The Snakes - Once Bitten... (1998)

Lekker cd'tje zeg! Heb de band ooit gezien toen ze werden aangekondigd als zijnde Whitesnake met Moody en Marsden... meteen een kaartje gekocht uiteraard, later gingen al geruchten dat het niet klopte, pas op de dag van het concert nabij Zaandam waarbij ze op het podium notabene nog werden aangekondigd als de "Wereldberoemde band Whitesnake", bleken de geruchten te kloppen. Maar wel ontzettend genoten zeg. Eerste keer ook dat ik Jorn Lande live zag... zo onder de indruk geweest dat ik nog een shirtje heb gekocht ook.... ondanks de oplichting.

De magie die ze met Coverdale hadden halen ze hier niet, sommige nummers zijn soms ook gerecycled lijkt wel, zo heeft "Real Faith" bekende tonen die ik ook hoor in "'Till The Day I Die". Wel een top nummer btw!
Productie-gewijs heeft het ook niet de sfeer van toen, net even te braaf en eerder richting de Moody/Marsden Band. Maar dit plaatje mag er zeker zijn hoor, ze moeten alleen niet proberen een hitje te schrijven, daar hebben ze dan toch Coverdale voor nodig, voor de finesse.
Geen wereldplaat, maar er valt veel te genieten. Steekt allemaal vakkundig in elkaar en uiteraard is Lande een gouden greep geweest. Buiten "Real Faith" zijn een paar andere favorieten: Sacrificial Feelings, Labour Of Love, Tough Love (met name "Sacrificial Feelings" is een dijk van een nummer!).
Van de reguliere uitvoering althans, de bonusnummers "All Dressed Up" en "September Tears" zijn meer dan de moeite waard om naar deze versie uit te kijken. Het is smullen...

HOE komt het dat ik tot gisteren zelfs nooit van dit album had gehoord? Ik ga doen alsof het 1983 is: ik leende 'm zogenaamd uit de fonotheek (in mijn woonplaats sinds 2010 gesloten). Een dag later is mijn reactie op het schoolplein de volgende.

Eén van beste die Whitesnake ooit heeft gemaakt! Prima opvolger van van Saints & Sinners met Moody en Marsden in topvorm. En die Jorn Lande is een goede vervanger van Coverdale!

Over drie weken, "als de elpee weer terug moet naar de bieb", kom ik met een inhoudelijker verhaal. Om hem goed te kunnen vergelijken met de eerste jaren van Whitesnake, is meer tijd nodig. De nummers moeten inzakken. Kunnen ze zich werkelijk meten met de klassiekers van toen?

Ik heb deze als gekopieerde cd in de kast staan. Destijds door een maat van me gekocht en dus voor me gekopieerd. Later nog wel een paar keer gekeken of ik 'm voor een leuke prijs origineel kon bemachtigen maar dat werd 'm niet helaas. Ik zit net op Discogs te kijken wat de prijzen tegenwoordig zijn en ik zie dat er inmiddels een heruitgave is verschenen. Evenals enkele onofficiële releases. Toch maar weer eens in de gaten gaan houden want ik heb het altijd een geweldig album gevonden. Enig minpuntje is de wat goedkoop aandoende productie wellicht. Dit was zo uit m'n hoofd mijn eerste kennismaking met Jorn Lande als zanger. En die beviel prima! De vergelijking met het oude Whitesnake liggen natuurlijk voor de hand en zijn terecht. Maar stiekem vind ik dit album van The Snakes sterker dan die oude Whitesnake albums. Daarop staan altijd wel een paar zwakke broeders en die tref ik hier amper. Maar dat doe ik uit m'n hoofd. Ik moet het album eigenlijk eerst weer eens draaien om te kijken of ik nog steeds tot die conclusie kom.

Er is trouwens ook een spin off van dit gezelschap dat onder de naam Company of Snakes met Burst the bubble ook een prima album hebben afgeleverd. Daarop ook een aantal opnieuw opgenomen versies van nummers van het Once bitten... album. Company of Snakes heb ik nog eens live mogen zien in Londen overigens. In de legendarische zaal Mean Fiddler, pal naast de al even legendarische Astoria. Waanzinnig optreden van een stel door de wol geverfde muzikanten die enorm veel plezier hadden.

vielip schreef:

Dat is precies mijn 1e t/m 4e indruk (want zo vaak heb ik 'm nu gedraaid)! Kijk, dit is een leuk schoolpleingesprek, zij het dan niet letterlijk. Leuk ook wat je vertelt over het optreden!

Ik ben dus bezig aan de bio van Marsden, maar lezen gaat niet snel omdat ik dan éérst een album beluister voordat ik verder lees, al "smokkel" ik af en toe. Over Burst the Bubble van Company of Snakes las ik al smokkelend ook, heb gisteren en vandaag eerst hun live-2cd beluisterd. Die zanger klinkt wat minder als een kopie van Coverdale dan Lande hier bij The Snakes doet, maar opnieuw lekker.

Ik zag dat o.a. jailhouserocker1 indertijd ook erg enthousiast was over deze Whitesnake-nazaten en ik vermoed dat MetalMike dat ook is (of wordt). Kennen jullie dit album?

