Savatage - Dead Winter Dead (1995)
mijn stem
108 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Atlantic
-
Overture (1:54)
-
Sarajevo (2:35)
-
This Is the Time (1990) (5:45)
-
I Am (4:37)
-
Starlight (5:43)
-
Doesn't Matter Anyway (3:52)
-
This Isn't What We Meant (4:17)
-
Mozart and Madness (5:05)
-
Memory (Dead Winter Dead Intro) (1:23)
-
Dead Winter Dead (4:23)
-
One Child (5:18)
-
Christmas Eve (Sarajevo 12/24) (3:28)
-
Not What You See (5:04)
-
All That I Bleed [Acoustic Piano Version] * (4:34)
-
Sleep [Acoustic Version] * (3:46)
-
Miles Away / Follow Me [Acoustic Version] * (5:47)
-
When the Crowds Are Gone [Acoustic Version] * (6:24)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
53:24
(1:13:55)
0
geplaatst: 2 maart 2014, 10:11 uur
Er gaat van SAVATAGE niets boven STREETS en ook Gutterballet vind ik een prima album, maar bij dit album slaat de vlam veel minder over alsmde bij Handful of Rain en Edge of Thorns
0
geplaatst: 2 maart 2014, 16:45 uur
Ik vind de band hier toch wel last hebben van de vaker bij bands voorkomende conceptlast: alles moet perfect zijn en het resultaat is dat dan in ieder geval niet. Ook dit concept komt mij geforceerd over, te netjes qua productie, qua zang en qua muziek. Het spontane van Streets is hier duidelijk minder aanwezig.
0
geplaatst: 5 maart 2014, 18:17 uur
Neal Peart schreef:
Er gaat van SAVATAGE niets boven STREETS en ook Gutterballet vind ik een prima album, maar bij dit album slaat de vlam veel minder over alsmde bij Handful of Rain en Edge of Thorns
Er gaat van SAVATAGE niets boven STREETS en ook Gutterballet vind ik een prima album, maar bij dit album slaat de vlam veel minder over alsmde bij Handful of Rain en Edge of Thorns
Hij had het over het nummer Mozart & madness toch, of heb ik ergens iets gemist?
0
geplaatst: 6 maart 2014, 11:12 uur
Oké gelukkig maar 
Mozart & madness is inderdaad één van de sterkste staaltjes muzikaliteit die Savatage ooit heeft opgenomen wat mij betreft. Geweldig hoe je bij de les wordt gehouden door al die tempowisselingen. Je krijgt totaal geen tijd om te verslappen. Puik stuk!
Mozart & madness is inderdaad één van de sterkste staaltjes muzikaliteit die Savatage ooit heeft opgenomen wat mij betreft. Geweldig hoe je bij de les wordt gehouden door al die tempowisselingen. Je krijgt totaal geen tijd om te verslappen. Puik stuk!
0
geplaatst: 6 maart 2014, 18:32 uur
vielip schreef:
Hij had het over het nummer Mozart & madness toch, of heb ik ergens iets gemist?
(quote)
Hij had het over het nummer Mozart & madness toch, of heb ik ergens iets gemist?
Nee hoor alleen haalt zelfs dit M & m het niets bij de nummers van Streets (dat alleen maar uit toppers bestaat).
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 6 maart 2014, 18:56 uur
Mozart & Madness is op geen enkele manier te vergelijken met welk nummer van Streets dan ook.
0
geplaatst: 6 maart 2014, 19:17 uur
Ik ken Streets niet, omdat ik niet zo'n fan ben van Jon Oliva zijn zangstem. En die is toch wel erg aanwezig op de nummers die ik van hem ken.
0
geplaatst: 6 maart 2014, 22:51 uur
Ozric Spacefolk schreef:
Mozart & Madness is op geen enkele manier te vergelijken met welk nummer van Streets dan ook.
Mozart & Madness is op geen enkele manier te vergelijken met welk nummer van Streets dan ook.
