Snakecharmer - Snakecharmer (2013)

Bijna elf jaar stilte rond dit album op MuMe, maar omdat ik Bernie Marsdens biografie las belandde ik ook bij dit project van gitarist Micky Moody en bassist Neil Murray, die nogmaals de hardbluesrock in de traditie van Whitesnake oprakelden.
Snakecharmer is min of meer een voortzetting van de groepen M3, The Snakes en The Company of Snakes, waarbij Marsdens plek werd ingenomen door Laurie Wisefield, ex-Wishbone Ash. Hierboven valt te lezen over de achtergrond van zanger Chris Ousey, drummer Harry (eigenlijk Gary) James maakte naam bij Thunder en Magnum. Toetsenist Adam Wakeman speelde al eerder in projecten van de familie Snake, maar is bekender van zijn werk bij Ozzy Osbourne.

De albums Once Bitten... en Burst the Bubble klinken alsof David Coverdale uit Whitesnake stapte en de groep voortging met vervangers. Nu is er slechts één Coverdale (alhoewel Jørn Lande akelig dichtbij kan komen...) en bovendien is de stem van Ousey minder diep dan die van zijn illustere collega. Maar hij is een prima vocalist, die passioneel zingt op dit titelloze debuut. Van de kritiek die ik hierboven lees, snap ik niets!
Wel heb ik moeite met de verminderde variatie, waarbij blues terrein verloor aan “gewone” hardrock. Er staat geen slecht nummer op, maar één of twee snelle nummers erbij en hetzelfde aantal met invloeden uit akoestische blues hadden geholpen; in dat laatste is Moody immers zo goed. Ik had meer daarvan willen horen.

Snakecharmer opent bluesrijk met het akoestische intro van My Angel dat spoedig uptempo rockt, gevolgd door het eveneens vlotte Accident Prone dat extra smeuïg klinkt met een dameskoortje. Vervolgens mis ik echte uitschieters, ondanks de lome shuffle van To the Rescue en vervolgens Falling Leaves, een ballade in de stijl van Scorpions.
Tweede verrassende associatie is die met de gepolijste hardrock van Foreigner op Stand Up. De shuffle van Nothing to Lose is aangenaam, pas in White Boy Blues klinkt Moody’s slidegitaar weer prominent.

In oktober 2022 verscheen bij Cherry Red een boxset van 4 cd's met daarop naast dit album de opvolger plus twee liveschijven. De audioversie daarvan is op streaming te vinden. Snakecharmer kreeg de akoestische bonustrack A Breath Away erbij met de door mij gewenste variatie.
Micky Moody publiceerde in 2016 zijn autobiografie, maar ik sla (voorlopig?) over. Na Marsdens boek ben ik even klaar met alle feitjes rond de familie Witte Slang.

Laat onverlet dat Snakecharmer een prima album is, ondanks/dankzij (streep door wat niet gewenst is) dat het minder als Whitesnake klinkt dan je met de groepsnaam zou verwachten. Was dit in de jaren '80 verschenen, dan had dit een grote naam kunnen worden. Ik mis weliswaar uitschieters en variatie, maar composities, uitvoering en productie stáán. In 2013 op cd en als 2LP verschenen.
Nu de inmiddels grijze Coverdale het met zijn vergruisde stem rustiger aandoet (alhoewel?), verdient Snakecharmer herwaardering.