Dennis Wilson - Pacific Ocean Blue (1977)

Het is nooit te laat Father, zeker niet voor een plaat als deze.

De mix van de originele CD-release (begin jaren '90) op Sony/Epic klonk een beetje duf, zeker in vergelijking met de LP-versie uit 1977, voor deze heruitgave werd John Hanlon binnengehaald om het album opnieuw te mixen en hij heeft uitstekend werk afgeleverd. Pas nu zijn alle lagen en instrumenten goed en duidelijk te horen. Je kunt dan ook gerust stellen dat zelfs voor degenen die al bekend waren met "Pacific Ocean Blue" deze set verplichte kost is, alleen al vanwege de nieuwe mix.

Het originele album uit 1977 is alleen al goed voor 5 sterren, het overtreft gemakkelijk het merendeel van alle (solo) albums van the Beach Boys (behalve "Pet Sounds" en "Sunflower", zoals hierboven ook al genoemd door Down_By_Law). Natuurlijk was Dennis' stem niet meer zo gevoelig en breekbaar als eind jaren '60/begin jaren '70 (zie "Little Bird", "Forever", "Cuddle Up"), maar hij stort zich met al zijn ziel en zaligheid in alle nummers, en weet de luisteraar daarmee al gelijk te winnen.

De extra toegevoegde nummers op CD1 en het materiaal op CD2 (bestemd voor opvolger "Bambu") zorgen ervoor dat deze heruitgave de boeken in gaat als onmisbaar voor elke serieuze muziekliefhebber. Het is het schoolvoorbeeld van hoe een project als dit aangepakt dient te worden. De samenstelling heeft nogal wat voeten in de aarde gehad (er was behoorlijk wat juridisch getouwtrek) en er is jarenlang aan gewerkt door mensen als Alan Boyd, James Guercio, Gregg Jakobson, John Hanlon en Jon Stebbins.

Van het 'onbekende werk' springen vooral "Tug Of Love" (op het allerlaatste moment afgevallen in 1977), "Cocktails", "Love Remember Me", "Are You Real" en "It's Not Too Late" (een duet met broer Carl Wilson) eruit. Foo Fighters-drummer Taylor Hawkins verzorgt de vocalen op "Holy Man", aangezien Dennis zelf nooit zover gekomen was. Er bestaat ook een versie van dit nummer waaraan Queen's Brian May en Roger Taylor hun medewerking hebben verleend, maar tot op heden is dit nummer nog niet uitgebracht. Het oorspronkelijke idee was om deze 'Queen-versie' als exclusieve single uit te brengen.

Niet voor niets is deze set door diverse muziekbladen (Mojo, Uncut) eind 2008 uitgeroepen tot "Reissue Of The Year". Ik sluit me er graag bij aan.

Een album van een gepijnigd man. Ooit de snelle jongen en de enige die ook daadwerkelijk op de surfplank stond.
Dennis Wilson bleek veel meer dan de drummer en good looking Beach Boy. Speelde geweldig piano en bleek ook liedjes te kunnen schrijven.
Danig onderschat, maar net als broer Brian een enigzins getroebleerde geest.
Sex, drugs, booze & rock and roll en dat eiste tijdens deze periode al zijn tol.
Op de hoes zien wij een verwilderde verslaafde man die al een heel wild leven achter de rug heeft.
De plaat is echter prachtig. Melancholisch, met minimale middelen gemaakt en de kapotte stem van Dennis draagt alleen maar bij aan de bedrukte fraaie sfeer.
Het album deed vrij weinig, net als The Beach Boys dat op dat moment deden.
Men is het er inmiddels over eens dat Pacific Ocean Blue een meesterwerkje is.

Dennis zakte helaas steeds verder weg in de poel van verkeerde beslissingen en foute middelen. Werd enige tijd uit de band gezet om zich te laten helpen. Dat hielp even, maar niet voor lang helaas.
De verdrinkingsdood in 1983 kwam echter wel als een schok. Maar niemand was echt verrast door zijn vroege dood.
Dit album is een mooi document. Anders, maar boordevol kwaliteit.

Mooie plaat. Het eerste nummer is direct ontroerend mooi. Maar misschien dat ik wel een beetje bevooroordeeld ben vanwege het feit dat ik de latere lp’s van de Beach Boys (vanaf 20/20) goed vindt... Deze plaat zal ik beslist vaker luisteren!