Savatage - Dead Winter Dead (1995)

Erg sterke plaat van Savatage. De plaat heeft een heel erg mooie opbouw van rustige naar bombastsische momenten met in de vorm van One Child het beste Metal nummer dat er bestaad.4*

Mijn favoriete Savatage plaat. Hier klopt alles, het is net alsof de band ditmaal wel de balans die er op de vorige 2 platen niet was heeft weten te vinden. Zak Stevens zingt erg sterk, en het is geweldig Oliva ook nog eens te horen bij Savatage. Zeker Doesn't Matter Anyway had Stevens nooit zo lekker smerig kunnen neerzetten als Oliva dat doet. Het album bestaat uit niets dan hoogtepunten voor mij, maar toch verdient One Child een speciale vermelding omdat het de vervolmaking is van Chance, en de bombast ervan een handelsmerk zou worden van de band. Klasse plaat!

"Handful of Rain" wàs al van erg hoog niveau, deze "Dead Winter Dead" doet wat mij betreft NOG béter! Zoals Sinner terecht meldt: "hier klopt alles". En het lag lang in een twee-aan-twee strijd met "The Wake of Magelan" als zijnde mijn favoriete Savatage-album, maar.. ondertussen (op 26.10.06) heeft DWD het gewonnen van TWOM... en nu heeft TWOM "maar" een 4,5
Maar pas op, andere 'Savatage-lieverdjes' van mij komen maar op een halfje achter (4,5)...

Na hun Live-doortocht op Bospop enkele jaren geleden, toen opnieuw met JON OLIVA on vocals, want tijdens de "Poets and the Madmen" tour... en enkele 'losse-nummers' (vooral van "poets" en ook enkel van de bekendere songs waaronder 'hall of the mountain king') gehoord te hebben, was dit het éérste album waarmee ik Savatage écht leerde kennen. Daarna volgden "Streets", "Magellan", en dan pas al de rest...

Er doet veel 'schoon volk' mee op "Dead Winter Dead. Met Zachary Stevens opnieuw als zanger, maar ook Jon Oliva, piano & keyboars (en, laat ons dat vooral niet vergeten, de man die -samen met Paul O' Neill, zowat alles schrijft) zingt op een aantal tracks opnieuw mee (!), Middleton op Bass. op gitaar niet meer Skolnick maar in de plaats twee gitaristen en wél Chriss Caffery (die ook met Oliva in Dr. Butcher zat) en Am Pitrelli. Ook drummer Wacholz deed nietmeer mee. Hij werd vervangen door Jeff Plate.

Ik ben toch ook wel een beetje fan van conceptplaten, dat ook prog-rock bij mijn favoriete muziekgenres hoort is daar niet vreemd aan, en zo sprak "Dead Winter Dead" me meteen aan... Want een concept dat is het zeker... Dat het thema en de regio (de oorlog in Sarajevo, Bosnië, Servië, ..(ex-)joegoslavië, het onafhankelijkheidsstreven van de voormalige deelstaten) me sowieso aanspreekt hielp meteen om dit album te degusteren. Het verhaal start in 1990, na de val van de Berlijnse Muur.. Joegoslavië was bevrijd van het communistische juk... er kwamen mooie tijden aan.. maar nu komen er nieuwe problemen naar boven... In Joegoeslavia, - altijd al een kruitvat/ mengelmoes van verschillende etnieën, onderhuids altijd al spanningen aanwezig, maar altijd onder de knoet gehouden door de communistische grootmachten en Tito, komen net die spanningen naar boven.. met de gekende gevolgen...
Ook daarover gaat het verhaal... maar ook over de gewone mensen, die probeerden te leven en overleven in een stad zoals.. Sarajevo.
Het héle verhaal van het album, met keurig gelinkt aan de desbetreffende nummers, komt aan bod in de inlay van de CD..