Nee precies....jij snapt 'm in ieder geval
0
geplaatst: 7 maart 2014, 08:48 uur
FrodoK schreef:
Jammer dat ik DAT nooit live heb gezien/gehoord...
Jammer dat ik DAT nooit live heb gezien/gehoord...
Dan moet je het Trans Siberian Orchestra eens gaan bekijken. Daar komt ie nog wel eens voorbij.
0
geplaatst: 7 maart 2014, 09:49 uur
Ik heb TSO de eerste keer dat ze in de HMH stonden gezien en dat was te gek! Toen speelden ze Mozart & madness en datwas absoluut één van de hoogtepunten van de avond!
0
geplaatst: 7 november 2014, 19:40 uur
Erg sterk album. Ben vooral verbluft door de instrumentale nummers, Memory (Dead Winter Dead Intro) en Christmas Eve (Sarajevo 12 / 24).
0
geplaatst: 11 november 2014, 21:22 uur
Vergeet in dat kader Mozart and Madness niet. Over instrumentale krachtpatserij gesproken!
0
geplaatst: 16 oktober 2015, 19:41 uur
Heerlijk album van Savatage. Behoort tot de besten. Luistert lekker weg.
0
geplaatst: 14 november 2015, 13:57 uur
De gemiddelde score valt vrij hoog uit. Zeker in vergelijking met de andere albums van deze band. 4 van de 13 nummers die de harde kant van Savatage belichamen vind ik aan de magere kant. De theatrale en rustige kant van Savatage kwam tijdens het einde van de jaren 80 al wat naar de bovenkant drijven, maar op dit album pakken ze helemaal goed uit. Waar de voorganger naar mijn mening wat onevenwichtig in elkaar zat, slaan de heren op dit album een beetje door. De kitsch ligt er net te dik op. Daarnaast lijkt Zachary Stevens zijn stem soms teveel aan te moeten passen, dat komt in sommige nummers wat geforceerd over. Ik veer op bij I am en Doesn't matter anyway, heerlijk om Jon weer even te horen. Het zijn ook direct de twee beste nummers van de plaat en ok, ik geef toe Christmas Eve is toch best een lekker instrumentaal nummer.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 13 januari 2016, 10:58 uur
Na jaren weer eens opgezet. En er valt een aantal dingen direct op.
Ik ken ook de achtergrond van deze plaat, door interviews, maar ook zonder die wetenschap zijn de volgende dingen direct duidelijk:
Criss Caffery speelt bijna geen noot op deze plaat. Alle solo's zijn van Al Pitrelli, wat niet vervelend is, maar wel erg hetzelfde op een gegeven moment.
De drums zijn electronisch of in elk geval getriggered. Het klinkt nergens naar, vooral de snaredrum en toms zijn ronduit lelijk te noemen. Terwijl Jeff Plate een goede drummer is.
Savatage is echt een project geworden van O'Neill en Kinkel met behulp van Jon Oliva. De muzikanten die de plaat inspelen (Pitrelli, Plate, Middleton, Kinkel in mindere mate Caffery) zijn meer sessiemuzikanten dan daadwerkelijk een band.
Dus een vergelijking met TSO is zo gek nog niet.
Ik ben altijd erg te spreken geweest over deze plaat, omdat ik ook nog gewoon erg jong en onervaren was. Mijn eindcijfer blijft gehandhaaft, maar zo goed als dat ik het vond, zal ik het nooit meer vinden.
Ik ken ook de achtergrond van deze plaat, door interviews, maar ook zonder die wetenschap zijn de volgende dingen direct duidelijk:
Criss Caffery speelt bijna geen noot op deze plaat. Alle solo's zijn van Al Pitrelli, wat niet vervelend is, maar wel erg hetzelfde op een gegeven moment.
De drums zijn electronisch of in elk geval getriggered. Het klinkt nergens naar, vooral de snaredrum en toms zijn ronduit lelijk te noemen. Terwijl Jeff Plate een goede drummer is.
