Uriah Heep - Live (1973)

En na zo'n verhaal ben je gelijk benieuwd naar de rest..........Zeker als je dan slechts 3 * geeft.

Oh mijn hemel, wat is dit toch een goed live album. Vandaag weer eens beluisterd. Dit kan zich zeker meten met Made in Japan van u-weet-wel.
Er staat werkelijk niets slechts op dit album. Veel variatie, van rustige nummers tot nummers waarin de bandleden zich flink mogen uitleven.
Om toch iets negatiefs te melden (kan dat eigenlijk wel?) is wellicht de gitaarsound van Mick Box af en toe wat malerig met soms een overdaad aan wah-wah.
Zodra ik eens ga stemmen krijgt dit album van mij de volle 5 punten.

Zij wisten wat muziek was... wat een tijd die jaren '70

Inderdaad Buffalotid. Erg goede plaat van een band in topvorm.
Ze treden trouwens de 14e (april) op in de boerderij.

Deze heb ik vandaag in de auto even weer afgspeeld. Wat een geweldig album gewoon, wat een samenspel ook. Het gitaarwerk heb ik even in het bijzonder op gelet, maar dat klinkt echt grandioos. Een zeer goed live album, met een super geluid. Als je Made In Japan al hebt, kun je deze er zo blind achteraan kopen. Hij zal dan echt niemand tegenvallen. Ik vind het luisterplezier van dit album persoonlijk zelfs nog een stukje leuker dan Made In Japan.

Traveller in Time daar zit zo'n heerlijk opzwepend ritme in. En het nummer July Morning word heerlijk slide gitaar in gespeeld, misschien wel mijn favoriete nummer van dit album. Ook Sunrise en Sweat Lorraine vind ik geweldig. Wat een prachtig samenspel eigenlijk op dit album. Niet 1 artiest als uitblinker of eentje die de show wil stelen, gewoon 4 gelijkwaardige artiesten die aan elkaar gewaagd zijn, en zo op de toppen van hun kunnen speelden destijds. Ik heb dit album denk ik afgelopen week en deze week wel 10 keer achterelkaar afgespeeld in de auto. Vanmorgen had ik de beroemde Made In Japan er nog even in, ook een super goed live album natuurlijk. Maar deze ligt mij gewoon beter. Ik denk dat dat komt omdat het qua samenspel een nog iets beter album is. Op made in Japan vind ik alles iets meer overdreven, en willen ze gewoon uitblinken om te laten zien wat ze kunnen.

Grijsgedraait de laatste 2 weken. Een geweldig album issut, van begin tot end. Ook een top 10 notering verdiend.

Dat is ook wat Uriah Heep uniek maakt en wat ik zo goed vind aan de band. Er zijn zat rockbands waarbij het enkel om de gitarist/zanger gaat, maar bij Uriah Heep voegt elke muzikant wat toe aan het geluid van de band, niemand probeert echt te 'overheersen'. Wat ik ook bijzonder vind is dat het bij Uriah Heep meer om de songs zelf gaat dan om het gesoleer/virtuositeit (zoals bij Deep Purple).

Dit livealbum ken ik echter nog niet, ik zal hem binnenkort eens gaan proberen.

Vergeet niet dat Byron op een concert heel wat meer moest zingen dat Gillan. Toch was de laatste niet in staat tot een foutloos concert van begin tot end. Byron wel, zo kunnen we hier horen. Made in Japan is niet voor niets een compilatie van drie concerten.
Ricardo en Mart, jullie slaan de spijker op de kop. Bij UH gaat het om het samenspel, niet om heldenverering. Ik heb niets tegen het laatste als het Mr. Blackmore betreft, maar vindt eenieder kortzichtig die deze aparte kwaliteit van UH miskent.

Vandaag voor 2 euro op vinyl gescoord. Wat geluidskwaliteit betreft, ik vindt het meevallen. Gypsy klinkt waanzinnig met de moog syntesizer. De rock & roll medley swingt de pan uit. Goed live album wat ik nog vaak met veel plezier ga draaien.

Op 1: Look At Yourself
2: Deamons and Wizards
3: Live '73

byron lives for ever!

Een goed album waarvan de eerste plaat een stuk korter is dan de tweede. 34 minuten tegen 44.
Was er geen ruimte om Lady in Black of The Wizard te plaatsen of hebben ze die toen niet gespeeld?
Het geluid vind ik zat meevallen, ken die remaster niet.

Prima live plaat van deze engelse rockband met een heerlijke afwisseling van keyboards/synthesizer/moog bespeeld door Ken Hensley en het door veel wah wah gitaarsolo`s gekenmerkte gitaarspel van Mick Box. Ook de samenzang van de bandleden maakt Uriah Heep tot iets eigens. Prachtige nummers zijn July Morning, Circle of Hands, Sunrise of Look at Yourself en natuurlijk hun grote hit Easy Livin.

Dit is en blijft 1 van de meest eerlijke live albums, een album zonder uitblinkers maar daar zit de kracht ook juist in vind ik.

De vinyl versie kende een sterk overheersende gitaar, terwijl Hensley's orgel nauwelijks te horen was. Dat was al verholpen in de jaren 80, toen de eerste CD-versie uitkwam. De remaster is nauwelijks beter qua geluidskwaliteit. Die koop je eventueel voor de bonustracks. Sommige van ze staan ook op Sweet Freedom en Wonderworld.
Alle film mixes en de eerste twee van de radio show zijn van Live at Shepperton afkomstig. Dat is niet meer te verkrijgen. Gelukkig maar, want de geluidskwaliteit daarvan is onverdraaglijk slecht. Gypsy en Look at Yourself zijn ingekorte versies van CD-1.
Kortom, wie de CD-versie uit de jaren 80 heeft en geen belang stelt in de bonustracks (en Sweet Freedom ontbreekt ook nog eens), om welke reden dan ook, heeft de remaster niet nodig. Als fan kon ik de verleiding niet weerstaan, maar het is niet mijn beste aankoop ooit.