Het album is een geslaagd huwelijk van mooie harmonieuze zang, rauwere smerigere zang, prachtige composities, briljante gitaarpartijen, héél veel bombast en tegelijkertijd veel kippenvelmomenten... een mooi huwelijk ook van vaknmanschap van de muzikanten en de enorme kwaliteiten van songschrijver Jon Oliva... een echte topper dit album....

Een knappe Ouverture gevolgd door "Sarajevo"... met een fantastisch zingende Stevens. De song, de bijhorende sfeer, de tekst, de manier waarop Zak het brengt: KIPPENVEL. Amai!!!

Meteen het eerste, maar zeker niet het enige en laatste hoogtepunt van dit album!!! Want ook "I Am" is méér dan verdienstelijk, of - zoals Sinner al opmerkte - het lekker 'smerig' gezongen (Oliva) "Doesn't Matter Anyway" en dan het fantastsche "This Isn't what we meant" !

De instrumental "Mozart and Madness" is gewoon subliem... wat een riff, wat een knap toetsenwerk, wat een magistale sfeer, een classic, bijna Klassiek en ja, Mozart komt wel héél dicht in de buurt

"Memory" de prachtige intro voor "Dead Winter Dead" is een ingenieuze en fantastische interpretatie van "Ode an die Freude" !!!! En op welke prachtige wijze; wat een zalige gitaarpartij hier.... Genieten!
En dan.. "Dead Winter Dead". Dreigende Hard Rock 'n Roll. Dreigend, maar ook pakkend....

"One Child" is nog zo'n hoogtepunt, ja ze stapelen zich op, de hoogtepunten op dit pracht-album! Een muzikaal broertje van "Chance", je weet wel die prachtsong van "Handful of Rain"...

"Christmas Eve 12/24": een knappe bombastische instrumental, in een perfect huwelijk met héél veel keyboards en knappe gierende gitaarsoli.. een song om duimen en vingers bij af te likken. Weerom genieten!!!!!

En afsluiten doen we met "Not What I See" een bloedmooie ballad... door merg en been gaand... en net zoals dit hele mooie verhaal van droefheid en hoop, net zoals het hele album: P R A C H T I G ....

Misschien is dit wel de ultieme Savatage-plaat?
Alhoewel... deze zwaar onderschatte en dito ondergewaardeerde band heeft NOG enkele meesterwerkjes op haar actief staan ...

Deze plaat is een klassebak! (of is het klasseNbak?)

Voor mij het sterkste Savatage album ooit. Het zit zo meesterlijk in elkaar, uitgebalanceerd en ook nog eens productioneel goed in elkaar, dat dit 1 van de hoogte punten is in de metal muziek.

Daarnaast is het onderwerp, waarover dit album handelt, ook nog eens intens en van alle tijden, al is het dan gesitueerd in voormalig Joegoslavie, Sarejevo. En als bonus nog eens een prachtige cover-art. Die beeld in een klap de hele essentie van het verhaal uit.

Trouwens, het nummer "Christmas Eve" komt ook weer terug op het eerste album van de Trans Siberia Orchestra, waar leden van Savatage en Paul O'Neill deel van uitmaken.

Ik weet trouwens nog steeds niet, waarom de band in 2002 ongeveer gestopt is.

Ik heb de luxe expanded her-uitgave, met in het boekje de hele plaat en het verhaal erachter uitgelegd, plus bonus tracks. De volle mep van mij..

Prima album van Savatage, dat hier een lekkere zware sound heeft, maar ook heel helder klinkt. I am is een gigantisch nummer, met meesterlijke zang van Jon Oliva en Mozart and Madness is zo Savatage als het maar kan. Melodie en Metal gaan hand in hand op dit album. Deze is net niet zo goed als de absolute hoogtepunten uit hun loopbaan, maar dik in orde.

Nu dat ik deze cd nog eens afspeel, vraag ik me af waarom ik deze zo weinig opzet.