Savatage is echt een project geworden van O'Neill en Kinkel met behulp van Jon Oliva. De muzikanten die de plaat inspelen (Pitrelli, Plate, Middleton, Kinkel in mindere mate Caffery) zijn meer sessiemuzikanten dan daadwerkelijk een band.
Dus een vergelijking met TSO is zo gek nog niet.
Ik ben altijd erg te spreken geweest over deze plaat, omdat ik ook nog gewoon erg jong en onervaren was. Mijn eindcijfer blijft gehandhaaft, maar zo goed als dat ik het vond, zal ik het nooit meer vinden.
0
geplaatst: 17 april 2016, 09:17 uur
Ozric Spacefolk schreef:
Na jaren weer eens opgezet. En er valt een aantal dingen direct op.
Ik ken ook de achtergrond van deze plaat, door interviews, maar ook zonder die wetenschap zijn de volgende dingen direct duidelijk:
Criss Caffery speelt bijna geen noot op deze plaat. Alle solo's zijn van Al Pitrelli, wat niet vervelend is, maar wel erg hetzelfde op een gegeven moment.
De drums zijn electronisch of in elk geval getriggered. Het klinkt nergens naar, vooral de snaredrum en toms zijn ronduit lelijk te noemen. Terwijl Jeff Plate een goede drummer is.
Savatage is echt een project geworden van O'Neill en Kinkel met behulp van Jon Oliva. De muzikanten die de plaat inspelen (Pitrelli, Plate, Middleton, Kinkel in mindere mate Caffery) zijn meer sessiemuzikanten dan daadwerkelijk een band.
Dus een vergelijking met TSO is zo gek nog niet.
Ik ben altijd erg te spreken geweest over deze plaat, omdat ik ook nog gewoon erg jong en onervaren was. Mijn eindcijfer blijft gehandhaaft, maar zo goed als dat ik het vond, zal ik het nooit meer vinden.
Na jaren weer eens opgezet. En er valt een aantal dingen direct op.
Ik ken ook de achtergrond van deze plaat, door interviews, maar ook zonder die wetenschap zijn de volgende dingen direct duidelijk:
Criss Caffery speelt bijna geen noot op deze plaat. Alle solo's zijn van Al Pitrelli, wat niet vervelend is, maar wel erg hetzelfde op een gegeven moment.
De drums zijn electronisch of in elk geval getriggered. Het klinkt nergens naar, vooral de snaredrum en toms zijn ronduit lelijk te noemen. Terwijl Jeff Plate een goede drummer is.
Savatage is echt een project geworden van O'Neill en Kinkel met behulp van Jon Oliva. De muzikanten die de plaat inspelen (Pitrelli, Plate, Middleton, Kinkel in mindere mate Caffery) zijn meer sessiemuzikanten dan daadwerkelijk een band.
Dus een vergelijking met TSO is zo gek nog niet.
Ik ben altijd erg te spreken geweest over deze plaat, omdat ik ook nog gewoon erg jong en onervaren was. Mijn eindcijfer blijft gehandhaaft, maar zo goed als dat ik het vond, zal ik het nooit meer vinden.
Ik grijp bijna nooit meer terug naar deze plaat. Destijds vond ik het een topper maar mijn mening heb ik dus echt bij moeten schaven. De ballads vind ik echt over de top, het glazuur spat bijna van mijn tanden en sommige nummers zoals Starlight vind ik zelfs ronduit irritant. Bij andere albums van Savatage heb ik dat veel minder. Het blijft toch apart hoe de tijd vat kan krijgen op de manier waarop je albums ervaart en hebt ervaren.
0
geplaatst: 18 april 2016, 11:35 uur
milesdavisjr schreef:
Het blijft toch apart hoe de tijd vat kan krijgen op de manier waarop je albums ervaart en hebt ervaren.
Het blijft toch apart hoe de tijd vat kan krijgen op de manier waarop je albums ervaart en hebt ervaren.