Duidelijk, heb de LP en een Amerikaanse CD-versie zonder de rock 'n' Roll Medley. Alleen om dat nr. is het niet noodzakelijk de remaster aan te schaffen, als het geluid toch amper uitmaakt.

Deep Purple op sterven na dood, Led Zeppelin weet niemand, Black Sabbath die rommelen al jaren wat aan maar Uriah Heep die treden regelmatig nog op en maken best goede nieuwe rock cd's.
Mick Box en zijn vrienden gaan voor de muziek en niet alleen maar voor het geld, deze cd live 1973 is het begin van de hard rock / metal dit is een juweeltje, helaas heeft Uriah Heep nooit die aandacht gekregen wat die eerder genoemde Bands wel kregen...

Dat klopt niet helemaal. Voor het vertrek van Byron kreeg UH dezelfde aandacht.
Live 73 was bv. het derde UH album dat goud haalde in de VSA. Twee jaar later deed Return to Fantasy het ook uitstekend.
Het vertrek van Byron viel samen met de opkomst van punk. Daardoor werd de band irrelevant; DP was er mee gestopt, LZ deed niets meer en BS was een lachtertje geworden. Maar de klassieke liedjes van UH kwamen nog regelmatig op de radio, net als van de andere drie. Alle albums met Byron waren nog jaren gemakkelijk te verkrijgen. Alle tieners (ik was er toen één van) kenden de band.

http://www.top100-allertijden.nl/html/lijsten/that1980.htm

Nummer 44 en 85.

Toch wel een erg lekkere rockplaat van deze band. Dit live-album was een van de eerste albums die ik op mijn Philips cassette recordertje opnam van de oudere broer van een vriend van me. Enkele jaren geleden alsnog mijn royalty's afgedragen door de cd te kopen. July morning blijf ik een geweldige compositie vinden. Dat lekkere orgeltje! Mijn ook nummers als Sweet Loraine en easy livin zijn voor mij klassiek. Ik lees hier dat de band nog steeds optreedt en nieuwe cd s uitbrengt. Is mij eigenlijk ontgaan eerlijk gezegd. Misschien toch maar eens proberen of wacht mij dan een desillusie?

Nee hoor H, er wacht je dan zeker geen desillusie. De laatste 5 cd's zijn zeker meer dan de moeite waard. Ook de laatste live cd's zijn uitstekend met een mix van oud en nieuwer werk. Men overigens is bezig met een nieuwe cd en gaat binnenkort ook een dvd opnemen. De band is nog volop in beweging dus. Ook live staan ze nog heel goed hun mannetje en krijg je altijd waar voor je geld.

@jailhouserocker1: Oké je hebt me overtuigd. Je enthousiaste reactie trekt me over de streep. Morgen eens wat gaan scoren. Suggestie waar te beginnen als het gaat om het recentere werk?

Sea of Light en Sonic Origami zijn toppers, waarop men melodieuze rock laat horen. Wake the Sleeper is ook geweldig, maar deze is een stuk harder. Deze drie zijn in mijn ogen de sterkste van de laatste 5 cd's.

Thanx. Ga morgen eens wat bestellen. Hou jullie hier op de hoogte van mijn ervaringen.

DE ultieme LIVe plaat van Uriah Heep natuurlijk. "H"ga maar gauw belusiteren

Fantastisch Livealbum met voor mij als verassingen de uitvoeringen van:
Circle of Hands
Stealin' 
Tears in my Eyes

Blijft toch wel lekker hoor.
Halfje erbij

Fijne liveplaat maar de geluidskwaliteit is wat dof en ondoorzichtig.

Dit liveoptreden van Uriah Heep staat als een huis. Het zijn misschien geen "supermuzikanten" als het gaat over het bespelen van gitaar en orgel, maar wat weten ze er toch een feest van te maken. Geweldig goeie sfeer live. Ik wou dat ik er bij was geweest, in Birmingham destijds...maar ja, toen was ik 13...

Met een brede grijns van plezier onderga ik hier momenteel het rustig rondjes draaien van de elpee op de grammofoonspeler. Wat een heerlijk album! Er is ook echt een live-feel. In het begin wordt nog gauw een gitaarsnaar gestemd en gerommel met feedback.
De zanger communiceert ook met het publiek. Heb ooit eens een (enige) concert van Uriah Heep meegemaakt en als er 15 tot 20 man publiek waren dan was het veel. Zo sneu. Maar de band speelde het dak eraf en ging er 100% voor. Nadien kwamen ze bij ons staan aan de bar, kletsen. Biertje drinken. Uitleggen aan ons over de ups and downs van jaar in jaar uit touren. En dit was dan zo'n down kwa bezoekersaantal zeiden ze maar ze vonden het heel tof met ons te kunnen praten. Man wat een band! Ik zal altijd een plekje in mijn muzikale hart houden voor Uriah Heep.
Dit album geeft heel goed de live-feel weer.
Straks nog maar even Eeeeeaasy Liiiviiiiin' een keer extra opzetten, en dan keihard.