Het heeft niet zozeer met de kwaliteit van de muziek te maken.
Die is zeker aanwezig zoals op andere Sava cd's.
(Mijn favoriete Zachary Stevens cd blijft wel Edge Of Thorns)

Ik denk wat me het minst aanspreekt en waarom ik ze het minst draai is dat het allemaal teveel als TSO klinkt.
Te symfonisch voor alledaags gebruik. Je houdt daarvan of niet.

Dit is alleszinds de invloed die ik in deze cd hoor en die er op vorige cd's niet was. Voor de rest goede songs natuurlijk.

Volgens mij is Dead Winter Dead ook de regelrechte aanstichter van Trans-Siberian Orchestra. Het nummer Christmas Eve (Sarajevo 12/24) sloeg zo aan op de Amerikaanse radio dat Paul O'Neill daar het hele TSO verhaal omheen gebouwd heeft.

Ik vind Dead Winter Dead ook niet de beste Sava cd. De produktie is mij veel te digitaal en daar krijg ik vaak de kriebels van. Er staat wel een aantal schitterende ballades op zoals het ontroerende Not What You See en het schitterend gezongen This Isn't What We Meant.
De terugkeer van Jon Oliva achter de microfoon middels Doesn't Matter Anyway en I Am is dan weer niet zo'n bijzondere aangelegenheid.
Al met al een prima plaat van Savatage maar de balans is wat zoek. Erg veel ballades en de stevigere nummers zijn schaars en hebben zeer weinig impact. Aan Zak Stevens ligt het allemaal niet, want die heeft een glansrol.

Fantastisch album een echte mijlpaal in de geschiedenis van savatage zeker toen het roer werdt omgegooid en jon oliva merendeel de handdoek in de ring gooide en zachary stevens(circle to circle),definitief in de band zat en met de nodige ontroering emotioneel en crime-passionel het van de bovenste treden zingt.
Zachary stevens is messcherp in een nummer als this isnt what we meant en het vette gitaar geluid van cris caffery(die alle schermutselingen van het vak van cris oliva geleerd heeft,en als vaste basis tweede favoriete gitarist:all pitrelli,ingeruild heeft(alice cooper,placed like rage,asia,megadeth,randy coven band)-de gitarist laat kaukasisch horen hoe refreinen en melodie geboetseerd worden in originaliteit en vak mansschap.
Het nummer, dead winter dead en ook this is the time, is doorspekt van fluwelen en opbouwende ingewikkelde riffs en flagrantie wat herinnert aan jeff watson,george lynch en reb beach.
De koele brandsierder,jon oliva zingt punctueel en met veel ferve een nummer als:doesnt matter anyway maar ook,i'am,dat oliva een begaafde muzikant is en de voyeur hoe hij met zijn robuuste uiterlijk de mellotrons laat vieren is met vlag en wimpel grotesk.
Ik ben vooral onder de indruk van een nummer als,starlight wat rustig begint en wanneer de vlam ontsteekt dan is het plotseling scherpe gitaarwerk van caffery/pitrelli van een hoog kaliber.
De kleine barbaarse john lee middletown, dit keer niet met zijn mascotte aan brettails en de bretonse tamboer uitgedoseerd verslaat met hamerslagen de michael anthony(van halen),van de eeuw.
Ook de inruil van steve doc-wacholtz is enigzins aangenaam en jeff platz(metal church) is een cowboy in zijn varkens kot en probeert rammelend een mike terrana(tony macalpine,rage),te verslaan.
Het krachtige instrumentaaltje mozart and madness laat horen wat een briljante gitarist die pitrelli is,het vakkundige, not what you see en one child is een perceptie en conceptie, apart want het vertelt het verhaal van:sarajevo-'95.

Het concept van deze plaat spreekt mij op papier (erg) aan. Sowieso de geschiedenis van het kruidvat van Europa weet mij wel te fascineren. Helaas weet de muzikale uitwerking hiervan mij veel minder te raken. De evolutie naar het nog meer bombastische en vooral het orkestrale element van deze band is gewoon mijn smaak niet zo.

