De instrumental "Mozart and Madness" is gewoon subliem... wat een riff, wat een knap toetsenwerk, wat een magistale sfeer, een classic, bijna Klassiek en ja, Mozart komt wel héél dicht in de buurt

"Memory" de prachtige intro voor "Dead Winter Dead" is een ingenieuze en fantastische interpretatie van "Ode an die Freude" !!!! En op welke prachtige wijze; wat een zalige gitaarpartij hier.... Genieten!
En dan.. "Dead Winter Dead". Dreigende Hard Rock 'n Roll. Dreigend, maar ook pakkend....

"One Child" is nog zo'n hoogtepunt, ja ze stapelen zich op, de hoogtepunten op dit pracht-album! Een muzikaal broertje van "Chance", je weet wel die prachtsong van "Handful of Rain"...

"Christmas Eve 12/24": een knappe bombastische instrumental, in een perfect huwelijk met héél veel keyboards en knappe gierende gitaarsoli.. een song om duimen en vingers bij af te likken. Weerom genieten!!!!!

En afsluiten doen we met "Not What I See" een bloedmooie ballad... door merg en been gaand... en net zoals dit hele mooie verhaal van droefheid en hoop, net zoals het hele album: P R A C H T I G ....

Misschien is dit wel de ultieme Savatage-plaat?
Alhoewel... deze zwaar onderschatte en dito ondergewaardeerde band heeft NOG enkele meesterwerkjes op haar actief staan ...

Deze plaat is een klassebak! (of is het klasseNbak?)

Helemaal niet slecht, deze plaat, maar het raakt me simpelweg niet. Hooguit wat gitaarstukken of bepaalde zangpartijen vallen in goede aarde. Dit soort symfonische conceptplaten zijn vaak eerder een miss dan een hit bij mij. Voor mijn gevoel valt de band te vaak terug in specifieke patronen. Ik heb nog nooit eerder naar Dead Winter Dead geluisterd, maar toch heb ik vaak de indruk het wel eens vaker gehoord te hebben. Ik vind het lastig om negatief te doen over deze plaat. Voor mijn gevoel hebben de heren er veel tijd en energie in gestoken en slecht is het zeker niet. Ik mis gewoon de uitschieters die Savatage vaak wel heeft.

Tussenstand:
1. Gutter Ballet
2. Handful Of Rain
3. Hall Of The Mountain King
4. The Dungeons Are Calling
5. Sirens
6. Edge Of Thorns
7. Dead Winter Dead
8. Streets
9. Fight For The Rock
10. Power Of The Night

Solide album, maar toch niet zo goed als de andere cd's met Stevens op zang. Dit komt vooral omdat Starlight vrij saai is en is er net iets teveel aan instrumentaaltjes om het tempo er goed in te houden. Wat wel tof is, is het feit dat Oliva weer meedoet op een tweetal toffe nummers en dat er met One Child wederom een tof counter-vocal-stukje te vinden is. This Isn't What We Meant blijft ook een weergaloze ballad en Dead Winter Dead rockt lekker. Een prima album verder, echter absoluut niet het beste.

Voorlopige tussenstand:
1. Handful Of Rain
2. Edge Of Thorns
3. Streets
4. Gutter Ballet
5. Dead Winter Dead
6. Hall Of The Mountain King
7. The Dungeons Are Calling
8. Fight For The Rock
9. Power Of The Night
10. Sirens

Toen dit album uitkwam was ik er helemaal weg van, de combinatie van het actuele thema en de soms vurige bombast, bloedstollend theatraal en de melodramatische aanpak had mij helemaal ingepakt. Niet uit mijn stereo-installatie te slaan. En wat er dan zo vaak gebeurt, als er dan nieuwe/andere muziek op mijn pad kwam, raakte dit schijfje in de vergetelheid.... +/- 30(!) jaren gaan voorbij en zo draaide ik dit schijfje onlangs weer eens en wat dan direct opvalt is dat het zoveel beter klinkt dan in mijn herinnering......... Grotendeels heeft dat ongetwijfeld te maken met het feit dat ik nu een betere installatie heb. En dus is het weer genieten geblazen. En helaas, als ik dit in een groter perspectief zet, is het nog steeds een actueel thema.