Dit. Tien-vijftien jaar geleden vond ik dit echt een meesterlijk album, maar de laatste vijf jaar is het mijn kast praktisch niet uitgeweest. Teveel bombast, en de muziek staat teveel in het teken van het uiteindelijk nogal kitscherige verhaal. Streets lijdt een beetje aan hetzelfde, maar dat album vind ik muzikaal toch sterker in elkaar zitten.
0
geplaatst: 6 november 2016, 10:30 uur
wizard schreef:
Dit. Tien-vijftien jaar geleden vond ik dit echt een meesterlijk album, maar de laatste vijf jaar is het mijn kast praktisch niet uitgeweest. Teveel bombast, en de muziek staat teveel in het teken van het uiteindelijk nogal kitscherige verhaal. Streets lijdt een beetje aan hetzelfde, maar dat album vind ik muzikaal toch sterker in elkaar zitten.
(quote)
Dit. Tien-vijftien jaar geleden vond ik dit echt een meesterlijk album, maar de laatste vijf jaar is het mijn kast praktisch niet uitgeweest. Teveel bombast, en de muziek staat teveel in het teken van het uiteindelijk nogal kitscherige verhaal. Streets lijdt een beetje aan hetzelfde, maar dat album vind ik muzikaal toch sterker in elkaar zitten.
Met terugwerkende kracht vind ik Streets ook een stuk beter. Dat album vind ik meer 1 geheel vormen.
Daarnaast vind ik Dead Winter Dead de zwakste schijf met Stevens als zanger. Hij komt hier niet zo goed uit de verf.
0
geplaatst: 28 december 2017, 23:40 uur
Helemaal niet slecht, deze plaat, maar het raakt me simpelweg niet. Hooguit wat gitaarstukken of bepaalde zangpartijen vallen in goede aarde. Dit soort symfonische conceptplaten zijn vaak eerder een miss dan een hit bij mij. Voor mijn gevoel valt de band te vaak terug in specifieke patronen. Ik heb nog nooit eerder naar Dead Winter Dead geluisterd, maar toch heb ik vaak de indruk het wel eens vaker gehoord te hebben. Ik vind het lastig om negatief te doen over deze plaat. Voor mijn gevoel hebben de heren er veel tijd en energie in gestoken en slecht is het zeker niet. Ik mis gewoon de uitschieters die Savatage vaak wel heeft.
Tussenstand:
1. Gutter Ballet
2. Handful Of Rain
3. Hall Of The Mountain King
4. The Dungeons Are Calling
5. Sirens
6. Edge Of Thorns
7. Dead Winter Dead
8. Streets
9. Fight For The Rock
10. Power Of The Night
Tussenstand:
1. Gutter Ballet
2. Handful Of Rain
3. Hall Of The Mountain King
4. The Dungeons Are Calling
5. Sirens
6. Edge Of Thorns
7. Dead Winter Dead
8. Streets
9. Fight For The Rock
10. Power Of The Night
0
geplaatst: 29 december 2017, 14:32 uur
Solide album, maar toch niet zo goed als de andere cd's met Stevens op zang. Dit komt vooral omdat Starlight vrij saai is en is er net iets teveel aan instrumentaaltjes om het tempo er goed in te houden. Wat wel tof is, is het feit dat Oliva weer meedoet op een tweetal toffe nummers en dat er met One Child wederom een tof counter-vocal-stukje te vinden is. This Isn't What We Meant blijft ook een weergaloze ballad en Dead Winter Dead rockt lekker. Een prima album verder, echter absoluut niet het beste.