Net nog maar eens geluisterd. En met verbijstering weer zitten luisteren naar het geweldige fenomenale ONE CHILD. Ik denk dat ik geen beter nummer ken. Ben ook gelijk mijn MP3 en cd collectie langs gaan lopen of ik een nummer kan vinden wat ik net zo goed vind, maar ik kan niets vinden. Ieder zijn smaak maar ik denk dat One Child het allerbeste nummer is dat ik ken.

Spijtig dat de clip van One Child niet meer op Youtube te vinden is anders kon ik hem toevoegen

Alleszinds je kan hem hier nog zien
Dailymotion - Savatage - One Child - une vidéo

Zeker een goed album alleen lang niet het beste wat de band heeft gemaakt vind ik. Daarvoor is de produktie te slap. Er zit weinig pit in het geheel doordat het zo klinisch is geproduceerd. Het verhaal vind ik wel erg fascinerend trouwens!
Er is te weinig balans op dit album; het ene nummer is geweldig (This isn't what we meant, On child, This is the time en Mozart & madness bijv.) en het volgende matig (I am en starlight). Toch luister ik 'm altijd me plezier!

Eens met Vielip, al draai ik deze amper. Wat mij wel opvalt is ik hem draai is dat het begin van Overture erg op het begin van Edge of Thorns lijkt.

Ik vind Pitrelli echt geen slecht gitarist, maar toen Caffery weer bij de band kwam, had Al alle solo's al ingespeeld... En dat terwijl Caffery een veel betere Oliva-benadering heeft (luister maar naar Doctor Butcher of Wake of Magellan)...

Verder is de eerste stap van Oliva/O'Neill richting Trans-Siberian Orchestra, is dit de eerste plaat sinds Streets waar Jon weer meezingt, en wordt het canon-gedoe van Chance nog eens tot twee keer toe toegepast...

Ik heb zelf niet zo heel veel met One Child om eerlijk te zijn.
This Isn't What We Meant daarentegen...pure schoonheid!

De laatste van Savatage die ik echt kan waarderen. Prima plaatje met This is the Time als topper. Het fantastische en mysterieuze Savatage cover-art staat weer op de voorkant, mooi.

Ik val een beetje uit de toon met mijn verhaal, ben ik bang.
Muzikaal gezien is er niet zo veel mis met deze plaat.
Het doet me alleen helemaal niks. Ik mis hier de agressie van de oude Savatage.
De zang van Stevens klinkt mij geforceerd laag in de oren. Zuiver, dat wel. Maar probeer eens een toontje hoger, dan klinkt die stem prettiger en minder doods.
De gehele cd klinkt zo vlak, er zit voor mij helemaal geen gevoel in, behalve het technisch netjes neerzetten van een verhaal met muziek. Het klinkt allemaal zo netjes dat het me ook tegenstaat. Waar is die agressie gebleven van vroeger? Juist die keiharde nummers met de af en toe hysterische stem van Jon Oliva maakte de muziek van Savatage compleet uniek.
Nu hoor ik een band die veel te netjes speelt en een zanger die probeert de onderste baardharen in zijn keel te laten trillen.
Het mag duidelijk zijn... met deze Savatage heb ik niet zoveel.

Ik heb de meeste problemen met het slechte drumgeluid. Ik vond de dendere drums van Wacholz ten tijde van Hall of the Mountain King en Gutter Ballet veel leuker klinken dan deze digitale drums.

Ik vraag me sterk af of hier ooit wel een echte drummer bij aan te pas is gekomen. Jeff Plate krijgt de credits, maar het heeft er de schijn van dat de drums gewoon uit een doosje komen.

Handful Of Rain bleek in tegenstelling tot wat de credits zeggen, op enkele solo's van Alex Skolnick en de vocalen van Zak Stevens na, ook gewoon door enkel en alleen Jon Oliva te zijn ingespeeld.

