Tom Waits - Franks Wild Years (1987)

Dit is het Morrison Hotel van Tom Waits: zijn beste album zonder dat zijn beste liedjes er op staan.
Ach, eigenlijk geldt dat voor bijna al zijn platen.

In pretentieloosheid is dit wel zijn beste poging.

Lijkt een wat losser geheel, maar het is wel weer typisch Waits.
In een Waits Top 5, staat ie er bij mij wel in.
Draai deze regelmatig.

Yesterday Is Here had wel dubbel zo lang mogen zijn.
Heerlijk instrumentale bewerking van Dans Dans klokt 7:10.

Dit album is vandaag precies 35 jaar oud. Wat mij betreft nog steeds een klassieker (maar dan weer net niet zo goed als Rain Dogs en Closing Time die ik op 5* heb staan).

Nog altijd mijn favoriete Tom Waits
Van begin tot einde perfect imo

De ene dag deze, de andere Blue Valentine.

Voor mij het magnum opus van Tom Waits. Wat een hartstocht, melancholie en theater.

Meestal wordt Rain Dogs opgevoerd als het beste album van de trilogie maar mijn favoriet is Swordfishtrombones die wordt gekenmerkt door een verfijndheid en experimentele inventiviteit die ik node mis op zowel Raindogs als Frank's Wild Years: die twee albums klinken bewust uitgebeend en 'neoprimitief' waarop Tom Waits vooral z'n trucje eindeloos tot in het eentonige herhaalt. In dat opzicht ken je het album Frank's Wild Years eigenlijk al voordat je 'm hebt gehoord want het is vooral meer van hetzelfde.

Waren de augurken in de bonus?

Één van zijn betere voor mij. Mooi setje hoor: Swordfishtrombones, Rain Dogs en deze.
Echt heel teleurstellende platen heeft ie toch al niet gemaakt, maar misschien is dit wel zijn artistiek toptijd.

Uitgebeend en neoprimatief? Wellicht! Waits is een nachtclubzanger in de goot; met kippenbotjes en vuilnisbakken maakt hij muziek voor junkies, gekken en andere verlorenen. De duivel zit'm op zijn hielen; hij kan slechts vluchten in het absurdisme van New York. Zelfs al vertoeft deze artiest vaker in deze omgeving; het blijft een indrukwekkende, vervreemdende luisterervaring.