Voorlopige tussenstand:
1. Handful Of Rain
2. Edge Of Thorns
3. Streets
4. Gutter Ballet
5. Dead Winter Dead
6. Hall Of The Mountain King
7. The Dungeons Are Calling
8. Fight For The Rock
9. Power Of The Night
10. Sirens
Voorlopige tussenstand:
1. Handful Of Rain
2. Edge Of Thorns
3. Streets
4. Gutter Ballet
5. Dead Winter Dead
6. Hall Of The Mountain King
7. The Dungeons Are Calling
8. Fight For The Rock
9. Power Of The Night
10. Sirens
0
geplaatst: 7 juli 2020, 21:14 uur
En wederom een conceptplaat maar in dit geval een slag minder dan zijn eerdere voorganger. Het hele idee van de toenmalige oorlog in de Balkan verwerken in orkestrale songs door een Amerikaanse band heeft iets tegenstrijdigs maar goed dat mag. Daarnaast gaat het om de muziek en die is mager. Veel ballads en veel theater maar weinig echte earpleasers. Het titelnummer is nog wel aardig, het is fijn om Jon weer te horen op de meest ruige en tevens beste song op de schijf; Doesn't Matter Anyway. Christmas Eve is een fijn instrumentaal werk en gaf al de nodige aspiraties t.a.v. Jon's werk bij TSO. This Is the Time, Not What You See, Starlight, This Isn't What We Meant, het beklijft te weinig om te spreken van een goed album.
Tussenstand:
1. Hall of the Mountain King
2. Gutter Ballet
3. Streets
4. Edge of Thorns
5. Handful of Rain
6. Sirens
7. Power of the Night
8. Dead Winter Dead
9. Fight for the Rock
Tussenstand:
1. Hall of the Mountain King
2. Gutter Ballet
3. Streets
4. Edge of Thorns
5. Handful of Rain
6. Sirens
7. Power of the Night
8. Dead Winter Dead
9. Fight for the Rock
0
geplaatst: 21 januari 2022, 13:11 uur
Goede plaat, maar teleurstelling was toch wat ik het eerste voelde toen ik de cd hoorde. Vlakke tamme productie, Metal verdween steeds meer naar de achtergrond ten faveure van de synfonische bombast. En zo voel ik het nog steeds, heb veel meer met de twee opvolgers. Ook de zang van Stevens lijk al snel ballen te verliezen in het totaalgeluid en dat bij de pas 3e plaat met Savatage, ook te vlak, minder dynamisch dan in zijn beginjaren.
Het concert in de Melkweg (dacht ik!?) was wel geweldig, maakte veel goed voor mij... maar toch, na Fight For The Rock is dit toch mijn minst favoriete Savatage plaat. wel lekker om Oliva weer te horen in met name "Doesn't Matter Anyway", maaan... de impact van die stem is er toch zoveel meer. De dynamiek waar ik het eerder over had, ja zijn stem ging achteruit, maar bevatte toch nog steeds zoveel meer nog dan de gemiddelde rockzanger. Met name Oliva zijn bijdrages zijn de hoogtepunten voor mij op deze tegenvallende plaat.
Het concert in de Melkweg (dacht ik!?) was wel geweldig, maakte veel goed voor mij... maar toch, na Fight For The Rock is dit toch mijn minst favoriete Savatage plaat. wel lekker om Oliva weer te horen in met name "Doesn't Matter Anyway", maaan... de impact van die stem is er toch zoveel meer. De dynamiek waar ik het eerder over had, ja zijn stem ging achteruit, maar bevatte toch nog steeds zoveel meer nog dan de gemiddelde rockzanger. Met name Oliva zijn bijdrages zijn de hoogtepunten voor mij op deze tegenvallende plaat.
0
geplaatst: 21 januari 2022, 13:23 uur
Ook de bijdrages van Pitrelli btw bevielen mij nooit zo, vond hem meer een sleaze-rock gitarist dan een Metal gitarist qua stijl en geluid,. Het past niet op één of andere manier voor mij.
0
geplaatst: 21 januari 2022, 18:23 uur
De productie doet deze plaat in mijn oren ook de das om. De nummers vind ik over het algemeen meer dan gemiddeld. Het knalt alleen nergens echt lekker de speakers uit. Helaas!
0
geplaatst: 21 januari 2022, 18:37 uur
Klopt, de plaat knalt niet. Totaal niet. Ik veer alleen even op bij "Doesn't Matter Anyway" en het laatste instrumentale nummer. Verder heeft de plaat niet echt sfeer. Draait bij de lekker heavy riff het titelnummer gewoon de nek om, het valt dood. Zonde.
* denotes required fields.