Tom Waits - Blue Valentine (1978)

Ik was al eens een keer gewaarschuwd dat de latere Tom Waits compleet anders is dan in het begin van zijn carriere. Dat heb ik nu gemerkt met dit album. Zijn latere werk in de 80's en 90's ken ik nagenoeg (nog) niet. Dit moet even een plek krijgen denk ik. De muziek vind ik echt prachtig, maar zijn stem kost me even wat meer moeite. Ik start met 3,5 ster en we zien wel hoever het na een paar keer draaien komt

De laatste weken veel muziek van Tom Waits aan het luisteren uit zijn pre Swordfishtrombones periode en deze Blue valentine uit 1978 is de eerste die ik inmiddels voldoende heb gehoord om er een waardering aan toe te kennen.
Was vroeger altijd min of meer in de veronderstelling dat er een groot verschil zat in de sound van de zanger en multi-instrumentalist uit Pomona, Californië van voor en na 1983 maar eerlijk gezegd heb ik dat zelf nooit zo echt ondervonden.Hooguit is de muzikale begeleiding bij zijn vroeger werk wat meer traditioneel,maar verder is de ontwikkeling van Tom Waits door de jaren heen er één van een geleidelijk en vrij natuurlijk verloop.
De opener Somewhere (From West Side Story) van Blue valentine zette me aanvankelijk wat op het verkeerde been,een wat theatraal en bombastisch nummer dat niet echt representatief is voor de rest en voor mij het minste nummer van de plaat.Daarna volgen de hoogtepunten elkaar echter snel op,het broeierige Red Shoes by the Drugstore en de weemoedige ballade Christmas Card from a Hooker in Minneapolis zijn beide fantastisch.Daarna gaan we met onder andere $29.00 en Whistlin' Past the Graveyard wat meer de blues kant op,en ook dat pakt prima uit.Om vervolgens bij Kentucky Avenue uit te komen,weer zo'n typische en briljante piano ballade van Tom Waits.
Blue valentine toont zich dan,op die hier veelvuldig aanwezige momenten een album van voortreffelijk niveau,iets wat nog maar ééns door de twee laatste nummers bevestigd wordt.
Zet voorlopig maar eens in op vier sterren maar daar gaat het waarschijnlijk in de toekomst niet bij blijven.
Zeer goed.

Samen met CLOSING TIME het enige tom waits album zonder dat je bij bepaalde nummers de arm van de draaitafel ietsjes verder zet .
het stond in mijn persoonlijke lp top 40 van1978 slechts op de negende plaats (net achter bob seegers stranger in town en voor the last waltz van de band)
Hoogtepunt : A SWEET LITTLE BULLET FROM A PRETTY BLUE GUN.
Dit is tom waits beste lp