Dead Winter Dead vind ik op zich wel een aardige plaat. Maar het is een uiterst levenloos uitgevoerd allemaal. Digitaal opnemen is goedkoop en makkelijk, maar het klinkt allemaal nergens naar. Zak Stevens is de enige die leven in de brouwerij brengt met zijn gepassioneerde vocalen.

Wat dacht je ervan dat Criss Caffery ook credits krijgt maar geen enkele solo op deze plaat heeft gespeeld.

Al Pitrelli heeft alles in één keer ingespeeld. Daarom klinken ook de solo's zo gevoelloos.
Soms supervet zoals in This is the Time.

Ik zou deze plaat wel eens integraal live willen horen.

Deze info verheldert al een heleboel waarom ik de muziek zo gevoelloos vind overkomen.
De achtergrondinfo over de opnames was mij onbekend. Ik vond mezelf al bijna een oude knar, die alleen maar terug wil keren naar de analoge tijd.
Ik heb Savatage zien optreden in Hardenberg in 2002. Caffery was er toen bij en ik dacht ook Jeff Plate. Beide vond ik uitstekende muzikanten. Ze hadden toen een jonge zanger bij zich, die op zeer goede wijze de nummers vertolkte. Wie was die zanger, weet iemand dat?

De zang van Zak Stevens doet mij niets , maar dat is een kwestie van smaak.

Diamond Jiniya?
http://www.home-of-rock.de/Konzertberichte/Judas_Priest/Pics/Damond_Jiniya.jpg

Yup, dat is hem. Het leek me de perfecte opvolger voor de zang. Ik heb in ieder geval die avond genoten van zijn stem en van de hele band trouwens.

Damond Jiniya. Zag eruit als Dani Filth, maar deed aardig zijn best. Heeft nooit op een Savatage album gezongen overigens.

Maar Savatage met Jon en Chris Oliva is natuurlijk de bom.

- edit - Ozric was ff eerder.

Zou mij ook niks verbazen! Dat was ook mijn eerste gedachte toen ik dit album hoorde. De venijnige drums zijn helemaal verdwenen. Dat kan bijna niet aan Plate liggen aangezien hij een behoorlijke powerhouse drummer is.

volgens mij heb ik nog ergens een Rock Hard liggen uit 1995 waarin een 'studio-report' staat. volgens mij was dit meer een 'band-effort' dan zijn voorganger. In die zin dat iig Pitrelli en Middleton aan bod kwamen als instrumentalisten. Plate als drummer volgens mij ook. het kan natuurlijk ook aan de mix van Kinkel/O'Neill klinken. Drumgeluid is redelijk identiek aan de Transiberian Orchestra platen. Klinkt erg klinisch, maar ik kan me niet voorstellen (en wil het ook niet) dat het uit een kastje komt.

Misschien heeft de tekst van This Isn't What We Meant wel een hele andere bedoeling dan dat ik eerst dacht...

Gelukkig zat er in het geluid van The Wake Of Magellan (met dezelfde bezetting) wel veel meer leven.

Voor mij het beste Savatage album en dat heeft dan met name met de zang te maken. Oliva gaat mij toch na een aantal nummers vervelen terwijl ik Stevens een van de beste hardrockzangers vind die er op deze aardkloot rondlopen. Het is idd allemaal wat minder scherp dan de voorgaande platen, maar Stevens maakt het voor mij wel helemaal af. Als componist is Oliva wat mij betreft wel onovertroffen.

Inderdaad een erg goede Savatage cd die qua sfeer wel wat bij de donkere maanden past. Vind de zang van Stevens gewoon anders als die van Oliva maar niet beter of slechter. Het had soms wel wat brutaler mogen klinken, iets wat ik bij eerdere Savatage albums wel hoor. Toch 4 sterren voor dit album want het niveau van de nummers is vrij hoog met nummers als Dead Winter Dead, This Is the Time en Mozart and Madness.

Mozart and madness is volgens mij het meest indrukwekkende wat Sava gemaakt heeft. Geweldig!