Klopt inderdaad. Uit m'n hoofd is dat Stefan Bergren. Hij zong ook die avond dat ik ze live zag. Maar nu we het erover hebben komt het weer beetje bij beetje boven drijven. Ze speelden toen onder de naam M3. Dat stond voor Moody, Marsden en Murray. Op drums speelde Jim Copley (o.a. Jeff Beck, Paul Rodgers, Tears for Fears), op keyboards Mark Stanway (Magnum en Grand Slam) en op zang dus Stefan Bergren. Nu ik dat zo terug lees was dat echt een waanzinnige line up. Mooi dat ik dat heb mogen mee maken in ik meen 2005.

Hier de setlist van de avond. Weet nog dat ik toen lichtelijk teleurgesteld was dat ze alleen maar Whitesnake nummers speelden. Logisch aan de ene kant maar ik had gehoopt op enkele nummers van het Once bitten album. Of in ieder geval iets meer variatie.

Nou, dit album ken ik niet RonaldjK maar er zijn qua nummers veel overeenkomsten met deze:

The Company of Snakes - Burst the Bubble (2002) - MusicMeter.nl

Ik ken die plaat inderdaad ook, lang geleden eens gedownload net als de Snakes plaat omdat ik ze nergens kon vinden of hij was te duur. Die schijf is gecrashed en ik heb ‘m niet meer. Wat ik er nog van weet dat het een aardige plaat was, niet van het niveau van The ‘Snakes. Zanger inderdaad ook aardig, maar mist de overtuiging die een Lande wel heeft. Die zingt altijd alsof zijn ballen er letterlijk af gezongen moeten worden, niet een noodzaak… maar dan wil ik wel hart en ziel horen in de zang. En die miste ik toch ook wat.
Yep M3, meen dat zelfs Tony Martin nog eens in de band zat, 4 M’tjes dus. Weet niet of hij er ook platen mee gemaakt heeft.

In de jaren ’90 speelt gitarist Bernie Marsden, inmiddels ruim een decennium ex-Whitesnake, regelmatig in Noorwegen met bassist Sid Ringsby en drummer Willy Bendiksen; de laatste kent hij van de groep Perfect Crime. Deze laat Marsden een demo horen, waarvan de Brit denkt dat het een bootleg van Whitesnake is. Hij hoort echter Jørn Lande zingen, dan nog ambtenaar bij de Noorse belastingdienst.
Dat Lande indruk maakte op de Engelsman blijkt enige tijd later, als ze gezamenlijk door Noorwegen touren met ‘An Evening of Whitesnake Music’. Hierna wordt Once Bitten… opgenomen onder de naam The Snakes. In de bezetting naast Marsden en Lande: gitarist Micky Moody, eveneens ex-Whitesnake plus de twee Noorse vrienden als ritmesectie. Tot dusver alleen op cd verschenen, in 2016 als heruitgave.

De eerste keer dat ik Jørn Lande hoorde zingen klonk hij als Ronnie James Dio, op Once Bitten… doet hij echter de nodige Coverdaletjes, inclusief intonatie en timing. Ontegenzeglijk bijzonder dat iemand die twee geweldige stemmen in zich heeft.
De afgelopen drie weken heb ik het album frequent gedraaid en dan valt één en ander op. Ten eerste stijl en productie, die meer op het Whitesnake vanaf 1987 lijken dan op het Whitesnake van de vroege jaren '80. De akoestische kant van die groep klinkt op Real Faith, eerder titelnummer van het tweede studioalbum van The Moody Marsden Band. Met de stem van Lande wordt het nóg beter. Variatie tussen langzamer en sneller werk is er ook, met Gonna Find the Sun als het snelste voorbeeld.
Bijna poprockend is Little Miss Happiness en de vrolijke hardrock van Bring Yo’ Good Self Home doet me aan de latere Status Quo denken, maar mede dankzij Moody’s slidegitaar is het snakegevoel daar continu in allerlei variaties.
Soms rockt het vrij lomp; in Can’t Go Back en Sacrificial Feelings bijvoorbeeld. Andere keren is het ingetogen, zoals in het melancholieke Showdown dat met akoestische gitaar begint en waar Lande weer eens zijn klasse bewijst. In het stampende Tough Love zit een ouderwetse voicebox.
De sprankelende twingitaarlijntjes van het duo Marsden-Moody zijn weer om te kussen. Als ik mijn broer dit album zou laten horen, zou hij onmiddellijk aannemen dat het Whitesnake is.

Afsluiter September Tears voelt als een bonus met zijn drumcomputer, die desalniettemin niet stoort. Een klein liedje, waarin Lande nogmaals laat horen hoe dicht hij de stem van David Coverdale kan benaderen.
Toch beleef ik momenteel niet dat hier enkele klassiekers op staan, zoals op de vroege Whitesnakes meestal wel het geval was. Daar staat tegenover dat die onevenwichtiger waren dan dit solide Once Bitten…, waarvan Real Faith tot grote hoogte reikt.

Een tournee door het Verenigd Koninkrijk volgt, maar als Lande begint met het tonen van ”a Coverdale-inspired attitude” aldus Marsden in zijn biografie, is de samenwerking snel voorbij.
Marsden en Moody beseffen echter dat er meer brood zit in de muzikale erfenis van Whitesnake, dat bovendien in deze jaren op zijn gat ligt. Ze vervolgen hun gezamenlijke pad met The Company of Snakes en Moody keert nadien nog eens terug met de groep Snakecharmer.